Alle inzendingen over afscheid

Bij geboorte is iedereen een blanco blad Waarna verhalend wij onszelf beschrijven Eerst zet men ruw schetsend iets op in klad En daarna netjes zodat het mag beklijven Maar wordt men oud dan heeft men het gehad En menig medemens is zat van je Je datum verstrijkt en je wordt geringschat Want wat voor bergen nog verzetten kan je? En zijn de…

Je gedichten waren fijnzinnig en ontroerend Nu zijn ze met stilte omkleed Dit zijn de laatste woorden Die ik hang aan een denkbeeldige lijn Van mij naar jou En als je dit dan leest Bij zonsondergang of morgendauw Koester dan wat er tussen ons is geweest.…

Het kraakt weer onder mijn Beverse nieuwe schoenen met dikke rubberen zool Terwijl ‘k juist podcast had beluisterd, ‘t ging over water, en blote voeten, contact met de aarde, zo van belang Het hele strand is hard, breed, ‘t duin afgebeukt ‘k kijk achterom wat mijn zolen ingedeukt hebben Gisteren hoog water, zelfs onder strandtent…

De kist stond er. Kransen hingen slap. Kleuren dof onder licht dat hier niet kwam. Daar stond ik en alles zweeg mee. De zaal koud. Jij al verder dan ik kon volgen. In mijn hand mijn brief. Niet gedeeld. Niet voorbereid. Inkt die al wist dat ze zou blijven waar jij ophield. Dit is een afscheid, schreef ik. Maar jij zei niets. Woorden…

een kleine overwinning als een lucifer in een storm hij hield zijn adem vast alsof gedachten zuurstof nodig hadden alsof zij een brand was en hij eindelijk as kon worden zestig seconden lang was de wereld een lege kamer zonder haar stem tegen de muren maar tijd is een sluwe smid slaat herinnering terug in vorm nog voor de minuut koud…

de kooi is roest en goedkope jenever, tralie snijdt in mijn tong, de vrije vogel doopt zijn vleugel in oranje zon en pist op wormen. maar in deze kapotte borst kolkt een oceaan — zwart water, soms moorddadig, mirakelvis die wild flitst in donker zout, mijn bloedwater laat hem dansen als gods vieze grap. toch rijs ik op, klootzakken, stof en…

--- Zij is weg. Zeg het hardop. Zij is weg en jij weet waarom. --- Niet omdat de liefde stierf — liefde sterft niet zomaar. Liefde wordt vermoord. Langzaam. Met kleine messen. Te laat thuiskomen. Te weinig zeggen. Te veel zwijgen op de verkeerde momenten en te veel praten als het er niet meer toe deed. Jij deed dat. Jij.…

de gin gaat open zoals altijd te vroeg oranje licht op de vloer alsof dat helpt ik kruip nog eens door haar hoofd knieën kapot maar goed we kennen dit stukje al je maakte er een mooi verhaal van over mij klopt niet maar het leest vlot mijn hart lag ergens in een motel ik denk dat ze het gewoon hebben laten liggen bij het vuilnis…

Ik deed de deur open. De gang was warm tegen mijn rug, alsof de wereld nog bestond. Binnen, een kamer die niets teruggeeft. Jij lag er al. Op het bed, metaal onder je lichaam, handen gevouwen zonder adres. Gedachten raken elkaar en vallen weg. Er speelde muziek. Te zacht om te horen, te luid om te negeren. Je nagels blauw…

Hij ligt als een afgebroken tak. Geen woede. Geen drank. Richtingloos. Alleen het sissen van de beademing die lucht in zijn borst trekt. Ik sta aan het voeteinde kijkend naar zijn bleke, stugge voeten. Zoekend naar de man die pijn deed, maar vindt slechts dit lichaam. Een mechanisme van vlees dat weigert op te geven. De dokter praat…

ik berg de lente op ik schuif haar in een la verstoken van bloesems en daglicht die hart en ogen teisteren ik berg de lente op tot ik haar opnieuw omarmen kan…

Ik hoop dat je stilte vindt die je hart niet verstrikt. Dat je een stukje paradijs voelt terwijl mijn aanwezigheid langzaam oplost. Je voeten drukken plassen die zich vastbijten in de aarde. De lucht hangt laag, zwaar van onvertelde woorden. Een tak krast als een nagel over de huid van de wereld, een vogel glijdt weg zonder terug te…

Drink niet uit de oceaan, of de zee, de struik bij pa verhongert van de dorst; op haar smalle hals zweert een droge korst, de warme zomer zit tot nu niet mee. Haar tere huid omringt ze met jong blad, ze voelt de schaduw die in ’t zonlicht graaft; soms lijkt het of de zomer deze plek paraaft, die de schade van de dorst nog niet omvat. Zijn…

Toen hij met zestien paarden rossend langs de hemelboog zongeblakerd en verloren al zieltogend nedertoog riep hij in hoge wanhoopsnood zeven laatste woorden tot zijn arme vader Daedalus 'Verlaat mij niet, mijn schoenen raken los!' Na zijn vermetele doldrieste hoogmoed avonturen van een nimmer te herhalen solozeiler hemelvaart…

Nu je weer binnenstapt, stinkend naar goedkope cologne en leugens, voel ik het oude vlees weer slap worden, een waardeloze zak met botten. Ik probeer te haten, te spugen op je lach die snijdt als glasscherven in de keel, maar het hart, dat kutding, liegt harder dan jij ooit kon. Ik ben weer die zwerver met doem in de bloedbaan, eenzaamheid…

De koffie is koud in de mok, jouw stoel staat nog steeds leeg aan tafel. Ik snij brood, mes glijdt door als door vlees, en denk aan hoe je vroeger lachte om niets – nu lacht alleen de tv in de hoek, blauw licht op lege muren. Buiten start een auto, iemand gaat weg. Ik blijf zitten met sigarettenpeuken en een brief die ik nooit…

De fles staat leeg op de tafel als een dode minnaar, ik steek een sigaret aan met trillende vingers, en denk aan jou – dat kutgevoel dat blijft hangen als goedkope parfum in een goedkoop motel. Buiten regent het op de armen van de stad, binnen bloedt mijn borst als een open bierfles, maar ik blijf zitten, drink de stilte, want liefde is een barvechtpartij…

Jij bent weg, en de engelen zwijgen in mij, hun vleugels van marmer, koud als verlaten kamers. Ik sta in de wind van jouw niet-zijn, een boom zonder bladeren, wortels in lucht. Toch groeit er iets verschrikkelijks in mijn borst: een roos van pijn, doornen die zingen als messen, bloedend licht dat niemand ziet behalve de doden. Ik roep je in de…

in ijle verten het geluidloos verdwijnen van vleugjes gedroomde woorden die wij in deze verwarde nacht niet los kunnen laten de gesloten luiken weigeren de maan een streepje licht te verspreiden…

In de greep van je wrede pen,schrijf je mijn naam in giftig lood, verpletter mijn botten onder zwartgeblakerde laarzen van leugens. Maar zie: mijn aders barsten open als vulkanen, spuwen lava-rode woede, een feniks uit as van verraad, vleugels snijdend door je stikdonkere nacht.De kooi splijt, mijn stem een mes dat uienhuid en vlees openscheurt,…

Nie dis daardie dae wat stadig dra *) een witte druif ek es in afrika fris en fruitig tussen al het fee staat mien kop te gloeien wor ek sta Ek sta op disse sait soms houtgerijpt as sauvignon fris, stuvend van karakter met tonen van hard gras en tropisch fruit soms mild tussen de fee van chardonnay Soms word ek tussen drijfsant fan de…

Een jaar geleden hebben een paar pioniers erudiet en goed van de tongriem gesneden een sturm und drang periode gekend de site bombarderend met heliofore, hemelbestormende door muzen gevoede helikonpoëmen Onvermoeibaar het luchtruim verkennend met namen strooiend van eeuwen geleden eloquente voortrekkers erudiete gangmakers…

Van ver ben ik op weg naar Rotterdam. Best lange tijd geleden dat ik daar kwam. Stad met bijna gerenoveerde toren. Toen daar een lieve tante weggebracht. En nu een verre oom eraan verloren.…

Je had me met deze sluitertijd geen welsprekender afscheid kunnen geven van mijn nimmer in levende lijve ontmoete verre geliefde die zij zei te zijn het deed pijn, maar ik ben die pijngrens voorbij heb haar verbannen uit mijn gedachten verdreven mijn gedroomde schone Elimia mijn eenmalige Sheherezade naar haar land van geboorte…

wij kijken naar de brokstukken van onderwaterruïnes als we boven het plaveisel zweven verkenning van verstilde resten van een verzonken stad Pompeï in gefilterd licht vroeg of laat komt alles boven water weet Thalassa moeder van alle leven in zee dralend in de tijd van onze laatste onderwaterdagen zoeken wij de weg naar boven…

Een schoonheid die ik niet kan vatten, die raakt aan 't diepst van mijn gemoed: muziek van Mozart, bloemenkleuren en zoveel dat me danken doet: een avondzon, een witte vlinder, de dageraad met parels dauw, de held're vriendschap tussen mensen en liefde die niet wijken wou. Ik weet: er is ook veel ellende, de schepping is in barensnood -…

Mijn gedachten vluchten heen, mijn wil staat stil voor ’n dichte muur. Mijn woorden zijn stil, ongehoord, Stilten zo oorverdovend stil. Mijn geluk wacht op wat komt, hoop op meer al lange verstomd, mijn toekomstbeker nog niet gans gevuld, mijn verleden ingehaald in het nu, mijn wachten is voorbij, mij rest rust.…

Elk afscheid doet weer pijn, ook als we echt geloven dat je man nu vrede heeft gevonden bij de Heer van alle leven; nooit zal je hem nog zien zoals je vroeger hem kon groeten. Er is nu tijd voor nieuw ontmoeten. De dood is overgang naar ander leven: een oeverloos bestaan in vrede en in vreugd. Mocht dit besef je troosten, ook ondanks…

Zal nimmermeer gebeuren Mij dan na deze stond De vriendschap van uw ogen, De wellust van uw mond? De vriendschap van uw ogen, Van uw ogen. De vriendschap van uw ogen, De wellust van uw mond, De gunste van uw hartje, Dat voor mijn open stond De gunste van uw hartje, Van uw hartje. Zo zal ik nochtans blijven U eeuwig onderdaan,…

We zullen voor altijd samen zijn in dit legitieme einde— een verbond dat niet breekt een kalender die stopt bij één dag. Ik hoor je stem over de mijlen heen, maar de wind brengt niets terug. De stilte houdt wat overblijft. Aan mijn bos hangt de sleutelhanger die je me gaf. Een sleutel zonder deur. In de lade ligt een trui die nog ruikt…