Netgedichten over afscheid

Het voorjaar hing in de bomen Het prille zonlicht maakte het leven lichter De dingen hadden weinig gewicht Zij liepen door de dagen heen De blauwe schemering vond de lindebomen Woorden verdwaalden in de takken Vastgeklonken wanhoop in de benauwde beukenhagen Een fragiel bewegen over het pad tussen de zerken…

een stap was soms al gezet voordat duidelijk was wat die stap betekende een voet die neerkwam een hand die wees de pas lag al vooruit terwijl de aarzeling nog achterbleef een open weg tegenover een spoor van iets dat al voorbij was niemand vergiste zich het heden droeg het gezicht van een herinnering wat voor haar haast was…

De tijd kreeg een betekenis die zij wilden weren, maar het noodlot was niet te keren; de angst streek klapwiekend neer in de wildernis van pijn en nu hij zich daar nestelt - het licht wordt zo sprakeloos wit - denken zij aan het vaarwel Hoe komt wie vlucht ooit tot bedaren en wie voor altijd slaapt nooit terug?…

Wind draagt je naam tussen bladeren en stilte ik luister nog steeds Waarom hoor ik je voetsporen niet meer, alsof ze te vroeg oplosten in de stilte, terwijl ik nog altijd luister naar wat achterblijft in de ruimte tussen herinnering en gemis. Wanneer een deur zich sloot, voelde ik elders ruimte, een opening waar creativiteit zacht kon…

nooit zag ik haar gezicht haar handen maar slechts de beelden die zij vormde in mijn hoofd een gevoel van haar contouren haar stem als zij mij voorlezen zou uit haar gedachten die gedolven lijken te zijn uit het zwartste slib het oudste zand vermengd met klei uit de mooiste rivier maar de wolken breken het licht op de spiegel…

Het moeten gaan en 't nog niet kunnen... de weemoed die de woorden wijdt en sluiers legt over de dromen omdat de tijd nog niet gekomen, het afscheid niet genomen, de leegte niet ten einde toe doorvoeld is. Het moeten gaan en 't nog niet kunnen; de warme kleuren nog te fel de dagen vullen met hun gloed, omdat het hout nog branden moet…

ik heb liedjes zonder woorden voor je gezongen ze raakten verloren tussen grijze bomen het lot dat alle liederen is beschoren glinsterende tranen nestelden zich in de warboel van je baard in de gloed van de maan hoorden we iemand huilen het was te vroeg om weer te keren naar zomerse dagen te laat om te voelen alsof de zon wat…

Even wachten hoe het nu verder gaat met iemand die heel binnenkort dit leven verlaat. Het is een mysterie: we komen en we gaan en weten dat de dood voor iedereen ooit komt al staan we daar ook zelden heel bewust bij stil, tot ergens heel dichtbij voor iemand dit wel weer gebeurt: een avond die naar morgen geurt en wij die achterblijven…

in het rijkgevulde niets niets meer zijn alleen nog maar met haar de taal van stilte spreken…

haar hart reist als verstekeling met hem mee vrouw zonder schaduw op een kraterrand het epitome van alles een beetje van eigenlijk niks zij plengt tranen haar offerande voor zijn behouden reis de maan maakt plaats voor een zachtroze zon het wordt eindelijk stil…

Na zoveel jaren van contact: bezoeken, mails en soms gedichten, wil jij een afscheid, dat doet pijn, omdat ik hier geen plaats voor vind. Heb ik je dan niet echt begrepen of wil je geen contacten meer omdat er dingen zijn die ik niet weet of die ik nooit tenvolle heb verstaan? Je wil alleen nu verder gaan en dat wil ik dan respecteren…

telkens als ik de dood ontmoet verstaat mijn stem de vlakke tonen van berusting, geen twijfel is gericht hem hij biedt en verzorgt een schuilplaats voor het moment dat het leven kiest voor de andere kant waar het portaal van stilte je doorgang verleent en als je sterft is er geen verzuchting of een terugkerend applaus, je ligt, staat,…

is een verdorde roos waarvan de doornen blijven prikken rauw als een open wond en je hebt het maar te slikken...…

we begonnen met twee glazen op tafel nu drink ik uit allebei niet zozeer ik ontzettend dorst heb versta me niet verkeerd. ze wees naar een wolk en zei niets. sindsdien kijk ik omhoog en bewaar ik haar daar genoeg om te begrijpen hoe klein verdriet kan zijn.…

Drie eeuwen lang rustte uw naam in bruine inkt op vergeeld papier. Het had bij één regel kunnen blijven, zoals bij zovelen vóór en na u. Maar uw zoon, priester, weigerde die karigheid. Hij schreef niet over uw dood, maar over uw leven: uw stille goedheid, uw handen die gaven zonder terug te vragen. Bijna achteloos, vermeldt hij dat…

​De koude schacht, het marmer blank en koel, Zij droegen lang het moegemarteld lijf. Een rijk van tranen en een stug gevoel Hield de bezieling in een kille schrijf. Ik haatte plots de stilte en de nacht, Die alle schoonheid traag had omgebracht. ​Toen brak het zwerk. De bliksem sloeg misnoegd De harde korst van angst en ijs aaneen. Niet langer…

en dat het prachtig zou zijn, te sterven in het violet van het licht gewoon een weldaad door het met slingers en bloemen belegde gangpad terug te keren naar het leven van voor het laatste sacrament, niet dat er een priester aan te pas zou komen, doch als dichter blijf ik desondanks heel dicht bij mijn dromen laat gaan dat ge-adem, het gehijg…

dat je tussen de bomen naar haar zwaait gebaart dat je bijna thuis bent dat je op een bankje naar haar wuift een klopje met je hand op de lege plek dat zij in broze ogenblikken niet weet waar zij is…

Ik schreef op het bord, liet woorden klinken, tekende soms een route zonder te weten waar die uitkwam. Maar een kaart brengt niemand ergens. Een taal wordt pas van jou als je haar zelf gaat spreken. Wat ik gaf waren misschien steigers — tijdelijk hout langs iets dat later jullie eigen huis werd. Als jullie nog steeds lopen op mijn…

De avond valt, het laatste woord verstomt en in de schemer wenkt een stil begeren Ik zie de dag zijn felle glans verliezen terwijl de nacht met donkere sluiers komt Mijn hand zacht door jouw herinnering wil nog één streling in de tijd bevriezen voordat de uren streng een grens gaan kiezen en de verstilling het gemoed bekommert de nacht…

ik bezweer het einde, ontken het afscheid berust liever in het onvolledig zijnde zij zei daarentegen het is al jaren zo dat ik je verveel en jij mijn liefde mijdt -alwaar woorden zijn verworden tot zuchten raakt de ziel verdwaald- * de deur valt dicht, voor de laatste keer; zij gaat, door de toekomst ingehaald…

Mijn veilige plek is uit het bos geweken. Een groene hemel, voorgoed gesloten. Waar vogels zachtjes in je oren fluisterden, de wind donzig langs je roze rui streek, en het ochtendlicht zich door donkere stammen sneed. Waar witwolkende adem laagde in kou, en een roestige aardegeur als herfst op je tong lag. Mijn schuilplaats is…

Een dag in het jaar mag wie dan ook schouwen in Breda 's Begraafparks kamers en zalen, terwijl men spijs geniet zonder betalen, steeds op verkwikkende woorden kan bouwen. In vertrekken van afscheid bij rouwen, prijken kunstwerken, waren verhalen over hen, die hun eind reeds moesten halen, zich aan het Onbekende toevertrouwen. Mensen mogen…

Als ik niet meer ben dan herinnering, een almaar meer vervagende herinnering, een stipje wit verwaaiend in de wind, dan vraag ik dat je mij bewaart in een onbeschreven blad waar ik op schrijven kan dat ik zoveel van, toen ik er nog was en elke dag erna, wat ik zo weinig heb gezegd, maar zo vaak heb gedacht, tot ik niet meer was en niet meer…

Een masker van schijn gedragen aan de overkant, waar water zwijgend spoelt, stuwt op het stille land. Zijn bedoelingen verdrongen, bekneld onder een steen, onderdrukt door een daad, die plots verscheen. Dus herhaalde hij zijn laatste woorden nogmaals, in de hoop dat mensen hem hoorden. Zijn intenties te zwaar, dus liet hij ze gaan…

in een woud van signalen droegen onbegonnen herinneringen ons naar een tijd die langzamer ging dan de reis van een vogelveer naar de bodem van het diepste meer we dreven pijn met hamers in de aarde persten het lijden terug in de grond over het helmgras zagen we de lege zee de stilte was hier om te doden konden wij haar dragen?…

Donkere vogels krassen geluidloos jouw naam in donkere wolkenlucht er valt in mij een droeve stilte alsof je terugkomt met een boodschap die ik moeilijk kan duiden het verdriet is nu te groot om niet te huilen moet ik flink zijn doorzetten, stapels verschuiven oude dozen tillen het huis moet leeg.…

Het huis heeft zich groter gemaakt. Een bloemblad valt op de vloer. Kattenogen kijken door de ramen. Niets passeert. De uitgestorven straten. Het licht verdwijnt achter de bomen. De onaangekondigde dood. De dood is stil.…

Het brommen vult de kamer, dom en hardnekkig, ik sla met de waaier links, rechts, vergeefs – het zoemen ontwijkt. Levenslust is geen lieflijk goed, maar dit hinderlijk gonzen dat geen rust duldt. Ik wijk uit naar de schuilhoek, ontsnap de soldaten van de Keizer die mijn hekeldichten vreest, toch schrijf ik door.…

Naam in bladeren gedragen door avondwind wortels zwijgen stil Onder de oude boom blijf ik soms staan, nog voor wind ligt en vogels zwijgen, alsof je naam nog tussen bladeren hangt en iets bewaart wat niet verloren ging, maar dieper wortelde in alles wat ik ben. En elke ochtend weer, nog voor dauw verdwijnt en het gras opdroogt voel ik…