Netgedichten

netgedicht (nr. 89.400):

Ik herinner mij

Als ik niet meer ben dan herinnering,
een almaar meer vervagende herinnering,
een stipje wit verwaaiend in de wind,
dan vraag ik dat je mij bewaart
in een onbeschreven blad waar ik
op schrijven kan dat ik zoveel van,
toen ik er nog was en elke dag erna,
wat ik zo weinig heb gezegd, maar zo
vaak heb gedacht, tot ik niet meer was
en niet meer zeggen kon hoeveel
ik, in de oude wereld, samen,
die niet meer bestaat, waar jij
zo, waar jij zo lief was, om te zijn,
voor mij te zijn, tot we geen herinnering meer, tot we elkaar en iedereen ons,
tot we vergeten zijn, stralend als de zon,
maar altijd nog van elkaar, levend
als de zee, spelend zoals toen, toen
de zon op het watervlak, smeulde,
onderging, voorbij de achterlijn,
uiteindelijk ons verliet -