Netgedichten

netgedicht (nr. 89.419):

OPEN ZUYLEN

Een dag in het jaar mag wie dan ook schouwen
in Breda 's Begraafparks kamers en zalen,
terwijl men spijs geniet zonder betalen,
steeds op verschillende woorden kan bouwen.

In vertrekken van afscheid bij rouwen,
prijken kunstwerken, waren verhalen
over hen, die hun eind reeds moesten halen,
zich aan het Onbekende toevertrouwen.

Mensen mogen kiezen naar eigen aard:
als zonnestralen door geribbeld ijs
weerkaatsen wensen voor zijn of haar uitvaart.

Op schone, nimmer te betwisten wijs,
zeilt het denken naar het verlaten van d' Aard':
hier begint ieders laatste, grootste reis.