Hartenkreten

Laatst toegevoegde hartenkreet (nr. 60.095):

Wegkijkende ogen

Niet altijd de storm die mensen breekt,
maar stilte die zich verder strekt.
Geen woord dat nog kan landen gaan,
geen blik die open blijft bestaan.

Een afgewend gezicht, zo klein,
en toch een bron van groot verdriet en pijn.
Geen harde grens, geen luid verwijt,
maar leegte in de plaats van nabijheid.

Want iedere wond verlangt naar licht,
naar een werkelijk aanwezig gezicht.
Niet om schuld, niet om gelijk,
maar om een oog dat niet ontwijkt.

Het wegkijken kent een diepe kracht,
een schaduw zwijgend zacht.
Geen deur die sluit met hoorbaar geluid,
maar een mens die langzaam uit beeld verdwijnt.

Daar groeit de afstand, ongezien,
tussen wat was en wat had kunnen zijn.
Een ruimte zonder brug of spoor,
een oever zonder overkant ervoor.

En wat verloren gaat, heel stil,
is meer dan woorden ooit zeggen willen.
Niet slechts de ander, niet slechts de tijd,
maar het vertrouwen
geen herkenning nabij.

Zo blijft soms, na het laatste woord,
een stilte die nog lange tijd voortspoort.
Geen afscheid dat een einde bracht,

maar wegkijkende ogen
in een blijvende nacht.