De fijnste draden

Dauwdruppel aan halm
de ochtend draagt heel even
het eerste zonlicht


Waar anderen voorbijgaan aan een aarzeling in een stem,
blijft die nog lang bewegen onder de huid van de dag,
als een kring die zich uitspreidt over stilstaand water
en langzaam vervaagt, maar nooit helemaal verdwijnt.

In de ruimte tussen een glimlach en een neergeslagen blik
liggen verhalen die geen woorden nodig hebben.
Ze vinden stil hun weg naar het hart,
zoals dauw zich hecht aan het gras vóór de ochtend.

Soms verlangt de ziel naar een plaats waar niets haar raakt,
waar gevoel mag rusten als een boot aan een verlaten oever,
maar zelfs in de stilte blijft iets van het leven achter,
als licht dat nog blijft hangen nadat de zon verdwenen is.

Zo lopen er draden tussen mensen, van blik naar herinnering,
van een woord naar wat onuitgesproken bleef.
Zo weinig zichtbaar, zo gemakkelijk gebroken,
en toch bereikt langs die fijne draden iets van ons de ander.

Biografie van deze schrijver

gevoeligheid verbinding stilte

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 98