Echo in leeg huis

De kamers zijn groot, in de gang is het stil,
het huis voegt zich niet meer naar mijn wil.
Onze meiden zijn weg, hun eigen pad opgegaan,
terwijl ik hier alleen achter in de leegte blijf staan.

Ik poets het verleden, ik raak alles telkens weer aan,
ieder voorwerp ademt een treurige waan.
Langs de muren hangt ons leven, gevangen in lijstjes,
van verre vakanties en vrolijke reisjes.

Ik zoek naar je stem, naar een richting, een raad,
iets wat mij vertelt hoe mijn leven verder gaat.
Soms vind ik de koers, een sprankje van moed,
dan denk ik: ik red het wel, ik doe het toch goed.

Maar als de zon zakt en de nacht wordt te groot,
of wanneer ik weer poets in de schaduw van mijn nood.
Dan voelt jouw gemis als een ijzige druk,
een haperend deel van het oude geluk.

Ik zoek naar de tranen, naar een breekpunt, een vloed,
naar de zachtheid van huilen dat soms zo goed doet.
Maar de bron in mij is opgedroogd, de pijn zit te diep,
in mijn hart waar jij ooit zo vredig rond liep.

... Wie herkent dit niet die ooit zijn partner verloor? ...

Biografie van deze schrijver

leegte treurig hart

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 9