Boos op mijzelf

Ik deel met jou de boosheid naar mijzelf,
de stem in mijn hoofd die zegt: je faalde zelf.
Ik had iets anders moeten doen,
niet blijven zwijgen, niet alles toen.

Jij schrijft: je was een kind, een slachtoffer, klein,
je kon daar nooit verantwoordelijk voor zijn.
Maar dan merk ik hoe iets in mij zich verzet,
omdat jouw waarheid alles op zijn kop zet.

Ik weet dat ik kansen heb laten passeren,
dat ik soms anders had kunnen reageren.
Dat ik thuis verkeerde signalen gaf,
en mijn eigen grenzen niet duidelijk aangaf.

En toch raakt wat jij schrijft mij diep,
alsof de oude pijn weer naar boven schiet.
Mijn maag trekt samen, ik word misselijk en klein,
en voel opnieuw hoe boos ik op mijzelf kan zijn.

Ik wil niet horen dat ik het mijzelf niet kwalijk moet nemen,
want daarmee zul je mijn schuldgevoel niet wegnemen.
Ik wil niet horen dat ik niets verkeerd heb gedaan,
ik wil dat jij ook bij mijn aandeel blijft staan.

Misschien hoef je mij niet vrij te spreken,
of mijn gedachten meteen te weerspreken.
Misschien wil ik alleen dat jij ziet
waarom die boosheid mij nog niet verliet.

Want als ik jouw woorden echt moet verstaan,
weet ik niet hoe ik nog overeind moet staan.
Als ik mijn schuld uit handen moet geven,
hoe houd ik dan mijn masker op in het leven?

Biografie van deze schrijver

boos, masker

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 13