Beslissing...
Beslissing…
Waarom ben ik toch zo boos?
zo lamlendig en chagrijnig.
Wat is er met mij loos.
Met een boosheid zo groot.
Ik ben toch nog niet dood.
Toch lijkt het er wel op.
Alsof ik ben uitgerangeerd.
Ik voel me ergens anders
al ben ik in mijn eigen huis.
Het is er niet meer pluis.
Mijn huis is vol met mensen.
Ze hebben het over mij.
Toch hoor ik er niet bij.
Ze spreken over “haar” en over “zij.”
Al zit ik er levensgroot bij.
Ze kijken niet eens naar mij.
Ze kan hier zo niet blijven,
wat gaan we met haar doen.
Ze vragen niet aan mij wat ik graag wil.
Een ander gaat beslissen, dus hou ik mij maar stil.
De dokter en verpleegsters praten met ze mee.
Spreken over een aanspreekpunt.
Daar bedoelen ze mij niet mee.
Ik laat het maar geworden al heb ik de pee in.
Ze zullen het wel merken…
Ik doe mijn eigen zin.
... Door ouderdom kan ik de dingen niet meer aan. Nu valt er een beslissing, blijf ik hier of moet ik gaan? ...
Schrijver: AntjeInzender: A. Stik-Snijder, 18 november 2026
Geplaatst in de categorie: emoties

Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!