Meisje van weleer
Meisje, ooit stond je daar,
eenzaam en alleen.
Een schoolplein vol gevaar.
Gehuld in een jas, helblauw.
Broodtrommeltje in de hand,
al gedreven in het nauw.
Donker haar, krullend lang.
Ineen gedoken,
voor iedereen bang.
Arm kind, zoals je daar stond,
voor mijn ogen.
Genageld aan de grond.
Woorden kunnen messen zijn,
ik was de bijl.
Hakkend, ik, jouw pijn.
Geen gewin, voor niemand niet.
Een stille traan.
Alleen nog verdriet.
Lief meisje van weleer,
op mijn netvlies.
Elke keer weer.
Zevenendertig jaren spijt.
Terecht, vind ik,
dat ik voor jou lijd.
... Ik hoop dat het leven lief voor je is.
Sorry. ...
27 januari 2026
gmail.com
Biografie van deze schrijverGeplaatst in de categorie: pesten
spijt 4.3 met 3 stemmen 
161
161
Er zijn 3 reacties op deze inzending:
Ook vanuit jouw perspectief
zijn er nog wel wat gedichten
te schrijven over dit onderwerp.
Ben je in staat de spijt
als gevoel te verdichten?
Nu niets. Ze heeft maar kort op dezelfde school gezeten en ook nog eens in een andere klas. Mensen die bij haar in de klas zaten, die ik gesproken heb, waren haar vergeten of hadden geen idee hoe of wat.
(En dan is nog maar de vraag of zij überhaupt de behoefte heeft om een excuus te krijgen.)
Karma dus. Als ik iets over pesten hoor of lees dan voel ik spijt als haar pester.