Alle inzendingen van Silann Nara

waar lijnen elkaar net niet raken en geen bodem vinden verdichten wou ik dit graag, waar spiegels mist vervormen zou ik graag, heldere blikken gooien op een kermisbal grijpen wat ik boven mijn vleugels zou verbergen buitendraads mijn pallet vertekend schilderen, maar dan wil ik graag wat kneedgum lenen…

Een muis wordt wakker of was nooit echt weg ze rekt zich uit in een stoffige heg geen wekker,geen planning geen dag die begint alleen maar snorhaar dat stil iets verzint ze ontbijt met een kruimel half oud, half zacht een vondst in de hoeken van schaduw en nacht geen dieet, geen schema geen schuld na haar hap ze schiet door de keuken…

zij ontstond als een breuk in het zijn waar voelen verdween en vormen slechts schijn haar lichaam bleef hangen tussen blijven en gaan haar wezen gleed weg niet meer te verstaan zij droeg wat verscheen in het licht van de ander maar viel in zichzelf- daar was niets van een ander de twijfel trok traag als een zwijgend getij…

Waar ik viel uit tijd en vorm, waar leegte sprak,mijn kou enorm waar zelfs mijn naam geen bedding vond daar was zij, mijn zachte grond geen vraag gesteld geen eis,geen moeten geen taal om mij te groeten maar ogen die het niets verdroegen waar ik verdween in niet-bestaan ging zij daar zwijgend staan niet als vervanging niet als…

wantrouwen sluipt niet luid naar binnen maar ademt stil onder haar huid een breuk die niemand kan beginnen en toch de hele wereld sluit een blik blijft hangen zonder reden een woord verliest zijn zachte grond de tijd vertraagt tussen de leden alsof niets ooit echt bestond ze voelt het vóór het zich kan tonen een spanning…

Zondags komt zij altijd thuis maar vindt zichzelf niet in het huis de deur staat open licht en leeg alsof iets haar ooit bewoog, maar zweeg de eieren- ze heeft ze weer vergeten,ze hebben zich los van haar gegeten ze rollen zacht de wereld uit vergeten zelfs hun eigen huid geel dwaalt rond zonder gezicht zoekt naar zon…

Nog voor het loslaten is er al een scheur, een nauwelijks zichtbare verschuiving waarin haar bestaan zachter wordt dan het leven dat haar omringt, alsof zij zichzelf een fractie te laat voelt, alsof aanwezigheid niet samenvalt met haar lichaam daar,in dat eerste nauwelijks merkbare moment, ontstaat iets wat geen naam krijgt…

Welkom kleintje, in mijn armen zo dichtbij, ik fluister zacht je naam en hoor ook een stuk van mij jij bent gekomen zo echt,zo onverwacht niet langer een gedachte, maar adem in de nacht ik droomde ooit van jou, maar dromen zijn zo licht en jij ligt hier te wegen- een waarheid in mijn zicht en ergens in dat voelen ontstaat een…

van huilen naar helen van breken in delen van vallen naar staan weer verder gaan van mijn tranen die spreken naar stilte die heelt waar niets meer hoeft maar alles nog leeft van huilen naar hopen naar lichter misschien een weg die zich opent welke ik weer kan zien van het donker naar dagen van dragen naar zijn van huilen, heel even…

Geen huis maar een onderbreking de weg ernaartoe- lang, uitgerekt alsof afstand eerst gevoeld moet worden voor iets kan ontstaan een plek waar het bestaande niet meer voldoet waar muren nog niet weten wat ze zullen dragen waar hout kraakt onder de last van wat nog geen vorm draagt alles moet verbouwd- alsof de werkelijkheid…

Wijzend en schreeuwend achter rolluiken zwart de wereld gesloten geen uitgang, geen start mijn vinger die zoekt naar een knopje van licht- een flits, een begin het dooft in mijn zicht ik tast in het duister mijn vinger wordt klein verliest zich in muren die nergens meer zijn een knop die ooit licht was blijft zwijgend en stil alsof…

Het rare gezicht van een bewegend bekje dat praat zonder woorden en knikt naar zijn plekje alsof hij iets weet maar het net is vergeten of liever nog even zichzelf wil beten een vogel die plots zijn takje verlaat alsof hij te laat is voor iets dat niet bestaat hij rekt aan de tijd die dun wordt en kraakt doet alsof haast hem…

De stoel stond op maar bleef dit keer staan alsof vertrekken zijn richting verloor de theepot kookte zacht twee kopjes zonder vraag de damp bleef hangen alsof iemand al wist dat er gedeeld zou worden een muur leunde terug en gaf ruimte niet leeg maar wachtend mijn schoenen vergaten de deur ze draaiden zich om alsof blijven…

haar ruimte groeit niet recht maar buigt zich om wat geen antwoord behoeft en juist daardoor precies daar blijft blijft de vogel door het raam vliegen zonder glas te raken en laat een veer achter die langzaam besluit geen veer te zijn en zo haar tafel bereikt bereikt haar tafel,haar wortels en krijgt schors langs haar poten en fluistert…

de fee sprak in wat nauwelijks nog woog alsof het lichte zonder grens kon zijn alsof betekenis zich daar bewoog waar vorm verdween en oploste in schijn maar onder dat wat geen gewicht droeg verschoof een orde en zonder naam iets dat zich niet liet vangen maar toch vroeg om ruimte die zich sloot in eigen raam nu is de fee verdwenen…

hij draaide zich om met een waardigheid die nergens op sloeg achter hem een klein biologisch rampgebied ik- zogenaamd opgeleid gewapend met kennis en...een schaar de schaar twijfelde zichtbaar alsof ze dacht dat dit niet stond in het studieboek hij keek me aan alsof ik dit had veroorzaakt, ik knipte met de ernst van…

slangen dragen leren rugzakken een beetje scheef gevuld met onvermogen een slang doet alsof kruipen gekozen is het lastig evenwicht houdt zich stil alsof het blijven kan door gangen die zomaar ophouden doodlopend verschuift iets van moeten naar laten een omweg naar dezelfde scheefhangende rugzak die de slang weer…

onzichtbaar bestaat vóór het woord het is geen teken maar een breuk in het zekere het stelt niets en ondergraaft alles het vraagt niet maar opent, waarin zin en onzin elkaar niet tegenspreken maar samenvallen in het nog niet begrepene…

één zin het maakt niet uit en iets ouds laat los niet alleen zij maar alles wat aan haar vastzat neefjes nichtjes tantes ooms zonder afscheid een hele kant trok zich terug alsof zij er nooit was, zij blijft bij wat gebleven is maar niets blijft terug verlies is niet het gaan maar het verdwijnen terwijl je kijkt…

Morgenstond die zich vergist in de warmte een adem die nog nacht draagt in haar mond koude handen liggen los naast mij alsof ze niet weten van wie ze zijn de hondenriem staat op rekt zich uit en besluit te vertrekken zonder mij langs het buitenverblijven waar deuren ademen en hekken zacht fluisteren loopt zij- trekt onzichtbare…

in het atelier stond een oog op een ezel niet geschilderd het keek de schilder mengde rood met geel het oog kneep even samen alsof er plotseling zon ontstond achter zijn pupil groen kwam erbij het oog begon te wandelen door bossen die nog niet bestonden blauw werd toegevoegd het oog werd een meer waarin het zichzelf vergat…

Bezit een kruiwagen- dan kom men voort in ons collectief bewustzijn dat ons toebehoort daaronder schuurt een breuk dat de mens niet bekoort hout dat kraakt een kuip vol verwachting die zwijgend blijft staan maar ergens blijft een wiel nog rond en klaar want hogerop, zo fluistert men elkaar geraakt de eenling zelden…

als ze komen is er eerst alleen de zin die in de lucht blijft hangen een belofte zonder lichaam ze komen, maar niemand weet wie misschien drommen mensen schaduwen van stemmen die hun eigen richting vergeten misschien hordes honden met ogen vol aarde en wind snuffelend aan een spoor van een naam die ooit werd geroepen misschien…

Wanneer de dageraad ontwaakt en zacht het eerste zonlicht raakt, verschijnt hoog boven water en land een wijdgespannen, zwijgende hand De grote vlieger- zijn spanwijdte machtig en wijd draagt hem in trage majesteit geen drift, geen haast geen luid gebaar enkel het heersen van het daar zijn vleugels openen de lucht in brede…

drijvend onvermogen hangt zwaar om mij heen ik grijp naar een oorzaak maar grijp slechts misschien misschien is het antwoord een dier zonder naam dat schuw in de plooien van mijn lichaam blijft staan tien maanden loop ik door een kamer die draait waar gissen naar signalen zich telkens verspreidt de lucht boven alles blijft koppig…

De bol staat rond en vol op tafel een kleine wereld van helder glas hij vangt het licht van deze ochtend alsof hij altijd hier al was buiten wacht het veld nog even juni ligt verderop in de tijd toch zweeft er iets door open lucht een wolk van pluis komt aangewaaid paardenbloem zonder steel zonder veld, zonder geluid alsof een…

wanneer het lichaam zich vastzet en de ruimte kleiner wordt begint de vorm te spreken een cirkel kan niet ronder worden dan rond hij sluit, voltooit zichzelf tot er geen uitgang meer is zij draait rond een kringetje dat zichzelf herhaalt groen- even adem rood- weer stilstaan dan weer rood de cirkel trekt zich dichter om…

De anesthesist zegt dat ik de controle mag loslaten alsof controle een jas is die je even aan een haakje hangt naast de deur van de operatie kamer mijn lichaam knikt beleefd mijn hoofd twijfelt zeker nog over eigendomsrechten op bewustzijn een slangetje, een getal op een scherm en dan horen- we tellen tot tien de gekte…

wanneer ik schuifelend zuchtend traag geen aansluiting achter de rij vind bij de draaideur voel ik mij lichtelijk crimineel- alsof ik de orde van de doorgang verstoor de wereld wacht totdat ik weer in het ritme pas…

geen klok geen rand van morgen geen rand van gisteren alleen een vierkant stil neergelegd in het midden van niets alles wat was valt er niet uit alles wat komt dringt niet binnen het is zonder richting Gewichtloosheid- hier laat de aarde los gedachten drijven als stof door een raam dat nooit geopend werd het lichaam vergeet…