Alle inzendingen van Silann Nara

Kippenvel trof mij toen ik de hoogten aanraakte met mijn blik De lucht lag open als een belofte, maar onder mijn voeten spande de diepte haar stille mond Mijn huid wist het eerder dan mijn denken De afgrond schoof langs mijn wimpers, zelfs door de verf heen, alsof niets zich laat verhullen wanneer het vallen dichtbij komt Er werd standvastigheid…

De mens draagt kennis als een wond niet het vallen breekt hem, maar het besef dat hij valt terwijl hij kijkt hij weet dat is zijn eerste eenzaamheid dus bouwt hij kamers van geluid, lichamen, dagen, legt dekens over gedachten, drinkt tijd in kleine slokken noemt afleiding leven maar onder alles blijft het stille mechaniek draaien…

Voor het ontwaken van de straten een spoor van dauw tussen stenen en gras, mist als ongeopende herinnering onder mijn schoenen het breekbare bewijs van het bestaan takjes, zand een verloren veer alsof de aarde zelf aarzeling in lagen achterliet steeds verder het zwijgen in om vóór alle anderen de verborgen betekenis aan te kunnen…

Onder bloeiende bomen blijft het lege bankje warm van wie verdween…

22.40 uur- de tuin zwijgt langzaam stil, vogels slapen onder doeken van verschil alsof de nacht hen zachtjes heeft vergeven, en verdwijnen slechts andere vorm van leven, het groen klimt hoger dan mijn eigen tijd stengels weten niets van haast of spijt bladeren fluisteren zonder naam of reden, dat alles wat groeit al antwoord draagt…

Misschien begint verdwijnen niet bij het gaan maar bij langzaam kleiner leren staan misschien daardoor vroeg al verstaan hoe veilig stilte voelt tegenover werkelijk bestaan hoe zachtheid langzaam veranderd in beleid tot bijna elke emotie voorzichtig wordt vermijd het lichaam bewaart ondertussen ieder spoor later keurige…

in één ogenblik draagt een klein gebaar het hele bestaan…

de mens gaat metende door het leven doorlevend wat schrijnt dit voelen . doormetend tot in het zijn vergeten dat een meetlat slechts ergens naast gelegd wordt en wat meet de mens wetende dat een lat veelal te hoog gelegd wordt misschien is het niet het leven dat langs ons glijdt maaar wij die verdwijnen in het…

ik dacht eerst dat voelen iets zachts was een beek onder het denken iets dat meebeweegt met regen,slaap en muziek maar weten bleek veel vreemder het zat soms in een sinasappel die van tafel rolde zonder aangeraakt te zijn of in een hond die midden op straat naar een lege gevel bleef blaffen flakkerend tl- licht boven…

Niets verdwijnt nog werkelijk, misschien daardoor een beladen bestaan alles blijft hangen geluiden overal overstijgen tot menselijk verval gedachten die zich blijven herhalen alsof tijd zelf vergeten is zelfs stilte komt nergens meer tot haar rust ik probeer soms mijzelf te verlaten maar het denken blijft bewegen in de…

Gelukkig weet men fietsen aan de rechterkant, schrijven inmiddels met rechterhand. Dictators- een hand zonder twijfel aan verstand, alsof een rechterhand verwant moet zijn aan het vermijden van de linkerzijde.…

Misschien zegt mijn huis het ook, maar stiller, zonder strijd in dozen op de overloop, in spullen verzamelt in de loop der tijd een stoel iets van zijn plaats, mijn boek met ezelsoren de geur van oude kamers waar dagen telden als verloren de mok met barsten, de sleutels zonder deur, soms noem ik het herinnering maar meestal…

ik vond schoonheid in kleine dingen in regenlicht langs oude steen waar anderen voorbij bleven lopen voelde iets vertrouwd om mij heen ik hield van wind door open straten van stilte aan het eind van de dag waar de één slechts eenvoud zag lag voor mij wat blijven mag misschien bestaat geen mooi of lelijk geen waarheid die…

vergeelde bladen onder doorschijnend licht waar bloemen eeuwig in papier mochten wonen en bibberletters groter leken dan een gezicht nu het schrijven zelf tot op de letter ontleed alsof vergeten iets was wat alleen volwassenen deden we plakten de wereld dicht met poezen,hartjes elfjes, en een beer met een raar rood wang alsof…

geen hemel die zich openscheurt geen stem die nog een naam verklaart slechts lucht waarin het zwijgen geurt, de populier buigt zonder wind alsof een wereld langzaam zinkt, in iets wat ouder is dan val geen opstijgen naar helder licht maar dieper in het stille dal, de echo van het heelal, meeuwen trekken witte tekens…

Zelfs het lege veld vol beweging die niet stopt- gras dat teveel weet…

Leugentje om Bestwil bijna gewichtloos klein, alsof een mond iets toedekt wat nog geen naam kan zijn men zegt: "het komt wel goed" terwijl de bodem breekt, om een kale waarheid soms dieper snijdt dan steekt wij liegen niet uit valsheid of honger naar verraad, maar om de pure waarheid te naakt tegenover staat een moeder schuift…

Ik droeg de dagen in mijn hand alsof de tijd nog slapen kon de wereld lag als los zand te glanzen in de bleke zon ik dacht nog niet aan wat verdwijnt aan namen die verstillen gaan niet aan het uur waarin de schijn zich losmaakt van het voortbestaan toen kwam de ratio heel stil geen vijand, eerder een gezicht dat zei…

Wanneer de machteloosheid de overhand neemt welke hand blijft om haar vast te houden wanneer zij uit haar eigen vingers glijdt geen hand dichtbij geen bereik geen durf uit te spreken hoe haar tranen stromen langs lijnen die ooit aanraking waren meer is er niet enkel het beven van handen die niets meer kunnen dragen,…

De nacht was kleiner dan alles wat morgen zonder antwoord bleef.…

aan één tafel nog woorden blijven aan de rand we eten elkaar kwijt…

de ree hoort geen woorden alleen afstand die verdwijnt de grond spreekt een doffe slag die door haar poten trekt daarna de lucht druk tegen haar ribben trilling in haar keel iets beweegt sneller dan vluchten kan de wind draagt de hitte over open stukken over paden die zij kent maar niet zo haar neus vult zich ze stapt…

zij stapt haar huis op wielen in alles ligt vast het begin de sleutel draait geen omweg meer rijdt de straat uit keer op keer de eerste kilometer gaat nog stroef haar handen strak en hoofd nog dof maar langzaam zakt het moeten weg de weg wordt ritme recht en echt een stop langs een lege baan motor uit de dag…

De nacht viel zwaar een lage toon hun leven klopte door haar woon zij vouwde stil met dagen klein liet hen de maat van alles zijn twee honden aan haar zij,geen mens meer dicht geen burenvrij zij hield de wacht droeg de schrik de stilte ademde te dicht,te dik hij boven haar als wakend oog die door de uren mee bewoog…

snaren ademen een stem zonder woord spreekt tijd buigt in klank zacht…

een vogel wipt van tak naar tak een sprongetje hier, een hupje daar, en wat zij achterlaat is kak en onder die tak op het pad stapt iemand stapje hier, stapje daar, en wat de vogel achterliet plakkend aan zijn laars en ruikt nog lang daarnaar…

op een slof en een oude voetbalschoen verwacht u thans misschien een wijsje echter in dit frivole broedseizoen legt zelfs de patrijs vóór een poort met gemak een radijsje…

hovenier van de armen in stof en oude tijd met schoffel en spade staat hij eenvoudig maar bereid hij keert de aarde laag voor laag tot wat verzonken ligt verschijnt geen teken dat betekenis draagt alles wat wordt en weer verdwijnt zijn handen lezen zwijgend de grond als blad dat zonder stem verging geen woord dat ooit…

zeker was ik verbaasd de overloop dreigde zich op te stapelen tot iets dat keek in mijn pyjamabroek rende ik over de overloop heen de pot hield zijn adem in alsof daar een hond zat opgevouwen in porselein staart tegen de rand gedrukt wachtend tot ik keek een zachte grom onder het glazuur ik gaf hem water…

Vandaag boodschappen voor de lol gangen vol rekken strak in gelid vooral gegrond staan zeker niet bol etiketten zonder prijzen toch mooi passend dit, artikel één, verpakt puur natuur aansluitend consorten dubbel getuur thuis na openen helder en snel blijkt meer lucht dan inhoud dat echter weer wel artikel twee, gestapeld…