De Kersenpit

Rood aan de steel in de nazomerzon
de glans van een tijd die niet blijven kon
voor haar de herinnering, diep en vertrouwd
voor hem de belofte van winst en behoud

Zij draagt in haar blik de vergane pracht
de geur van een zomer, een jeugd die verzacht
hij ziet in de oogst wat zijn handen vermag
een recht dat hij koestert, een langverwachte dag

Zij houdt vast aan wat was, raakt het niet kwijt
hij wil wat hem toekomt, zijn oude strijd
zij voelt haar bloesem en tast
hij reikt naar de oogst die haar leven belast

Wat zij niet kan missen wil hij
in bezit
dezelfde rode vrucht, een verschillende pit
voor haar dit einde, voor hem een begin
wat voor haar verlies is, is voor hem het gewin

Geen van beiden bedriegt, geen van beiden heeft schuld
haar wereld wordt stiller, zijn handen gevuld
wat zij wil bewaren ontglipt haar vandaag
wat hij naar zich toetrekt blijft achter als vraag

Het rood valt langzaam uit het seizoen
de herfst trekt zijn koper over het groen
wat zij niet behoudt, wat hij niet verwerft
rijpt onder de herfst tot de winter
het erft.

... Geïnspireerd door de
Kersentuin van Anton Tjechov

'wat mensen verbindt, kan hen
tegelijk tegenover elkaar zetten' ...

verlangens identiteit

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 14