Alle inzendingen over filosofie

ik heb altijd moeite voeten te zien in de lucht alles verglijdt vanzelf buiten mijn zicht om zoals ook mijn adem steeds weer eindigt in een zucht tekent mijn brein zich rond maar nooit andersom niks is krom krom is niks wat ik nimmer met mijn handen pakken zal is dit niet dat is niet wat ik immers voor mijn ogen krijg…

Er zijn vragen die je niet moet openen met een sleutel van zekerheid. Ze leven juist omdat niemand ze heeft dichtgetimmerd. Een kind vraagt waar de stilte vandaan komt. Een oude man waar de tijd gebleven is. Iemand die liefheeft vraagt niet hoe lang. En wie rouwt vraagt zelden om een uitleg. We hebben antwoorden bedacht…

The only true wisdom is in knowing you know nothing – Socrates Zo kijkend naar de situatie begint mijn evaluatie Decennia geleden begonnen met zoeken, geregeld dingen gevonden zonder ze af te ronden Het najagen van de fundamenten van het leven Het ongekende waarin ik rondrende Het verfijnde van de uiteinden hier en daar opgedoken…

vandaag is de dag besproken met afgewogen woorden in principe onontkoombaar en dagelijks wederkerend als onvergankelijke noodzaak -natuurgetrouw beschreven hoe de laatste weken eruit gaan zien weet niemand wel dat steen zich niet laat roosteren in de middernachtzon alle deelgenoten, stroomdraden dwarsliggers en bovenbazen allen…

Niet alles vraagt om antwoord. Soms is een hand te veel. Een stoel die verschuift. Het geluid van een naam die nog eenmaal wordt geprobeerd. Wat zich als verlies voordeed, zoekt langzaam zijn eigen gewicht. Niemand ziet het ogenblik waarop de onrust afstand neemt van zichzelf. Wat geen haast meer heeft valt terug naar waar het…

daar stond zij midden tussen twee gekromde eiken bladvers en groen verbonden met compassie echter enthousiast klein gouden handen ontbraken losjes de touwtjes in haar zakken de bladeren reeds herkauwd…

Ergens zit iemand aan een tafel, niet van hout of steen, maar van besluiten die zwaarder wegen dan de handen die ze nemen. Voor hem liggen dobbelstenen, glad gesleten door het geloof dat een nieuwe worp het verleden kan herschrijven. Buiten verplaatst de wind het stof van gisteren naar morgen. De aarde bewaart zwijgend wat mensen…

De kracht van een bouwwerk meet je niet aan de hoogste toren, maar aan de dragers in de schaduw. Een mozaïek breekt als de kleinste steentjes verpulveren. Kijk naar de rafelranden van de stad. Waar het licht het traagst binnenvalt en stemmen fluisteren tegen koud beton. Een samenleving die haar fundamenten vergeet, wankelt op de…

De gedecoreerde theepot Op de salontafel verwijt De ketel, boven ’t blakrend Haardvuur, dat ie zwart ziet. De oude vrouw klaagt dat De veel oudere man haar Geen kopje thee aanreikt. De kat verwijt de muis Ze alleen dansen als ie Een keertje niet thuis is. Het grassprieten verbaast Zich dat ie teveel opgaat In de massa wijl ie uniek…

gespiegelde en geprojecteerde c.q. omgekeerde schijntegenstellingen weerkaatsen tegen een reflectieve hemel berekenen de hoek van leven met die soscastoa-truc om gelukkiger te sterven de wolken blijven hoe dan ook breken en de zon zinken in de zee daar zijn geen boeken voor nodig sowieso zou het beter zijn als we terug naar de steppe…

De hond bleef staan alsof de wind hem herinnerde wat nergens meer lag Hij keek niet vooruit, niet achterom, maar naar de ruimte tussen twee geuren Geen spoor vroeg hem te volgen Geen stem kende zijn naam Hij koos niets Hij liep Alsof iedere stap het antwoord al had losgelaten.…

Een ster vanuit het derde zonnestelsel lanceerde een komeet. Die per abuis in een baan naar de aarde werd vergruisd. In eerste instantie werd er gezocht naar heil voor de substantie. Het verwoeste op het gemak een gedeelte van het aardoppervlak. Al het leven was vergaan en opnieuw brak er een ijstijd aan.…

Wijd is het landschap Rondom ons heen. Eng is het leven, Waarin jij nu leeft. Morgen veel dichterbij Dan gisteren, dat Steeds verder weg geraakt. Het verleden is onuitwisbaar, De toekomst ongewis, Pas bekend als die verleden is. Het heden is Slechts een kort moment, Lijkt daarom irrelevant, Maar zonder heden Geen toekomst noch verleden…

van heel ver de zachte zang van een merel opgaand in z’n dagafsluiting een zuchtje wind het zachte sidderen van een esdoornblad de hemel open en zo helder als een bergkristal en een mens soms zo iel aangevreten door de hitte soms zo krachtig gemeten naar de eeuwigheid niet meer dan een korreltje zand achtergebleven…

Ik ben wie ik was. Ik word wie ik werd. Ik ben wie ik word. Ik word wie ik ben. Ik was wie ik niet meer ben. Ik ben wie ik nooit ben geweest. Ik werd wie ik niet kon vermijden. Ik word wie mij al kende. Ik was het begin van mijn verdwijnen. Ik werd de herinnering aan wat verdween. Ik ben de echo van wie ik was. Ik word de stilte waarin ik…

In een barre tocht reden jonge krijgsheren voorop Bewapend met zwaard en paard, eer was hun alles waard Er werd gevochten om land, doch zonder verstand Het bloed van de vijand werd vergoten en weggespoeld in sloten. In een stille tocht lopen kuddedieren achterop In harmonie met in gedachte een structurele strategie Aandacht en tolerantie zijn…

De ochtend breekt aan volgens de wetten van de klok, een blauw scherm licht op, vingers swipen blind langs een dwingende stroom van flitsen, terwijl buiten de zon ongevraagd de kamer herontdekt. We hebben de kosmos gevangen in definities, de seizoenen getemd tot een kalenderplaat, en de herhaling tot vijand gemaakt. Wat elke dag trouw terugkeert…

Onder gesteente trotseer ik het klimaat dat al eeuwen aan mij voorbij gaat Menig mens heeft deze rots al beklommen en gaf zich uiteindelijk gewonnen Tijdens het openbreken zijn er velen door de zon bezweken Maar ik geef mijn geheim niet bloot, zelfs niet na de dood Door slaven tot piramide geslepen, zal ik me op toekomstige plunderaars wreken…

De tijd staat niet zomaar even stil. Niet zomaar zonder enige rede. De wereld draait, totdat de aarde stil blijft staan. En ook onze tijd niet verder gaat. Ach, waarvoor? 't Was allemaal maar zo even.…

1 Hoe dicht je duisternis naar het blauwe licht? Denk vannacht eens lang zonder handen voor je gezicht over een transformatie in roze witte en blauwe kleuren als een reine de sel alsof je zilte wanhoop vleugels geeft. 2 Wat blijft eigenlijk van leven over als je blijft kauwen op pijn? Hoe dicht je de chaos naar harmonie zonder een nabije…

Op de weg waar langs wij gaan, lijkt alles wel doodstil te staan. Is de tijd niet meer van deze tijd, zijn we alle toekomst nu kwijt? Zijn droom en werkelijkheid verweven, is het nu dat wij in tijdloosheid zweven, hebben wij nu alleen nog het verleden, leven we dan nooit meer in het heden? Is het eindeloos einde nu in het zicht, is de tijd…

Ik draag de woorden van de oude oom, als zware munten in een lichte zak. ‘D’overdaat is een schadelijk ding,’ schreef hij, toen letters nog traag vloeiden, een waarschuwing tegen de gulzige vloed die de stille, klare bronnen blust. Ik ken de wetten van een zuiver lijf. Soberheid is de grond, het trage ademen, de as waarop een broos gezond…

- De mens is slechts een blinde mol in de mallemolen - Ongeacht alle antwoorden op evenzovele vragen voorafgegaan door overpeinzingen en bezwaren begon het hem na decennia toch te dagen: er restten nog oneindig veel maren Sommige uitkomsten konden wel behagen en andere zo nu en dan enigszins bedaren en enkele ervan voorzagen zelfs ook in…

Vanuit het leven ben ik ontwaakt, want ik werd gedrogeerd in mijn slaap Ik volg mijn gevoel en instinct, dus niet wat de media mij afdwingt De wetenschap is doortrapt en hijst de vlag op het economisch fregat We draaien om een spil, tegen ons beste weten in Als slaven van een blinkend metaal, spreken we dezelfde taal.…

Structureel delen wij het liefdesjuweel Gedompeld in tranen om de vrede te bewaren Verankerd in een spirituele bloei, maar herenigd in een groei Een onbeschrijfelijk gevoel is uiteindelijk het doel Van verwantschap bedolven onder een landschap dat na eeuwen weer met daglicht wordt belicht Nemen wij bezit van gelijke gedachten die de strijd in ons…

Iets zonder inhoud Mis je niet als je het verliest, Kan je niet kwijtraken. Relaties die inhoudsloos raken, Behoeven geen rouw.…

Het dragen van water Naar de zee, Dat valt om de dooie dood Niet mee, De bloemetjes buiten zetten Kan daarentegen Elke boerenlul, Voor ’t zingen de kerk uitgaan, Blijken velen Weer niet te kunnen, Een egoïst en een altruïst Zouden het Met elkander goed moeten Kunnen vinden, Doch vechten elkaar de tent uit, Omdat ze elkaar Niks gunnen…

de hemel staalt mijn ballonnen in de wind als mama een emmer met water vult en de hond te drinken geeft die wortel heet even mager is als ik en natuurlijk oranje als de sinaasappel die ik eet op dit uur een stille zon bewondert het azuur zo koortsig spreek ik met alle dieren op het plafond bezweer de woorden tot beter worden dan alweer het…

Het lichte zinderen begint in de verte, waar letters kapseizen in een blinde bedding. Geen vinger die richtte of de bladzijde wendde, toen de inkt miste en over de velden vertrok. En toch landt de nacht in een vlijmscherp verband. De sterren lichten op als een dwingend schrift, een perfecte bedding waarin het raderwerk spint. Geen splinter…

Het begint altijd met de eerste druppel — helder water dat de lippen koelt, een woord dat precies de juiste snaar raakt, het zachte licht van een vroege ochtend. We willen vasthouden wat voedt. We openen de kranen verder, stapelen de uren en de smaken op, tot de tafel buigt onder het gewicht. Maar ongemerkt kantelt de wet. De honing op…