Alle inzendingen over filosofie

Het hart wil helen, bouwen, sussen, en dooft de brand met olieblus. Het kust de wonden tot ze zweren, en noemt die harde slag een kus. De hand die zacht de vleugels spreidt, breekt soms de vogel in zijn vlucht. Wie helpt zonder de weg te weten, verandert briesjes in een zucht. Een blind kompas op open zee, brengt elk gewenst schip in nood…

de mens gaat metende door het leven doorlevend wat schrijnt dit voelen . doormetend tot in het zijn vergeten dat een meetlat slechts ergens naast gelegd wordt en wat meet de mens wetende dat een lat veelal te hoog gelegd wordt misschien is het niet het leven dat langs ons glijdt maaar wij die verdwijnen in het…

Rollende nachttrein lichten glijden door het glas een slapend gezicht Nachttrein staat stil in het dovende blauw; zijn metalen huid bewaart het laatste licht. Raam spiegelt een hemel die zacht en zonder haast naar donker helt, terwijl het spoor niets meer verlangt. Wagons schuiven het station uit, een zachte ruk door lucht die al naar…

Niks loopt weg bij haar in dit huidige heden van volle schijnwerpers en letterlijke rancune door gedachten van macht waar voor haar dood precies op het einde de rivier opdoemt alsof zij nimmer een enkeltje krijgt Vanuit haar toen doorgepakt en voldaan ligt niets ongedaan voor eeuwig te wachten al daalt geen besef in met de ramen…

De aarde barst aan de oppervlakte. We zien scheuren in het ijs, een droge bedding in het zand, en noemen het een crisis van de tijd. Maar de hitte schroeit vanbinnen. Daar waar gedachten botsen, waar angst zich vermomt als ambitie en alle stilte is ondergesneeuwd. Elke storm die over de aarde raast, is slechts de as van een interne brand…

Het water vraagt geen weg, het stroomt omdat het stromen moet. Het zoekt de laagte, wijkt voor rotsen, een rimpeling die langs de oevers spoelt. Traag en breed door vlak land, dan weer wild, schuimend door een nauwe kloof. Het draagt de bladeren, de boot, de tijd. De stroom kantelt, is nergens thuis en overal tegelijk. Het botst, het…

Het lot is nu eenmaal wat het is dat is wat het lot is anders zou het iets anders zijn Als een steen op je pad ligt kun je proberen te duwen tillen en trekken terwijl alles verandert voor je ogen waardoor je kijk op de wereld verkleurt Je kunt dreigen en stampvoeten hoewel het verstandiger is om na te denken verantwoordelijkheid…

Boven de gele korenvelden Kijk je mij aan Je fluistert mijn naam in de wind Die rond je torens waait Mijn stappen draag je reeds Mijn hand ligt in de jouwe Mijn hart klopt in jouw zuilen Mijn zingen hoor je binnenin Alles leeft en ik bemin…

Wij staan op de rand van de afgrond en in plaats van te vallen, tekenen wij een brug in de lucht. Niet God schiep de betekenis, wij hieuwen hem zelf uit de harde rotsen van een zwijgend universum. Er is geen blauwdruk vooraf, geen kosmische hand die ons opvangt. De hemel is een leeg canvas dat angst aanjaagt tot het glanst. Kijk hoe wij…

Ik zit in de stoel die mijn contouren kent, naast mij de boekenkast, een gestapeld monument van andermans gedachten. Elke rug een onontdekte straat, een stad waar ik doorheen kan dwalen. Het blauwe licht van het scherm glanst. Met één vingertip breek ik de muren af. De wereld stroomt vloeiend onze kamer binnen: continenten, oceanen, verre…

Wisdom begins with wonder - Socrates We werpen onze eigen barrières op soms uit noodzaak soms uit vrees vertoeven we achter de onzichtbare tralies van ons bestaan en creëren onze eigen kerker omsloten door angst en ego doorlopen we ons pad sommigen zelfs nooit enig inzicht of vermoeden gehad van de onderliggende oorsprong die…

zenders spuwen harde vectoren over de kaart het lexicon marcheert in haakse lijnen een raster van claims bezet de ruimte clash van doctrines in dwingende cadans staccato signalen eisen het nulpunt op dogmas botsen tot een felle ruis dan kantelt de matrix alle frequenties vallen vlak de dwingende ruis lost op in wit geen zendmast die de…

Sinds ik in de slaap, waak, wakker periode goed anticipeer, visualiseer en vooral repeteer spring ik zo mijn bed uit het dagelijks podium op om mijn verplichte kunstjes te vertonen het is wel een 'One Man Show' er zit maar één mens in de zaal die zit me dan vooral niet in de weg want ik ken de tekst van mijn bestaan ik weet me goed…

De mooiste mensen verdwijnen ook. Dat is de enige eerlijke wet die schoonheid kent. Dus maken anderen kinderen, foto’s, herinneringen— iets dat blijft spreken wanneer hun gezicht door de tijd wordt gewist. Maar jij kijkt alleen naar jezelf. Alsof bewondering voldoende voeding is om niet ten onder te gaan. Je brandt op eigen vuur,…

Om gedecideerd geen blik toe te laten Was roerloos als een pantser zijn gezicht Vreemd afgezonderd zat hij daar aan de toog Sfinxachtig rokend met een glas bier Hij hief het naar zijn mond en nam een teug Waarna hij stoer kringetjes uitblazend De peuk aftikte op de rand van de asbak Een verrichting met devote attentie volvoerd En staren…

Het ruist, een frictie in de witte ruis waarin de outline wankelt en de code breekt. Een scherpe prikkel eist de focus op en dwingt het systeem uit de comfortzone. De koorts die stijgt is pure dynamiek, een signaal dat door de matrix snijdt, de status quo hardhandig opheft en ruis filtert tot nieuwe helderheid. Het schuurt waar de…

De nacht verliest haar zachte vorm, pixels suizen door mijn matte glas. In de plooi van het kussen wist een algoritme traag mijn schemering, ik slaap in ritselende code. Mijn hand tast naar de koude rand, mijn kamer ademt als een server, elke droom telt zachtjes af. Onder mijn oogleden gonst de upload, woorden breken door het glasvocht:…

Over schoonheid zijn we ’t eens, Soms ook zeer oneens, Het is vooral een gevoelsreactie, Een emotie die iets of Iemand bij je brengt teweeg. Het gaat meestal om iets Visueels of auditiefs, maar je Gebruikt het niet bij iets Dat je ruikt, voelt of proeft. Het meest gebruik je 't Voor de verschijningsvorm Van ’t lichaam van ’n vrouw.…

Ooit was ik hier nog niet, nog nergens, ongekend en door geen mens genoemd, maar Gij hadt mij al in uw hand geschreven, Gij kreegt mij lief en wekte mij tot leven. Nu mag ik zoeken, zingen, dromen, zijn, nu wilt Gij mij in ‘t lot van mensen weven. En wat ooit wordt of groeit en bloeit, wat eeuwen duurt of maar heel even: met U, met…

De wekker dwingt de voeten in het spoor. Honderdduizend schouders ritsen synchroon open. Blikken fixeren de nekwervels van gisteravond. Blauwe schermen lichten de tunnel bij. Een traag estafettemodel van grijze jassen. Niemand remt voor het uitzicht aan de flanken. De horizon krimpt tot een strakke jas. Voetstappen vallen samen in een doffe…

Wat er niet staat in woorden maar wat opgeroepen wordt door de stilte ertussen dat is van belang, dat opent horizonten. Wat we niet kunnen uitleggen, enkel vermoeden, dat draagt ons bestaan, dat geeft steun en houvast, dat telt. Wat we niet kunnen zingen of dromen maar wat ons wakker houdt en oproept, tegen beter weten in, dat richt ons…

Het begon als een trilling die zich verschool tussen twee ademhalingen, een bijna-onhoorbaar ritselen alsof de tijd zelf een blad omsloeg. De wereld stond even stil, maar onder die stilstand werd iets wakker dat geen naam droeg, een zachte, lichtgevende spanning die zich uitstrekte als dauw over een ochtendlijn. Ik voelde hoe het…

Nu dan de nederlaag geleden is, De Geest der Nieuwe Mensheid, die de hoge Geest der Muziek is, zich ver heeft onttogen Aan het Nu, vestig ik, dwars door de duisternis Des daags, en door mijns eigen doods donkere duisternis, Dwars door de tijd en ruimte heen, mijn ogen, Die mij nog nimmer, neen, nimmer bedrogen, Op hare verre, eenzame…

Mijn zorgen voor morgen, Zijn niet anders dan De zorgen van gisteren Voor die van vandaag. Hoe kom ik zonder zorgen, Als die mij blijven, Achtervolgen, Als schaduwen in de nacht.…

Ik droeg de dagen in mijn hand alsof de tijd nog slapen kon de wereld lag als los zand te glanzen in de bleke zon ik dacht nog niet aan wat verdwijnt aan namen die verstillen gaan niet aan het uur waarin de schijn zich losmaakt van het voortbestaan toen kwam de ratio heel stil geen vijand, eerder een gezicht dat zei…

Ze leert niet door te wijzen, maar door te zijn, een zachte schaduw in het ochtendlicht, een hand die niet duwt maar opent. In haar jaszak ritselt het alledaagse: pleisters, broodkorsten, een vergeten knikker die ooit een tranenvloed stopte. Ze is de wifi die nooit uitvalt, de hotspot van warmte, waar een kind inlogt zonder wachtwoord…

Hier mag men overdadig eten en drinken tot diep in beschonkenheid met wijnglazen lui liggend op zachte sofa’s ‘t leven beklinken omdat in deze wereld liefde voortdurend zingt Hier mag men met iedereen zoenen en vrijen kreunend tussen vele lichaamsdelen rijden om het leven te vieren op alle slechte manieren met levenssappen die door goden…

Zij hoort de stemmen roepen aan de overkant, ze werpen touwen, bouwen bruggen van geduld. Zij ziet de handen reiken door de dichte mist, maar haar eigen armen wegen tonnen zwaar. In haar hoofd tekent zij de vluchtwegen uit, ze weet precies waar het pad naar buiten ligt. Maar haar wil is een motor die niet meer aanslaat, een vonk die dooft nog…

De vergulde zetel kraakt van eigendunk, de stemmen in de zaal zijn dicht gestikt met zijde Men buigt voor ringen, voor de diepe ronk van titels die de blik naar binnen leiden. Maar op de tafel ligt een wit kristal: een kale zin, ontdaan van elke praal. Hij wacht niet op de echo van de hal, maar trekt een spoor naar helder, open denken.…

vanaf de eerste kreet ligt de schaduw al opgevouwen tussen de lakens van de wieg een baby vuist klemt zich vast aan lucht alsof tijd iets is dat je bewaren kunt in een broekzak tussen verloren munten en een kassabon van gisteren de jaren lopen niet ze lekken uit een knie uit een spiegel uit het trager worden van namen op de tong…