Netgedichten over filosofie

tegenwind ervaren we in schaduwen van ons bestaan ze duiden op onze kwetsbaarheid men wordt allengs bewust van komen en gaan maar zeker, rijkdom van een enkel moment kan naar een waardevoller gevoel worden geleid van wat achter het ongeziene ligt; het is de tijd, die vraagt om inzicht ook al lijkt zij ook op uittrekbaar elastiek; onze…

Herfstregen valt zacht de bladeren kleuren rood voor ze zijn vergaan Tussen de stammen die hun vertrouwde loof stuk voor stuk loslaten, opent het bos een stilte waarin mijn adem de koelte hervindt en ik niets hoef vast te houden. Het zonlicht vervaagt behoedzaam tussen goudbruine bladeren die hun glans niet willen bewaren, alsof de middag…

nu de grofgebekte kraai de roerdomp overstemt de zwarte nacht in harten binnensluipt verdwijnen vergeten wezens in laatste korrelige beelden wordt de pijn zorgvuldig in kooien vastgezet als menselijke zangvogels opdat geen herinnering ontsnapt en zich zonder spiegelen vastzet in de ziel als een gruizige afdruk ijle lamentaties…

gewoon verdwijnen in de nevel waar stilte de kern is van het verlangen, zwijgen met de wetenschap dat onrust de twijfel voedt met onzinnige discussies, dialogen die in een onwetende taal worden geëtaleerd als waanzinnige waarheden opgaan in de nevel, waar iedere verte de liefde dichterbij haalt, de ware stem zich laat horen waar…

Herfstblad dwarrelt neer bank bewaart diepe stilte mos ademt het licht De lucht van vandaag vraagt weinig van je stem, alleen dat je kijkt naar wat traag voorbijgaat en de stilte toelaat in de kieren van de dag vóór de avond haar zachte grenzen trekt. Soms weegt de wereld zwaar op open zintuigen, soms glijdt ze ongemerkt langs de schouders…

Ooit had ik zoveel woorden die toch niet zijn gezegd - omdat ze misschien stoorden had ik ze weggelegd. Maar nu ze diep geborgen toch plots weer leven gaan maak ik me minder zorgen: ze zijn nog niet vergaan, maar als het zaad in d'aarde dat ooit wel weer ontkiemt zo bleven ze van waarde en hebben dan gediend in liefde die hen baarde…

Rood aan de steel in de nazomerzon de glans van een tijd die niet blijven kon voor haar de herinnering, diep en vertrouwd voor hem de belofte van winst en behoud Zij draagt in haar blik de vergane pracht de geur van een zomer, een jeugd die verzacht hij ziet in de oogst wat zijn handen vermag een recht dat hij koestert, een langverwachte dag…

Alhoewel ten dode opgeschreven klampen uitgebloeide rozen zich aan de vale schutting vast. Op deze doodlopende weg verjaagt de gure onwetende wind rozenblad en vage bloemige geuren. Temidden van het verval de onvermijdelijke loop van de tijd die eenmalig bloeiende roos. Haar eerste en enige hoogtij in vluchtige vergankelijkheid…

Dus dit is onze planeet waar we goden uit bergen en wolken verjagen. roepen we nog iemand aan? Aarde van het immer wieder vergeten het baren van leven tussen ruïnes van drie keer drie is negen Deze wereld is het toneel waar we verstrooid kijken naar het breken van ijs schoonheid laten verstoffen Heelal van schaarse warmte en menselijk…

Als ik nog niet weet hoe jij heet Mijn eigen hand nog niet herken Als ik nog niet weet hoe je eet Nog niet weet dat en wie ik ben Lief leef ik dan al wel Nog vers uit moeders schoot Is het leven dan nog spel En is mijn ego nog niet groot Als ik niet meer weet hoe jij heet Onze zoon niet meer herken Als ik niet meer weet hoe je eet Ben…

Toen zij geboren werden zuchtte moeder: mijn huis is niet van Bewaring dit tweetal kan hier niet lang blijven. Maar kijk eens naar de veerkrachtige veren van de ene zie de vastberaden pootjes waarop hij staat hij wil het op een vliegend lopen zetten. Hoor hem krijsend met zijn vleugels slaan ik heb ze beide even lang gedragen zij zijn…

soms is iemand zij hij of allebei dier mens of allebei meer geschikt om in het nest te blijven kan iemand het niet achter zich laten blijft iemand prematuur tot het einde zelfs als er niemand blijft blijft iemand hulpeloos achter in het verlaten nest een gemankeerd kwetsbaar wezen dat geen vluchtlijn vinden kan soms blijft…

Het leven bespaart ons niets: namen, van de ene op de andere dag, weg, de verre grens waar mensen worden geteld, het water dat een dijk vergeet en tot in de kamers klimt. Wij weten hoe zwaar een dag kan vallen op een vermoeide schouder. Toch, als het water zakt, komt er iets boven dat niet verdronk. Het stijgt langzaam naar het licht:…

Golven dragen mij stromingen van tijd en rust zee vol echo's Ik laat me meevoeren op de golven van het leven, waar onverwachte wendingen mijn binnenwereld raken. Soms brengt een stroming mij even tot verstilling, en voelt het verre verleden dichtbij in het heden. In de vroege morgen ontwaak ik met verwondering, en laat de natuur voorzichtig…

Kennis weet hoe ver de maan van de aarde staat, hoeveel sterren er zijn en waar het licht naartoe gaat. Maar wie vertelt de nacht dat hij ook een hemel kan zijn? De verbeelding trekt een stoel bij waar nog niemand zit, zet een raam in een muur en kijkt naar buiten. Zij maakt van een handvol letters een brief aan iemand die…

Mijn buik verstaat de verzonnen talen, het staal dat het invalide huis haat. Ze treurt het ontwerp dat in stof vergaat, in de ochtend kauwt ze de verhalen. Genegen blijf ik indien ze weer waakt, haar ergernis achter de komma legt. Wat zij moest slikken, was zo onterecht, vooral omdat de waarheid had verzaakt. Verborgen codes vond ze wonderlijk…

er is een stukje van me afgeknipt en nu loop ik lichter wel met een stok nog even, en ik vlieg naar de hemel als een ballonnetje zonder brief. doe eens wat voor een ander, zegt men maar de anderen zijn anders gebouwd, met andere bacteriestammen op hun huid en darmen maar applaus voor de mensen die het in zich hebben. een introvert is…

Ik haal een oude term maar eens van stal En voeg aan Anthropie (kijk bij A.I.) Twee letters toe - ziedaar, Enanthropie! A.I. heeft zelfs geen kennis van dat al! Het woord betekent chaos, ordeloosheid Door mensenhand verziekte 'Aarde'loosheid...…

zwart op het bleke gras een schacht van dunne pracht de pennen dicht aaneen nog open naar de lucht ooit onder één vleugel gedragen in de vlucht een spoor van warme huid van adem en van kracht geen nest meer in nabijheid geen donker boven haar de ranke lijnen onaangeraakt de glans van zwart verblekend onder het ochtendlicht de…

er is geen verdriet in een wereld waarin niemand bestaat, wij schenken het leven en verwachten dankbaarheid niet meteen. eerst moet het kind leren praten, daarna leren we dat geluk ergens moet zijn, er altijd iets moois te vinden is, meermaals noemen wij het niet geboren worden een verlies, om het vermeende verlies te herstellen…

De nacht ademt herfst en natte bladeren, wanneer hij zijn intrek neemt in de taal. Adrianus bouwt uit lettergrepen zijn eigen, overkoepelend verhaal. Vanuit het bolwerk van de filosofie kijkt hij naar de binnentuinen van de geest, waar de gedachten als schimmen dwalen, alsof er nooit een grens is geweest. Hij zweeft transcendentaal boven…

Nu pas begrijp ik waar dingen vandaan komen. Een ontmoeting blijkt jaren later een begin. Een afscheid gaat verder. Niet alles blijft waar ik het achterliet. Ik word wakker, zet koffie, kijk naar buiten. De dag wacht niet op wat ik begrijp. Dan ga ik. Er ligt weer een dag voor me.…

ik was de luis tussen de berenvachten, Vachten verslindende tijd liet mij door de spil der tevredenheid het spinnen kwijten, maar droeg haar bekoring tussen de mijten…

Ik heb lang gedacht dat er bij het ouder worden meer antwoorden kwamen, dat ik op mijn zestigste alles wel zou begrijpen. Maar hoe langer ik leef, hoe meer vragen er bijkomen. Waarom vinden mensen elkaar, waarom lopen ze elkaar voorbij, waarom overvalt de geur van een keuken mij op een willekeurige dinsdag, waarom kan iemand die ik…

Alles is één en alles is anders. We komen en gaan en moeten alles leren, eer we verstaan dat ieders wijze van zijn uniek en toch hetzelfde is als bij elk ander. Wat is het doel van onze lange zoektocht want we vinden niet maar worden gevonden. De rivier vertrekt hier maar komt nooit nog terug en wordt weer elders water maar later…

Dit is een vogel en hij wekt mij alsof hij geen vogel is en alsof ik niet verloor van die afgrondelijke, donkere slaap want dit is een vogel en ik bevrijd hem alsof hij een vogel is die me klapwiekend wakker houdt Het onvermogen om te breken Het zich vertakkende verlangen naar aanhalige armen in de woestenij van de eenzaamheid. Want dit…

Frisia droeg de zee diep in haar bloed waar wind nog sprak in zout en oude stenen waar storm zich mengde met het oerbegin zij kende de kracht die uit de bodem groeide een stil instinct ouder dan het land wanneer de zwarte schepen nader schoven de Vikingen kwamen donker op het water met ijzer vuur en honger op hun kiel frisia week…

ik zoek klik na klik naar een brief die kwijt is niet voorgoed niet ergens in de wereld maar hier op mijn eigen scherm alsof ik met iedere knop de vergissing ongedaan kan maken de techniek weet precies waar alles is alleen ik niet een berichtenapp kent geen vergeetachtigheid een zoekfunctie geen twijfel een verzendknop geen aarzeling…

je eet wat rijp is wat zich zonder verzet in je hand legt je kent de smaak maar niet de tijd die nodig was om hier te komen onder de schors loopt nog altijd het stille werk van wortel naar blad misschien is dat wat dankbaarheid is: niet teruggeven wat je hebt genomen maar iets heel laten waaruit het opnieuw kan ontstaan je…

Lenny is vier. Nog klein genoeg om de wereld met zijn handen te snappen — een steen, een grasspriet, de hand van zijn moeder, de schouders van zijn vader. Deze week zijn eerste schoolweek. Ik heb zijn dagen gevolgd: twee lieve juffies, Stephanie en Laurentine, de spin op de kapstok, een hand die nog even zwaait. Hij leert straks letters…