Alle inzendingen over filosofie

Mijn handpalm rust gesloten in mijn schoot zonder kleurrijke toverbal knijpen knokkels krom gebogen gevouwen om een prop blanco printpapier En zie daar, mijn voltooid leven als een vieze onderbroek met verlangens draaiende in een wasmachine op dertig graden vol ontevreden zuinigheid Eeuwigheid vervulde geen wensen uitzonderlijke carrières…

God zwaait altijd vriendelijk gedag naar de Duivel, zijn allerbeste vriend ze zijn beter bevriend dan iedere vriendschap vele malen beter dan welke je ooit zag Want de één kan niet zonder de ander bestaan ze zouden allang verpietert en begraven zijn ergens in de woestijn in graf zonder naam beiden in onbelang gegaan Goed en kwaad is als…

laat ons wachten niet op ons leven noch op de dood wachten als essentie op de kern van wat komen gaat wachten als kijken ervaren leren en reflecteren wat elk ogenblik bestaat laat ons dus wachten op de tijd die dit moment overstijgt…

Alles is één en alles is anders. We komen en gaan en moeten alles leren, eer we verstaan dat ieders wijze van zijn uniek en toch hetzelfde is als bij elk ander. Wat is het doel van onze lange zoektocht want we vinden niet maar worden gevonden. De rivier vertrekt hier maar komt nooit nog terug en wordt weer elders water maar later…

een mens begrijpen is lopen door mistig land waar paden verdwijnen vragen zonder eind woorden die anders bedoelen stilte ertussen dus oordeelt men snel een steen werpt minder moeite dan een hand reiken maar wie langer kijkt ziet achter gesloten ogen een wereld bewegen…

Toekomst Citaat ‘We kunnen de wind niet veranderen, maar wel de stand van de zeilen’ Aristoteles 384 v. Chr. - 322 v. Chr. Toekomst trilt mee In nevel gesluierd land Zacht fluisterend In het verschiet Voor de vroegste dauw Opgestaan In het zicht Van een gloednieuwe maan Waar zij ooit begon In het eerste licht Van de pasgeboren zon…

Ik wist niet dat dit alles was zo mooi. Zo staat ook wel een meisje vol in bloei, De bruigom loopt om haar en streelt het haar, Zijn spitse ving’ren door haar gouden haar: En loopt nu onwetend heen en zoekt in spel Matheid en slaap. Dan treedt op zijn drempel Een bloot beeld: onder ’t witte bedgordijn Glijden er blikken en een woordentrein.…

niets dan ademtocht de wereld buigt en bloeit mee met wat ik denk donker wordt ochtend als mijn gedachten lichten en zacht vertrouwen het leven zelf zwijgt het draagt slechts mijn kleuren in stille spiegel…

De mens weigert te zijn wat hij is. Een boom staat. Hij vraagt zich niets af. Een vogel zingt zonder schaamte. Maar wij met handen en een hart dat open staat kijken in spiegels alsof wij rechters zijn. Wij meten ons aan schaduwen. Wij verbergen onze scheuren. Wij dragen gezichten die niet het onze zijn. Wij knikken naar verwachtingen…

logica zet een rechte lijn een pad van steen zij houdt van stappen van meten van weten van het antwoord aan het eind maar verbeelding zij opent ramen in muren die nog niet bestaan zij maakt van wolken bruggen en van stilte zee waar logica zegt hier houdt het op fluistert verbeelding kijk hier begint het pas en ineens…

Ik heb niet alles onder controle, hoe hard ik ook probeer. Elke dag weer uit balans, dat gebeurt me keer op keer. En als ik denk nou gaat het goed, slaat mijn brein een zijweg in. Daar waar ik niet wezen wil, stop ik het en herbegin. Weer positief en zonder pieker, geen negatief en donker blauw. Een dagelijkse bezigheid, een dagtaak van…

Waar wij niks over weten, daarover moeten wij lezen, spreken, wezenlijk dichten. De schoonheid van het al staat los van onze beleving, bezichtiging of beeldtaal. Wij denken dat wij denken, maar onze ervaringen, pijn, bewijzen dat wij levend zijn. Onze filosofische overwegingen leiden tot god die een creatie is van een fantasierijke…

met kiezen op elkaars ontstegen sterk water verstand op het rekest de overleden idee dat het vaststaand concept eeuwig onveranderlijk werkelijkheden schept uit golven der fantasie de waarheden kweekt in kannen op kruiden zien wat niemand ziet hoog besluiten te slaan dan handen allen ineen het kopje d’r bijhouden doordouwen…

Het feit dat ik in Holland ben geboren, en bovendien precies in Amsterdam, bewijst toch wel dat ik ben uitverkoren: ik kreeg de hamvraag en ik won de ham. Een ander wordt geboren in Vietnam of raakt bij voorbaat in Algiers verloren, maar ik, die zo terloops ter wereld kwam, mag rustig tot de blijvertjes behoren. En ook het tijdstip was…

Rimpelloos water de storm in mij wordt stilte ik ben weer thuis nu De wereld buiten raast in schreeuwende kleuren, een storm van prikkels die de dag doorkruist. Ik zoek de oever waar de wind is gaan liggen, en de chaos in mijn hoofd langzaam bedaart. Het water ligt daar als een onbewogen plaat, als een zachte uitnodiging om naar binnen…

Nancy, Place Stanislas, glansvolle maan, die naam, die klank, die zaak, hoe dan verwant? Het ding een ding. Het beeld daarvan in mij is verinwendiging, grenzeloos band van beeld en denkwerk: dioraam. De naam een ding ook, daarvan de onaanraakbaarheid, tot van de naam het beeld met beeld en beeld verbindt, en taal het al in strengen vangt van…

verwekking heeft een prijs een opdracht groeien leren weren zoeken vinden vrijen vermenigvuldigen vreugde angst verdriet de weg vergaan waar het grote niets de oorsprong de verwekking de opdracht is voorafgegaan…

rijdend in het spel van deelname schuift de ruimte door zichzelve geruis is slechts een gedachte die de richting imiteert wij bewegen als een stam van lijnen dooraderd met doelen en verdwalen, vormen die elkaar dragen zonder te weten wie het draagt het spel speelt zichzelf bewustzijn hangt erin, zoals mogelijk in leegte…

Liever had ik dat het heelal niet had bestaan. Gewoon alleen de aarde was genoeg geweest In die onmetelijke ruimte ben ik verdwenen voor ik heb bestaan. Tijdloze huiver zo veel zo groot zo onbegrijpelijk. Geef mij de hemel en de hel het vagevuur mag blijven voor de vragen.…

Even een pauze en weten dat je leeft, want doorheen alle drukte zou je dat vergeten: wat zijn we dwazen en maar goed dat we kunnen ademhalen zonder dat we daaraan moeten denken. Weer staat het voorjaar te wenken en de krokussen zijn al bijna uitgebloeid maar de lente trekt zich daar niets van aan en doet ons zonder meer verstaan dat alles…

Langzaam ontwaak je Als een kind dat de wereld nog ontdekken mag doorbreek je stille stilte in het hier en nu Onbevangen, met diep verlangen sta je op spreek je uit Kijk je, zoals je niet eerder zag Luister je, zoals je niet eerder hoorde Vogels zingen Melodieus, mysterieus een levenslied, liefdeslied Je neuriet, als niemand je ziet…

"Die is oud geworden!" waarneming "Die is niet oud geworden!" constatering en de overlap is leven! nog hebben of gehad!…

Vandaag was een dag zoals er vele zijn maar toch uniek, want nooit komt die terug. Daarnet wat mensen weergezien die ik vannacht ontmoette in mijn dromen... Was dat een weten wat vandaag zou komen? Was het een wens, een sterk verlangen naar contact, ja naar verbondenheid? Vandaag komt nooit nog weer maar elke nieuwe dag brengt kansen die…

De muren spreken niet, de verbeelding daarvoor schiet jammerlijk tekort; de tranen voelen niets, geluiden dringen voor in de wirwar van herinneringen. De hemel mag dan sterven, ongedierte blijft smetteloos voortbestaan; leven is lijden, geloven de dwazen, alsof zij onvermijdelijk zijn. De aarde spaart de mensen vooralsnog, doch…

Waarom de muren niet spreken, geen schilderij ooit uit dien vervoegingen barst; waarom tranen niks voelen, geen muziekstuk heelhuids door dien uitvoerigheid rolt. Waarom de hemel sterven kan, geen goddelijkheid heerst over haar regeerwaardige graven; waarom al het leven lijden zal, geen intelligentie zweert bij haar kunstmatige zekerheden…

Blauwe ochtendlucht ademt zonder grenzen meer stilte ontvangt licht Nu stilte in mij niet langer een schuilplaats is maar een landschap waarin ik durf te lopen zonder mijn stappen te tellen. Ik kan de wereld weer ontvangen zonder haar te moeten dragen. Geluiden die mij bereiken komen niet meer binnen als scherpte maar als open golven…

Vleugels in zonlicht geel draagt de stille adem ruimte wordt mijn huid Hoe de wereld met haar stormachtige kleuren en ongefilterde stemmen harder binnen dondert dan ik kan dragen. Ik trek de gordijnen van mijn geest dicht om het rauwe te verzachten. In de luwte van deze zelf gekozen diepe stilte zakt de trilling van de ander langzaam…

De aarde is onze Moeder, zorg voor haar. Eer alle relaties die je hebt. Open je hart en ziel voor de Grote Spirit. Al het leven is heilig, behandel alle levende wezens met respect. Doe wat gedaan moet worden, in het belang van Allen. Wees dankbaar voor elke nieuwe dag die de Grote Geest ons geeft. Spreek de waarheid, maar allléén over het…

Midden het jaarlijks feestgedrang, overvloed van lampenschijn en zang, tot beneden in een karige winterstal, staan jij en ik, - niet van ver gekomen, weinig koning en veel herder, - gebogen over de onschuld van een slapend kind. Van de houten Jozef naar zijn moeder, zweeft de ouderlijke droom dat hun kleintje, anders dan voorspeld, zoete…

Dikwijls gooi ik de deur dicht en sluit de ramen de muren zijn blind daar kan niemand door naar binnen ik verduister de zon en laat de maan verbleken de sterren vallen dag en nacht zijn een-en-al droefenis. Maar als de volgende dag de kim weer gaat gloeien en de zon zijn glorie over de aarde spreidt warmte de bltnden ontdooit dan open…