Alle inzendingen over filosofie

De kracht van een bouwwerk meet je niet aan de hoogste toren, maar aan de dragers in de schaduw. Een mozaïek breekt als de kleinste steentjes verpulveren. Kijk naar de rafelranden van de stad. Waar het licht het traagst binnenvalt en stemmen fluisteren tegen koud beton. Een samenleving die haar fundamenten vergeet, wankelt op de…

De gedecoreerde theepot Op de salontafel verwijt De ketel, boven ’t blakrend Haardvuur, dat ie zwart ziet. De oude vrouw klaagt dat De veel oudere man haar Geen kopje thee aanreikt. De kat verwijt de muis Ze alleen dansen als ie Een keertje niet thuis is. Het grassprieten verbaast Zich dat ie teveel opgaat In de massa wijl ie uniek…

gespiegelde en geprojecteerde c.q. omgekeerde schijntegenstellingen weerkaatsen tegen een reflectieve hemel berekenen de hoek van leven met die soscastoa-truc om gelukkiger te sterven de wolken blijven hoe dan ook breken en de zon zinken in de zee daar zijn geen boeken voor nodig sowieso zou het beter zijn als we terug naar de steppe…

De hond bleef staan alsof de wind hem herinnerde wat nergens meer lag Hij keek niet vooruit, niet achterom, maar naar de ruimte tussen twee geuren Geen spoor vroeg hem te volgen Geen stem kende zijn naam Hij koos niets Hij liep Alsof iedere stap het antwoord al had losgelaten.…

Een ster vanuit het derde zonnestelsel lanceerde een komeet. Die per abuis in een baan naar de aarde werd vergruisd. In eerste instantie werd er gezocht naar heil voor de substantie. Het verwoeste op het gemak een gedeelte van het aardoppervlak. Al het leven was vergaan en opnieuw brak er een ijstijd aan.…

Wijd is het landschap Rondom ons heen. Eng is het leven, Waarin jij nu leeft. Morgen veel dichterbij Dan gisteren, dat Steeds verder weg geraakt. Het verleden is onuitwisbaar, De toekomst ongewis, Pas bekend als die verleden is. Het heden is Slechts een kort moment, Lijkt daarom irrelevant, Maar zonder heden Geen toekomst noch verleden…

van heel ver de zachte zang van een merel opgaand in z’n dagafsluiting een zuchtje wind het zachte sidderen van een esdoornblad de hemel open en zo helder als een bergkristal en een mens soms zo iel aangevreten door de hitte soms zo krachtig gemeten naar de eeuwigheid niet meer dan een korreltje zand achtergebleven…

Ik ben wie ik was. Ik word wie ik werd. Ik ben wie ik word. Ik word wie ik ben. Ik was wie ik niet meer ben. Ik ben wie ik nooit ben geweest. Ik werd wie ik niet kon vermijden. Ik word wie mij al kende. Ik was het begin van mijn verdwijnen. Ik werd de herinnering aan wat verdween. Ik ben de echo van wie ik was. Ik word de stilte waarin ik…

In een barre tocht reden jonge krijgsheren voorop Bewapend met zwaard en paard, eer was hun alles waard Er werd gevochten om land, doch zonder verstand Het bloed van de vijand werd vergoten en weggespoeld in sloten. In een stille tocht lopen kuddedieren achterop In harmonie met in gedachte een structurele strategie Aandacht en tolerantie zijn…

De ochtend breekt aan volgens de wetten van de klok, een blauw scherm licht op, vingers swipen blind langs een dwingende stroom van flitsen, terwijl buiten de zon ongevraagd de kamer herontdekt. We hebben de kosmos gevangen in definities, de seizoenen getemd tot een kalenderplaat, en de herhaling tot vijand gemaakt. Wat elke dag trouw terugkeert…

Onder gesteente trotseer ik het klimaat dat al eeuwen aan mij voorbij gaat Menig mens heeft deze rots al beklommen en gaf zich uiteindelijk gewonnen Tijdens het openbreken zijn er velen door de zon bezweken Maar ik geef mijn geheim niet bloot, zelfs niet na de dood Door slaven tot piramide geslepen, zal ik me op toekomstige plunderaars wreken…

De tijd staat niet zomaar even stil. Niet zomaar zonder enige rede. De wereld draait, totdat de aarde stil blijft staan. En ook onze tijd niet verder gaat. Ach, waarvoor? 't Was allemaal maar zo even.…

1 Hoe dicht je duisternis naar het blauwe licht? Denk vannacht eens lang zonder handen voor je gezicht over een transformatie in roze witte en blauwe kleuren als een reine de sel alsof je zilte wanhoop vleugels geeft. 2 Wat blijft eigenlijk van leven over als je blijft kauwen op pijn? Hoe dicht je de chaos naar harmonie zonder een nabije…

Op de weg waar langs wij gaan, lijkt alles wel doodstil te staan. Is de tijd niet meer van deze tijd, zijn we alle toekomst nu kwijt? Zijn droom en werkelijkheid verweven, is het nu dat wij in tijdloosheid zweven, hebben wij nu alleen nog het verleden, leven we dan nooit meer in het heden? Is het eindeloos einde nu in het zicht, is de tijd…

Ik draag de woorden van de oude oom, als zware munten in een lichte zak. ‘D’overdaat is een schadelijk ding,’ schreef hij, toen letters nog traag vloeiden, een waarschuwing tegen de gulzige vloed die de stille, klare bronnen blust. Ik ken de wetten van een zuiver lijf. Soberheid is de grond, het trage ademen, de as waarop een broos gezond…

- De mens is slechts een blinde mol in de mallemolen - Ongeacht alle antwoorden op evenzovele vragen voorafgegaan door overpeinzingen en bezwaren begon het hem na decennia toch te dagen: er restten nog oneindig veel maren Sommige uitkomsten konden wel behagen en andere zo nu en dan enigszins bedaren en enkele ervan voorzagen zelfs ook in…

Vanuit het leven ben ik ontwaakt, want ik werd gedrogeerd in mijn slaap Ik volg mijn gevoel en instinct, dus niet wat de media mij afdwingt De wetenschap is doortrapt en hijst de vlag op het economisch fregat We draaien om een spil, tegen ons beste weten in Als slaven van een blinkend metaal, spreken we dezelfde taal.…

Structureel delen wij het liefdesjuweel Gedompeld in tranen om de vrede te bewaren Verankerd in een spirituele bloei, maar herenigd in een groei Een onbeschrijfelijk gevoel is uiteindelijk het doel Van verwantschap bedolven onder een landschap dat na eeuwen weer met daglicht wordt belicht Nemen wij bezit van gelijke gedachten die de strijd in ons…

Iets zonder inhoud Mis je niet als je het verliest, Kan je niet kwijtraken. Relaties die inhoudsloos raken, Behoeven geen rouw.…

Het dragen van water Naar de zee, Dat valt om de dooie dood Niet mee, De bloemetjes buiten zetten Kan daarentegen Elke boerenlul, Voor ’t zingen de kerk uitgaan, Blijken velen Weer niet te kunnen, Een egoïst en een altruïst Zouden het Met elkander goed moeten Kunnen vinden, Doch vechten elkaar de tent uit, Omdat ze elkaar Niks gunnen…

de hemel staalt mijn ballonnen in de wind als mama een emmer met water vult en de hond te drinken geeft die wortel heet even mager is als ik en natuurlijk oranje als de sinaasappel die ik eet op dit uur een stille zon bewondert het azuur zo koortsig spreek ik met alle dieren op het plafond bezweer de woorden tot beter worden dan alweer het…

Het lichte zinderen begint in de verte, waar letters kapseizen in een blinde bedding. Geen vinger die richtte of de bladzijde wendde, toen de inkt miste en over de velden vertrok. En toch landt de nacht in een vlijmscherp verband. De sterren lichten op als een dwingend schrift, een perfecte bedding waarin het raderwerk spint. Geen splinter…

Het begint altijd met de eerste druppel — helder water dat de lippen koelt, een woord dat precies de juiste snaar raakt, het zachte licht van een vroege ochtend. We willen vasthouden wat voedt. We openen de kranen verder, stapelen de uren en de smaken op, tot de tafel buigt onder het gewicht. Maar ongemerkt kantelt de wet. De honing op…

Kunnen stenen voelen, planten dromen of is dat alles beeldspraak en niet waar? Toch maakt een nieuw blad van een plant me blij en doet begrijpen dat ze leeft. Soms menen mensen dat de dieren hun eigen taal verstaan en dingen dromen, maar kunnen dit nu ook de bomen of is daar eigenlijk maar niets van aan? Ik weet het niet, zoals ik veel niet…

Een wit spoor op de drempel, onherroepelijk als een oordeel. Buiten trilt de leegte van het ongeborene, binnen telt de klok de polsslag van de vrees. Is dit een schild of een schandpaal? Je trekt een cirkel in de as om je heen, een monument voor de eigenwaarde, wering tegen de storm van de ander. Maar de cirkel krimpt tot een muur, de muur…

Hoe schuimend spat dit zoute nat alsof de zee in iedre druppel wordt herboren, en duizendmaal een nieuw verhaal aan elk die luistert wil doen horen. Ons leven is geheimenis en ieder mens draagt zijn mysterie; is duizendmaal een nieuw verhaal van vreugd en van miserie. En eenzaamheid gemeenzaamheid, ze doen ons beide groeien tot…

Negenhonderd flipdots klikken ritmisch in een cirkel, als mechanische insecten die een groter plan verraden. Zij vertalen de ademhaling van de Melkweg naar het flitsen van een iris. Het heelal telt af. Het stript de exoplaneten van hun mysterie, weegt de geboortecijfers van een overvolle aarde, en filtert de ruis van miljarden jaren tot aan…

Tussen knop en bloem herbergt een lichte strook tijd die de ruimte draagt In het zachte interval tussen twee gedachten opent zich een plek waar niets hoeft, waar lucht even blijft rusten en ik mezelf terugvind in dat onuitgesproken midden. Tussen je stem en mijn antwoord ligt een dunne strook tijd die zich niet laat meten, een lichte…

Het gezicht verraadt de seizoenen, plooit gewillig rond de lach, tekent de droogte van de jaren in zachte, diepe geulen. Dat is levend hout. De dreiging zit dieper. Waar de flexibele steigers verdwijnen en de vloeibare gedachten langzaam drogen in de mal. Het begint met een standpunt dat niet meer wil buigen. Een grijze massa die indikt…

Zoveel moet losgelaten worden van wat ik hier wel denk te zijn: herinneringen, dromen, plannen, soms iets van vreugde of van pijn, om nieuw te vinden in de morgen van wat die dag ook brengen zal: ontmoetingen, verhalen, vragen en ook weer kansen zonder tal; want leven is steeds herbeginnen, is nooit voorgoed het antwoord zien, maar daardoor…