Alle inzendingen over filosofie

van alle mensen die hun lach hebben begraven in een update loopt dertig procent dwars door je heen een glitch in hun systeem pas na de botsing kijken ze om met ogen die alleen eigendom spellen alsof de wereld een afgesloten bèta is voor hun eigen gelijk ​de rest is ruis op de achtergrond armen op halfzeven vleesgeworden moedeloosheid onder…

De ontwikkeling van het ik, het ego, is een precair proces, zo blijkt maar weer. En wat waar, of waarheid, is, is afhankelijk van wat je definitie is. Ik denk dat mijn gevoel mijn gevoel is; ik voel dat mijn pijn mijn pijn is; ik zie dat de waarheid verloren gaat in de zeeën van ikken, van ego's, die de waarheid toe-eigenen…

mensen waarvan je houdt verlaten je, zo toont het bestaan tussen verliefd raken en waarover je rouwt gaat veel moois voorbij, je raakt begaan totdat het lot een andere wending neemt en aan herinnert dat je vaker bent ontheemd toch draagt het ademen je naar verder waar eerst wel iets een plaats moet vinden verdriet en geluk zorgen voor rijpe…

Je bestaat zonder gedachten Maar gedachten kunnen jouw leven beheersen Laat dit niet gebeuren Vertel jouw leven in geuren en kleuren Durf jezelf te uiten Dan komt de ware ik Naar buiten Ik dicht al heel lang Dat maakt mij minder bang Door met woorden te spelen Uit ik mij in gehelen En kan ik mezelf minder vervelen…

Als je dood bent maakt het niet meer uit wie je was al was je Queen Elizabeth of Michael Jackson Als je dood bent dan ben je dood en je leven is voorbij net als de levens van alle andere overledenen die jou zijn voorgegaan Er is geen manier om het anders te verwoorden en het heeft geen zin om het te nuanceren of om erover discussiëren…

Gisteren heb ik een meneer ontmoet hij stelde zich netjes aan me voor “Meneer Geluk,” zei hij en daarna zei ik mijn naam hij knikte vriendelijk terug Daarna vroeg ik; “Waar komt u vandaan?” toen bleef hij even staan hij kuchte nadrukkelijk en antwoordde, krabbelend in zijn haar “Vanwaar ik kom en ik moet gaan…”…

Tranen zitten niet op papier. Ze blijven hangen in de hand die aarzelt boven de zin. De schrijver kijkt toe hoe woorden weigeren hun werk te doen. Ze liggen stil, alsof ze weten wat ze zouden verraden. In het gedicht is geen schreeuw, geen uitleg, geen redding. Alleen wit dat zich voordoet als rust. De tranen doen hun werk buiten…

als ik het sterven niet kan omhelzen omdat zielen elkaar verbannen dan herhaalt zich het openen van oude wonden en is liefde een broze echo, ooit daar en hier gevonden dan voelt even niets meer in kruiken en kannen maar vloeit de pijn door mijn hele lijf, in bloed vermomd en slik ik alles in om maar niet hoeven te stikken in een afscheid door…

Een thuis heeft kamers die stilte ademen met ramen die naar binnen kijken en zon doorlaten waar het donker is De woonkamer hoeft niets te bewijzen Gedachten mogen rustig rondlopen Gevoelens mogen zitten waar ze willen De klok tikt oneindigheid De kelder bewaart wat vergeten is Op zolder ligt stof op de namen Scheuren in muren kennen…

In het schemer van de Droom speelt de Schaduw met haar vorm Grillig is haar natuur haar schimmenspel - als een Balinese dans een schaduwpop op stok In de droom is de Schaduw meester in illusie grillig is haar verschijnen Wat zie jij in de Schaduw? Een illusie van een dag? Helder is de Droom in jouw bewust zijn.…

als sneeuw voor de zon grauw en uitzichtloos is zal het smelten worden tegenhouden immers de warmte blijkt een gemis . zo is het ook met de mens als zijn gedachten zijn verward en het uitzicht vertroebeld is door dikke mist is er geen enkele opluchting van smart sterker nog als de overmacht in rijkdom en wapenkracht blind wordt aangestuurd…

Wie zonder zorgen is die komt niet in het Guiness Book of Records want zonder zorgen bestaat niet in mindere of meerdere mate, tussenmaten: zorgen, zorgen, zorgen zorgen bestaan van jong tot oud van het lichaam en van de geest en daarbuiten en wat zonde of heel jammer zou het zijn als we dat niet onderkennen, weten natuurlijk "Als ik…

er gaat een zacht gefluister door de dorpen, door de steden in elke taal een eigen lied toch klinkt het unisoon: vijheid, vrijheid, voor alle mensen eerbied, liefde voor iedereen er klinkt een zacht gefluister in grote katedralen, in kleine kapellen, vanop de minaret, uit heilige tempels vijheid, vrijheid, voor alle mensen eerbied, liefde…

De duisternis wordt licht Het gevecht een tedere omhelzing De hebzucht soberheid Irritatie wordt compassie Hard wordt zacht Het hoofd reist naar het hart Vastklampen verandert in uitnodigen De kilte in warmte Oorlog maakt plaats voor vrede Onrecht verdwijnt voor rechtvaardigheid Competitie hulpvaardigheid Kalmte doet de onrust zwijgen…

Welke trits had mij destijds in schier onheuglijke tijden danig te pakken - aan het denken gezet, dwalend als zoekende geest ondergedompeld in het hoge noorderlicht? De angst voor het zijn versus niet zijn en dan met name de twijfel en het grote niets der vertwijfeling O neen! Niet zij, de Noorderlingen Belcampo, het nihilisme…

De tijd is geen rechte lijn maar een spiraal waar einde en begin kruisen onderweg schijn en zijn bedriegen elkaar niet wat ons bezighoudt is van tel maar de lijn van er te zijn de vliedende curve dat is de tijd een afgemeten stukje oneindigheid…

Zeg niet: "mijn leven is mislukt." Neen: het Leven is ene mislukking van God. De hand, die heden bloemen plukt, Krampt morgen in zijn laatste lot. ------------------------------- uit: Kwatrijnen (1924)…

Ik dacht dat volwassen worden iets was met sleutels, rekeningen, met een grijns die zegt dat je het allemaal wel begrijpt. Maar het lijkt meer op wonden die niet genezen, op stilte dragen zonder vragen, weten wanneer je moet zwijgen omdat niemand echt luistert. Volwassenheid is leren mensen te verliezen zonder geluid, leren lief te hebben…

ademen in eb en vloed, in dag en nacht in verleden en heden, is het laten gaan van oude beelden? bij opstandigheid, of bijwijlen mild of zacht als een verwachting oplost in de oceaan of achterblijft in de as van woestijnrood vuur . ik raak stilaan de klanken kwijt, mijn geheugen laat ze los op een onverwacht of sluimerend verlangen, wel…

Waarom ben ik ineens zo blij omdat de zon weer schijnt na dagen somber weer? Er hangen nu nog wel wat gele blaadjes, die binnenkort met wind en regen ook wel vallen gaan, maar toch vervult mijn hart zich nu met hoop want straks komt weer een nieuwer licht en gaan de dagen ook weer lengen. Wat ook nog de winter straks misschien zal brengen…

wat het ook zijn mag wat mij naar binnen trekt naar mijn binnenste kijken laat wat in beginsel verwezenlijken wil om mijzelf bij elkaar te houden van alles wat ik waarneem één geheel te vormen van dichtbij gezien binnen mijn oogkaders in een spiegelbeeld van ik leven van geboorte tot dood door eigen zicht bekeken als stevig evenwicht…

Ik sprak enthousiast over 't Parthenon, Hoe 't op verende berg zweefde, als een blank Snaarinstrument, dat door zijn zuilen, rank, De wereldlucht tot aan de horizon Maakte tot één akkoord van marm'ren klank - Toen plotseling een draaiorgel begon Door de open deuren, dwars over 't balkon, Te spugen zijn kwijldraderig gejank. En 'k dacht…

Tijdloos ‐‐‐ Getijdeloos Geen Maan Geen Zon Vruchteloos Donker Niets Geen Weten Voorbij de Eeuwigheid ‐‐‐ ligt wat geweest is.   Het is ‐‐‐ niets.…

Als zand verstrooid door vele levens Heeft U mij vanuit stof laten wederkeren Ik ben door Uw vingers geglipt om het licht vanuit Uw duizenden lichtbronnen te weerkaatsen terug naar Uw alziende ogen Laat mijn ego leeg worden als een woestijn Verken de dorre plaats Bewoon het en laat de zandduinen zingen Maar laat Uw voetdrukken daar nooit…

Het waren rozen die mij nafloten in de perken van mijn tuin en in de hoge eik in het dichte lover groette mij de nachtegaal. In het zonlicht in de vijver blonken de vissen goud van kleur en zong voor mij de boerennachtegaal. Het leek al genot geluk dat de wereld bracht in die helder schijnende ochtend na het duister van die zwarte…

Geduld het gezegde zegt geduld is een schone zaak en dat is het ook en heb ik mij ook eigen gemaakt want met al die duiders tegenwoordig van jong tot eus al die meningen over meningen je zou bijna je geduld verliezen en ze niet meer lezen niet meer tot of in  je opnemen maar toen keek ik in de spiegel van mijn ziel en zag mezelf…

Ik wist het nog zo zeker in de nachten precies waar ik over zou schrijven de hele tekst had ik in mijn gedachten en ik wist zeker dat die daar zou blijven. Dat had ik dus mooi kunnen dromen want bij het eerste ochtendgloren waren mij alle woorden al ontnomen en kwamen de vogels mijn tekst verstoren. Nou zijn er voor en dichter ergere dingen…

Luisteren zonder te reageren, Is voor de spreker geen sinecure, Heeft geen idee d’luisteraar vindt, Of die überhaupt wel luistert. Daarom is belangrijk de luisteraar, Aan d’spreker respondeert, Al is het maar met diens mimiek, Die ’t gezegde waardeert. Communicatie, woord en geschrift, Is essentieel voor d’menselijke vooruitgang, Zonder…

Proza. . Ik ben altijd een ring of op weg naar een bijna gesloten boog, die zich voedt met transparante reflecties of zich laat verlichten. Of gedwongen wordt om te luisteren Een proces dat meestal een heel leven duurt, dat ben ik me pas sinds kort bewust geworden. Vandaag kan ik bescheiden zeggen dat ik bijna alles heb gezien;…

Op de geliefde Efteling geven korte regenbui en haastige zonneschijn het najaarslover opduikende schittering en neerdalende dofheid tonen sprookjesgebeuren van het kleurrijke bos hoe het zich bij de mensen zowel terug mag trekken als weer verschijnen.…