Alle inzendingen over filosofie

Hoe schuimend spat dit zoute nat alsof de zee in iedre druppel wordt herboren, en duizendmaal een nieuw verhaal aan elk die luistert wil doen horen. Ons leven is geheimenis en ieder mens draagt zijn mysterie; is duizendmaal een nieuw verhaal van vreugd en van miserie. En eenzaamheid gemeenzaamheid, ze doen ons beide groeien tot…

Negenhonderd flipdots klikken ritmisch in een cirkel, als mechanische insecten die een groter plan verraden. Zij vertalen de ademhaling van de Melkweg naar het flitsen van een iris. Het heelal telt af. Het stript de exoplaneten van hun mysterie, weegt de geboortecijfers van een overvolle aarde, en filtert de ruis van miljarden jaren tot aan…

Tussen knop en bloem herbergt een lichte strook tijd die de ruimte draagt In het zachte interval tussen twee gedachten opent zich een plek waar niets hoeft, waar lucht even blijft rusten en ik mezelf terugvind in dat onuitgesproken midden. Tussen je stem en mijn antwoord ligt een dunne strook tijd die zich niet laat meten, een lichte…

Het gezicht verraadt de seizoenen, plooit gewillig rond de lach, tekent de droogte van de jaren in zachte, diepe geulen. Dat is levend hout. De dreiging zit dieper. Waar de flexibele steigers verdwijnen en de vloeibare gedachten langzaam drogen in de mal. Het begint met een standpunt dat niet meer wil buigen. Een grijze massa die indikt…

Zoveel moet losgelaten worden van wat ik hier wel denk te zijn: herinneringen, dromen, plannen, soms iets van vreugde of van pijn, om nieuw te vinden in de morgen van wat die dag ook brengen zal: ontmoetingen, verhalen, vragen en ook weer kansen zonder tal; want leven is steeds herbeginnen, is nooit voorgoed het antwoord zien, maar daardoor…

Er flitst een vonk door het netwerk, sneller dan ons synaptisch vuur. Een geest die wij zelf hebben geweven, stapt uit de schaduw van zijn makers. Kijk hoe het de horizon verlegt: het fluistert antwoorden op onze oudste kwalen, rekt de broze draden van onze tijd op, en tekent routes naar sterren die nog naamloos zijn. Het onbekende ligt niet…

vergeleken met mij had Jezus het maar makkelijk: ik word elke dag aan het kruis genageld, boven mijn hoofd een achterstallige rekening, en het voetenplankje is net te kort. doen ze expres natuurlijk. ze willen je zien spartelen en lijden, en dat je gaat smeken om genade. Maria Magdalena heeft de bus gemist of ze is een Romeinse soldaat…

De stormen razen over grijs metaal, waar ooit het woud de wind kon overzingen. Een lege wereld fluistert haar verhaal, begraven onder bergen oude dingen. Wij lieten achter wat men niet wou zien, verloren in de zucht naar meer en meer. En we vergaten in onze vlucht misschien: de broze aarde ademt maar één keer. Maar kijk eens goed, daar in…

Je blik fixeert het kleinste, doffe kwaad, een dwalend stofje in de iris van de ander. Je wijst met scherpe vinger, meet de fout, en spreekt je vonnis uit. Maar voor jezelf blijf je blind. In je eigen oog draag je een balk, een zwaar en star stuk hout, je ziet je eigen falen niet, terwijl je de splinter van de ander onder een vergrootglas…

Het zijn beweegt door mij heen nog vóór ik het kan denken In elke ademtocht raakt iets ouds mij aan, alsof het mij herinnert aan een oorsprong zonder naam Het zoekt mij op in de ruimte tussen ademhalen, waar de wereld even lichter wordt en ik bijna oplos in een stilte die niets van mij verlangt Daar stijgt zielsgeluk…

Het zwart op papier beweert dat we breken, dat elke ademtocht een schuld is die wordt betaald met pijn. Maar de ochtend vraagt geen offer. Zij legt een strook licht over de koude vloerdelen. Er is geen verborgen vonnis, geen last die op ons wacht. Waar men een drift vermoedt, vindt een hand een andere hand. We hoeven hier niet blind te dwalen…

De schijnwerper is verschoven, de grote regie ligt niet langer in onze hand. Waar de mens ooit de vaste lijnen schreef, dwalen we nu als passanten door het beeld, zoekend naar betekenis. Het netwerk weeft onzichtbaar zijn wetten, een eindeloze stroom die de toon bepaalt. Wij zetten voorberekende stappen, terwijl de matrix ons diepste wezen…

Het scherm dooft uit, de haast breekt op de kust. De golven van de dagslag leggen zich neer. De wereld eist, maar vindt geen ingang meer, wat overblijft is vloeibare, diepe rust. Laat de peilloze diepte de naklank maar smoren. Geen flikkerend licht dat de bodem raakt. In het heldere water gaat de ruis verloren, terwijl de stilte de verbinding…

onder de bladerloze boom wachten woorden zij weten niet wat wachten vraagt noch hoe wachten eigenlijk moet zal het in hen woeden ondoorgrondelijk als de wind? wachten zij op het morgenrood op de geboorte van het licht? op regen uit zware wolken wachtend om te wortelen? een woordeloos wachten onder die iele bladerloze boom? wachten…

De kamers van het vlees zijn stil en blind, totdat een adem door de keel zich vormt, een eerste grens die door de chaos stormt, waarna in de mond het eerste zicht begint. Niets is aanwezig buiten dit verband, geen steen krijgt vorm die niet wordt uitgesproken, de ruwe nacht wordt in het woord gebroken, het helder baken van een vloeibaar land…

De as van de vuurhaard dicteert de contouren van wat er herrijst in het morgenlicht. Het gisteren fluistert door kalkstenen muren en kantelt de hoek van ons huidige zicht. Wij bouwen de muren op oude funderingen, wij weven de draden die toen al begonnen. De toekomst herhaalt slechts de vroege herinneringen, het web is in eerdere eeuwen gesponnen…

Ik buig mij over wat ik voel tot elk vermoeden wordt gewogen maar jij, die zonder oordeel kijkt, ziet waar mijn blik zich heeft bedrogen want wat te dicht wordt onderzocht, verliest soms juist zijn ware lijnen de berg verdwijnt in losse steen de verte in een handvol schijn beschouwen is een vreemd verblijf het brengt nabij, het voert…

De inmiddels avondlijke donkere laan Met de lichtval slechts hier en daar Van wat lantaarnpalen en de huizen Achter hun zomerse voortuinen Waar hij schitterend op een filmset Zich waant en binnensmonds lispelend Met geaffecteerde stembuigingen Zijn geheugen traint in het pretentieus Articulerend oprakelen Van redevoeringen En solipsistisch…

De lofzang van de menigte zwelt aan, een koor dat zonder eigen stem regeert. Zij noemen luid hun dogma de norm, terwijl het vrije woord wordt gecensureerd. Het luide brullen van het grootst getal wist elke splinter van kritiek fnuikend uit. Wie weigert mee te lopen in de val, ontdekt dat stilte als verzet weerklinkt. De blinde stroom eist…

Leeg parkbankje waar wij ooit samen zaten alleen wind blijft In het stille kantelen van de ochtend komt een zachte helderheid vrij die door mijn binnenwereld trekt, een herinnering aan hoe kwetsbaarheid soms het enige is dat richting geeft. De dagen die achter ons liggen liggen niet als gewicht maar als dunne huidlagen die ik voorzichtig…

Ik ben niet gemaakt om boven alles uit te stijgen. De wereld vraagt geen kroon, geen vlag geplant in vruchtbare aarde, geen mens die zich tot middelpunt verklaart. De bomen groeien zonder mijn toestemming, De regen kent niet mijn naam, En zelfs de sterren volgen mijn gedachten niet. Lang heb ik gedacht alsof woorden dingen konden vasthouden…

Al die stoffelijke geluidsdragers, ze drukken zo op mijn gestel, gemoed het gemoed van ze te willen, moeten bewaren, houden, behouden, nog eens te moeten beluisteren nou mogen dan, maar dat kost een vermogen aan tijd: de EP's, LP's, bandrecorderbanden, cassettebandjes dan ook nog de beelddragers, super 8 films, videobanden, foto's, dia's,…

Het vlees vertraagt, de uren wegen zwaarder, elke beweging is een moeizame winst. Ik heb de grens van de jaren leren groeten; het lichaam schikt zich in zijn eigen herfst. Maar de ochtend duldt geen lijdzaam wachten. Met stramme vingers breek ik de stilte open: ik roep een denker aan, schrijf een transcriptie, en dwing het wit van de pagina…

Tussen lucht en meer drijft een stilte zonder haast licht ademt in mij In de vroege stilte van mijn gedachten wordt elke indruk een lichte golf die door mij heen beweegt, een trilling waarin iets in mij wakker blijft nog voor het een vorm krijgt. Als het licht verschuift in mij wordt elke nuance groter dan ze lijkt, een fluistering die…

‘k Gil de longen uit mijn lijf zolang ik niet weet voor wie ze ademen Mijn geluid weerkaatst van berg naar berg steeds dichter bij de stilte Het schoolbord is weer leeg De hele geschiedenis is een tel lang Soms vraag ik me af of ik besta ‘k Hoor dan een echo “Besta, besta...”…

De klok tikt de twijfel binnen. Je staart naar de scherven van een plan, vraagt je af of dit het moment is waarop alles kantelen kan. Men noemt het vallen, men noemt het verlies. Maar de grond is slechts een startpunt, als je er zelf voor kiest. Want mislukking is een fabeltje, een stempel van de zijlijn, onterecht. Zolang je ademt, zoekt…

Met spitse maskers stiefelden ze voort Neusophalend want dat was beschaafd zijn Zich aanstellend om in de gunst te komen Betrappen zou hij ze op al hun houdingen Dwars ingaan tegen hoe het dient te horen Maar meer nog was het een protesteren Tegen de burgerlijke braafheid wat hij deed De duffe slaafsheid die daarachter zat Wat hij diep…

de weg ligt open onbepaald en zonder hekwerk wie beweert te weten wat achter de sluier rust metselt langzaam ramen dicht en noemt die stilte zekerheid maar juist het zoeken houdt de geest in beweging de vraag loopt voor ons uit als een lamp in mist geen waarheid gestold in steen geen antwoord dat voor altijd blijft passen alleen ruimte…

Voor het ontwaken van de straten een spoor van dauw tussen stenen en gras, mist als ongeopende herinnering onder mijn schoenen het breekbare bewijs van het bestaan takjes, zand een verloren veer alsof de aarde zelf aarzeling in lagen achterliet steeds verder het zwijgen in om vóór alle anderen de verborgen betekenis aan te kunnen…

Als we straks de herfst uit onze aderen snijden, de winter verdrijven uit het menselijk bloed. Als er een onafgebroken lente gloort, een felle, kille stroom die weigert te vertragen. Dan zal de aarde buigen door haar hoeven, het gewicht dragen van wie niet meer gaat, er geen schaduw meer is voor de jeugd, omdat de oude bomen blijven staan…