Fundamenten

Het gezicht verraadt de seizoenen,
plooit gewillig rond de lach,
tekent de droogte van de jaren
in zachte, diepe geulen.
Dat is levend hout.

De dreiging zit dieper.
Waar de flexibele steigers verdwijnen
en de vloeibare gedachten
langzaam drogen in de mal.

Het begint met een standpunt
dat niet meer wil buigen.
Een grijze massa die indikt,
uithardt rondom het gelijk.
Geen ruimte meer voor krimp of uitzet.

Pas op voor de kiezels in de stroom,
voor het cement dat sluit
en van de open architectuur
een dichte bunker maakt.

Houd de mortel nat.
Laat het breken. Laat het stromen.
Voordat het denken stolt.
Vastloopt.
Een strakke, blinde wand.
Waar geen spijker.
Meer.
In dringt.

verharding

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 2