Vastklemmende handen

Mijn zus en ik, twee eilanden in zee,
soms woont er leven, en valt alles mee.
Maar uit het niets verschijnt een leeg bestaan,
een onbewoond gevoel dat tussen ons in komt staan.

Dan zwemmen wij elkaar weer tegemoet,
gedragen door verlangen, herinnering en moed.
Maar nooit bepalen wij zelf de richting van de tijd,
de stroming kiest haar wegen, onverbiddelijk en wijd.

Soms drijven wij, verdwaald in angst en nacht,
tot plots dezelfde boomstam op ons wacht.
Met witte handen klemmen wij ons vast,
aan hout dat even sterker lijkt dan iedere last.

Daar delen wij een stilte zonder naam,
een pijn die door ons beiden stroomt
als één gezamenlijk bestaan.
Geen woorden voor het water dat ons scheidt,
geen taal voor wat verloren ging
in ruimte en in tijd.

En als de golven ons weer verder slaan,
zien we elkaar langzaam uit het zicht gaan.
Terug op onze eilanden, alleen en stil,
bewonen wij een ander huis, tegen onze wil.

Misschien is dat het diepste
van ons verdriet
dat wij elkaar zo goed verstaan
en soms weer helemaal niet.

Alsof wij nooit hebben leren
zwemmen in dit leven,
alsof ons nooit de eerste slag
is meegegeven.

Wij spartelen door water
dat geen bodem kent,
zoekend naar een haven waar
geen storm ons meer verwent.
Naar een kust waar rust bestaat,
waar niemand de stroming verlaat.

En telkens weer die pijn,
dat oude, zoute zeer,
van bijna samen zijn —
en dan weer niet, telkens weer.

Toch weet ik, zus, hoe ver
de stroming ons ook draagt,
dat ergens onder water nog
dezelfde liefde vraagt.

Twee eilanden misschien,
door oceanen uiteen gedreven en
klein,
maar in de diepte van de zee
zal altijd jouw verdriet ook
het mijne zijn.

En mijn verdriet ook weer
jouw pijn.