Hoi Ik ken Mike van instagram En weet aardig wat over hem Je kan hem daar zien en volgen En wacht je op wat ie weer uit zend morgen Hij neemt je mee in een gedeelte van zijn leven En geeft hij heel even Een lach op je mond En om te zien is het heel gezond En dat je lekker ook kan denken Ik ga Mike dit gedicht schenken Dus Mike…

Een oudere heer uit Midlaren wilde zijn kruis eens ontharen Hij deed dat heel vlot, maar hij schrok zich kapot! Het aangroeien duurde nog jaren…

Hij plaatste zijn ene been, Omzichtig voor ’t andre been, Dat herhaalde hij weer, En deed het nog ’n paar keer. Zo verplaatste hij zich vooruit, Daarna richtte hij zijn snuit De kant op vanwaar hij kwam, En toen was ’t hek van de dam, Hij ging steeds sneller van hot Weer terug naar haar, En dat vond zij duidelijk leuk, Bleek hem klip…

De wenteltrap draait ik stijg en daal tegelijk wie was hier het eerst?…

Op het schoolplein werd een hinkelparcours uitgezet, keurige krijtstrepen. bibberende cijfers die samen een geheel vormden het doel bleef onbesproken alsof iedereen het kende, eerst de eerste drie vakken, dan twee voeten naast elkaar de herhaling sprak voor zich alleen bij het einde weifelde ik, Waarom moest ik keren om terug te gaan…

Structureel delen wij het liefdesjuweel Gedompeld in tranen om de vrede te bewaren Verankerd in een spirituele bloei, maar herenigd in een groei Een onbeschrijfelijk gevoel is uiteindelijk het doel Van verwantschap bedolven onder een landschap dat na eeuwen weer met daglicht wordt belicht Nemen wij bezit van gelijke gedachten die de strijd in ons…

En dan duidt mijn man op onze bruinharige hond onze labrador van 10 Mika met z'n lieve snuit hij loopt nu met hem buiten als het maar even kan in de schaduw hondenbakje water mee en natuurlijk veel in de zee rennen doen ze met mate het zijn doorgewinterde maten dus ook in de zomer met hittegolf wordt er geen balletje gegooid…

Iets zonder inhoud Mis je niet als je het verliest, Kan je niet kwijtraken. Relaties die inhoudsloos raken, Behoeven geen rouw.…

Ach, de zon brandt als een vurige bol, het zweet stroomt als een rivier, zo vol. De thermometer schreeuwt moord en brand, het lijkt wel of we wonen in een woestijnland. De ijsjes smelten sneller dan je kunt likken, de airco's brommen, de ventilators flikken. De schaduw is onze beste vriend, maar zelfs die voelt nu wat bemind. Het asfalt…

Het dragen van water Naar de zee, Dat valt om de dooie dood Niet mee, De bloemetjes buiten zetten Kan daarentegen Elke boerenlul, Voor ’t zingen de kerk uitgaan, Blijken velen Weer niet te kunnen, Een egoïst en een altruïst Zouden het Met elkander goed moeten Kunnen vinden, Doch vechten elkaar de tent uit, Omdat ze elkaar Niks gunnen…

Het Dilemma van de Vogelhuisjes In een oude eikenboom, zo groot en wijd, hangen twintig vogelhuisjes, zij aan zij. Blauw, geel en groen, een kleurrijk gezicht, de vogels weten niet welk huisje hen het meest verlicht. De Grote Keuze De merel fluit een vrolijk lied, maar twijfelt waar hij nu eens gaat zitten. Hij kijkt naar links, hij kijkt…

Ik fiets vanuit de Hazenstraat naar 't waterfront het brede IJ achter het Amsterdam-Centraal lijn 26 brengt me in een kwartier met een klerevaart, klereherrie een klere stuk verder de fiets mag in de tram mee (2,20) naar het nieuwe land; IJburg blaakt wel nog vele nieuwe delen maagdelijk naakt op de oudere groeien de bomen al tot de hemel…

Er is een plek waar de grond niet draagt, waar elke beweging dieper maakt wat al niet meer vast was. Iemand stond daar ooit. Niet roepend. Niet zwaaiend. Alleen langzaam lager aan de horizon. Ik kende de diepte van die ogen, hoe gevoelens konden zinken tot op de bodem van zichzelf. Ik leerde dat drijfzand niet verslindt uit honger.…

niet alles vraagt om woorden niet alles wil naar buiten zij strijkt iets glad in haar binnenzak een kiezel misschien een gedachte misschien ze kijkt op, zegt niets iets blijft achter haar ogen liggen, onder de zachte hoede van haar stilte daar, in dat kleine achterhouden, roert zich zacht haar onuitgesprokene, alsof er een contour…

Zachte ochtendlucht twee vlinders cirkelen zacht over het groene gras In de zachte ochtendlucht bewegen ze, twee vlinders die elkaar voorzichtig naderen, hun vleugels licht als adem over het gras, en ik volg hun vlucht met een stille verwondering. Ze cirkelen tussen zon en schaduw, een spel van kleuren en lichte aanrakingen, waar elke…

Ik word geleid door zeeën van tijd, met levensdagen die op een kalender verjaren Een toekomst tegemoet die mij in een nachtmerrie begroet De horizon verruimt het veld, zoals in mijn dromen is voorspeld Ik verruil het menselijke geraamte voor een geestelijke gedaante In een kostuum van liefde gestoken, word ik door de hemel toegesproken.…

zware onweerslucht mijn binnenwereld kleurt mee in zwarte tonen…

Ze wil grote stappen zetten, maar haar voeten kiezen kleine passen, alsof de aarde haar in lettergrepen leert lopen in de boom tussen takken die te dicht op elkaar zijn gegroeid, wordt iets wakker niet de boom zelf, maar het vermoeden van een boom een vorm die zich uitrekt in de richting van licht dat nog niet bestaat de takken oefenen…

Jouw liefde voor mij Is immens groot, Groter dan de oceaan, Groter dan de aarde. In jouw liefde Ik gans verdwijn, Geheel in op ga, Eén wordt met jouw zijn. Ik wil nergens, neen Wil nergens anders zijn.…

We slaan de boeken open op de pagina’s die schuren, voelen het koude marmer van namen die we niet kenden, zien de breuklijnen in de straten van de stad. Het verleden is geen rugzak vol stenen van een ander, geen vonnis dat we dragen in het felle licht van vandaag. Niemand vraagt om tranen over gisteren, om het buigen van een rug onder andermans…