Het scheelde nog geen handbreedte, Was geen centimeter te veel, Zijn schaduw reikte net iets verder, Maar daar zat hij niet mee. Hij schoof een klein eindje op, Dat was net iets te veel, Het zat hem dus niet mee, Maar zal ermee moeten leven, Want iets anders zit er nu niet op, Genoeg is genoeg, anders Raak je van de regen in de drop.…

Lieve, De tijd tikt onverbiddelijk door. Life goes on. Alsof de dagen vanzelf weten Hoe ze verder moesten zonder jou. Het verlies is voelbaar. Het scheurt je in twee, drie, ontelbaar veel stukken. Tot de scherpe randen veranderen in littekens: Een onuitwisbaar bewijs dat jij bent geweest. Met de jaren kijk je daar minder naar om.…

Je blik fixeert het kleinste, doffe kwaad, een dwalend stofje in de iris van de ander. Je wijst met scherpe vinger, meet de fout, en spreekt je vonnis uit. Maar voor jezelf blijf je blind. In je eigen oog draag je een balk, een zwaar en star stuk hout, je ziet je eigen falen niet, terwijl je de splinter van de ander onder een vergrootglas…

Tussen wat geweest en wat nog geen vorm heeft hier, bouw ik een ochtend.…

De zaden ontpoppen zich tot hele kleine groene stengeltjes en blaadjes Het is een wonder dat ontstaat uit zulke kleine zaadjes De vruchtbare grond, de zon en regen Laat dit wonder snel omhoog bewegen En aan het eind van dit seizoen Is dan het oogsten prachtig om te doen…

Het zijn beweegt door mij heen nog vóór ik het kan denken In elke ademtocht raakt iets ouds mij aan, alsof het mij herinnert aan een oorsprong zonder naam Het zoekt mij op in de ruimte tussen ademhalen, waar de wereld even lichter wordt en ik bijna oplos in een stilte die niets van mij verlangt Daar stijgt zielsgeluk…

Zijn geest was welbespraakt, Het ontbreken van ’n stem Bleek edoch wel ’ n handicap, Voor het kunnen etaleren Van z’n briljante eloquentie. Ging te rade bij ’n goede vrind, Vroeg hij van die handicap vindt. Die dacht diep na, en sprak wijs, Beweeg je niet op glad ijs. Hiermee ging hij aan de slag, Helaas de wijze raad bleek loos. Ook…

Het zwart op papier beweert dat we breken, dat elke ademtocht een schuld is die wordt betaald met pijn. Maar de ochtend vraagt geen offer. Zij legt een strook licht over de koude vloerdelen. Er is geen verborgen vonnis, geen last die op ons wacht. Waar men een drift vermoedt, vindt een hand een andere hand. We hoeven hier niet blind te dwalen…

De aardbei maakt met zijn heerlijk frisse, zoete smaak je smaakpapillen heel erg blij Maar heeft helaas toch ook een keerzij Want niet alleen maar verse aardbei is het ingredient Helaas bevat hij ook vele pesticiden Die er niet zomaar af te wassen zijn Erg schadelijk zijn voor kwetsbaren, zwangeren en kinderen nog klein Men had het gebruik hiervan…

"Schatje, patatje," galmt langs de badkamertegels. Brommend, grommend: "Mama! Ik ben zo moe." Een hemdje in het grijs. Sokjes met woensdag erop geschreven, waar wit de strijd verloren heeft. Nike's, onlangs giftig groen, vandaag gecamoufleerd in modder. De spuitende mist van Dusty poetst de geur van de sprint niet weg, terwijl…

Wintermorgenstil boven het witte bergdal een kraai vliegt voorbij In het kalme berglicht dat langzaam opent en de ochtend koel langs mijn broze huid beweegt, ontstaat een trilling die dieper door mij heen gaat dan ik eerst kon vermoeden. Op het smalle bergpad dat zich traag ontvouwt en de milde wind die mijn aandacht streelt, merk ik…

dit moment is dit moment niet meer deze dag is deze dag niet meer deze week deze week niet meer deze lente deze lente niet meer dit leven dit leven niet meer gure volstrekt onberekenbare rouw heeft alles in een vloek en een zucht genadeloos de deur uitgebonjourd beslag gelegd op dit huis de ramen verduisterd de vloeren bezoedeld…

Ik had een spontane ontmoeting met een gepensioneerde stervensbegeleidster op het Johnny Jordaanplein, hartje Zuid-Jordaan ze had jarenlange ervaring 'genoten' in hospices we spraken over hemel en hel toen ze zei: "Wellicht is het hiernamaals wel hier nu met jou omgeven door die Goddelijke BEELDige Jordanezen door dit open en eerlijke gesprek…

Amalia werd korporaal, Maxima luitenant-kolonel Promotie maken gaat in koninklijke kringen snel Onze koning is hen voorgegaan Hij heeft een kledingkast vol uniformen die in een operette niet zouden misstaan Nu die twee andere meiden nog en zijn we klaar voor een drone-oorlog Jeugd van Nederland meld u aan! Laat ons vorstenhuis er niet alléén…

De mist in mijn hoofd, Belemmert 't helder denken, Ik weet helaas niet hoe ik Die mist uit mijn hoofd kan doen verdwijnen. Hoe langer de mist Blijft hangen, hoe Moeizamer ’t wordt om In mijn hoofd bij mijn Denken te komen. Ik glijd langzaam af Naar een bestaan Als een zombie, waarin Ik feitelijk niet Meer besta.…

De schijnwerper is verschoven, de grote regie ligt niet langer in onze hand. Waar de mens ooit de vaste lijnen schreef, dwalen we nu als passanten door het beeld, zoekend naar betekenis. Het netwerk weeft onzichtbaar zijn wetten, een eindeloze stroom die de toon bepaalt. Wij zetten voorberekende stappen, terwijl de matrix ons diepste wezen…

De nacht vordert Nog twee uren. Laat thuis na een gesprek over voelen, of over het ontbreken ervan. De honden kijken op. Ze vragen niets meer. Ze kennen de dagen waarop ik verdwijn zonder weg te gaan. Ergens wachten dossiers. Oude versies van mijzelf, opgeslagen voor een toekomst die ze telkens opnieuw oproept. Nieuwe halsbanden. Geen…

Voor de tocht der tochten: de dood waarvan je alleen weet wanneer ie begint bij toegekende euthanasie maar geenszins hoe deze loopt, verloopt laat staan waar deze zal eindigen doch de levenstochten, de wandeltochten van de Amsterdammer Rutger Burgers is het begin en het eind bekend en vooral de garantie van onverharde wegen 'TRAAG DOOR…

Niet altijd de storm die mensen breekt, maar stilte die zich verder strekt. Geen woord dat nog kan landen gaan, geen blik die open blijft bestaan. Een afgewend gezicht, zo klein, en toch een bron van groot verdriet en pijn. Geen harde grens, geen luid verwijt, maar leegte in de plaats van nabijheid. Want iedere wond verlangt naar licht,…

De hemel is stralend blauw, maar de zon schijnt niet. Wat krijgen we nou, het regent dat het giet! De natuur staat op z‘n kop, klimaat wordt bedreigd, broeigas vormt een strop. Het wereldeinde hijgt in de nek van de mensen. Onze erfenis een wereldramp, die wij toch niet wensen. Stop met CO2 uitstootdamp!…