In de wachtkamer van de dood kan je lang wachten op je beurt eenmaal in de spreekkamer zelf, zeer opbeurende  medische mogelijkheden oud worden was nog nooit zo makkelijk en als Christen kan de Messias wel even wachten!!…

Ik zit in de stoel die mijn contouren kent, naast mij de boekenkast, een gestapeld monument van andermans gedachten. Elke rug een onontdekte straat, een stad waar ik doorheen kan dwalen. Het blauwe licht van het scherm glanst. Met één vingertip breek ik de muren af. De wereld stroomt vloeiend onze kamer binnen: continenten, oceanen, verre…

Gelukkig weet men fietsen aan de rechterkant, schrijven inmiddels met rechterhand. Dictators- een hand zonder twijfel aan verstand, alsof een rechterhand verwant moet zijn aan het vermijden van de linkerzijde.…

Toen de teerling was geworpen, Schonk zij mij haar lach, Liet me proeven van de nectar Van haar roze rode lippen. Mijn wereld is tot aan d’einder Gevuld met al haar liefde, Waarin ik me aan laven mag, In de geur van mirre en jasmijn. Maar mag ik mijn ogen sluiten Voor alle onmenselijkheid Van de wreedheid van mensen. Het verkrachten…

zenders spuwen harde vectoren over de kaart het lexicon marcheert in haakse lijnen een raster van claims bezet de ruimte clash van doctrines in dwingende cadans staccato signalen eisen het nulpunt op dogmas botsen tot een felle ruis dan kantelt de matrix alle frequenties vallen vlak de dwingende ruis lost op in wit geen zendmast die de…

Misschien zegt mijn huis het ook, maar stiller, zonder strijd in dozen op de overloop, in spullen verzamelt in de loop der tijd een stoel iets van zijn plaats, mijn boek met ezelsoren de geur van oude kamers waar dagen telden als verloren de mok met barsten, de sleutels zonder deur, soms noem ik het herinnering maar meestal…

Sinds ik in de slaap, waak, wakker periode goed anticipeer, visualiseer en vooral repeteer spring ik zo mijn bed uit het dagelijks podium op om mijn verplichte kunstjes te vertonen het is wel een 'One Man Show' er zit maar één mens in de zaal die zit me dan vooral niet in de weg want ik ken de tekst van mijn bestaan ik weet me goed…

Ben Jij het? Nee, hoe zo, Ik ben het! Oh, ik dacht dat jij ’t was. Dan heb ik me zeker vergist. Ja, dat denk ik ook. Want ik ben Echt jou niet, maar ik. Nou dat is niet erg, Ik vind jou erg leuk! Nou, dat doet me deugd, Daarover ben 'k Oprecht verheugd!…

Mijn ogen, Vol verraad. Mijn lichaam, Dat klaarstaat. Verdronken, In een pilletje. Die je leven, Zou moeten beteren. Een gevoel, Fluisterend, ‘’Is dit gewoon, Of toch een symptoom’’? Niet willen doorstaan, Niet willen lijden, Dus ik laat het pilletje, Door mijn strotje glijden. Er waren tijden, Dat mijn hoofd, open stond…

Vannacht luisterde ik naar mijn stilte hoelang is ongewis stel, er was een scherm dan was een correctheid gewis ik schrapte mijn fout fout daarna bleef niemand over.…

Het ruist, een frictie in de witte ruis waarin de outline wankelt en de code breekt. Een scherpe prikkel eist de focus op en dwingt het systeem uit de comfortzone. De koorts die stijgt is pure dynamiek, een signaal dat door de matrix snijdt, de status quo hardhandig opheft en ruis filtert tot nieuwe helderheid. Het schuurt waar de…

Kijken naar het zijn zoals naar licht onder een gesloten deur- stil, zonder bedoeling. Langzame dagen door een witte kamer. Tijd langs muren zonder klok, zonder richting. Eerst, stilte als rust. Later, het verdwijnen zonder vertrek. Een lichaam steeds doorschijnender Een gezicht waarin niets nog blijft rusten. Geen nacht…

ik vond schoonheid in kleine dingen in regenlicht langs oude steen waar anderen voorbij bleven lopen voelde iets vertrouwd om mij heen ik hield van wind door open straten van stilte aan het eind van de dag waar de één slechts eenvoud zag lag voor mij wat blijven mag misschien bestaat geen mooi of lelijk geen waarheid die…

Toen hij haar aan zag komen deinen, wist hij het gelijk. Zij is dé vrouw uit mijn dromen, haar wil ik nooit meer kwijt. Hij vertelde haar, dat zij de vrouw was hij van droomde, met wie hij zijn leven delen wilde, en bood haar eeuwig trouw. Ook zij was van hem gecharmeerd, en deelde zijn droom. Wat volgde, liep dan ook gesmeerd. Dromen…

Ik vond, ik vind het een verrassende opdracht van het DichtersCafé Eijlders in Amsterdam 'VERRASSINGEN', voordrachten zondag 17 mei 2026, zie context deze opdracht inspireerde mij tot de hartenkreet PENNEN IN PLAATS VAN PILLEN of ik u daarmee perplex wil doen laten staan? neen, daarvoor ben ik toch te beschermend vice versa een ieder heeft…

Kleur geeft een ruimte zin, Zo geven zingende vogels de zonsopgang iets, Maar momenteel geef ik mijn leven, Minder dan niets Ik voel en ik lach Steeds minder en minder De laatste keer dat ik mijn vrienden zag Ik weet niet of ik me dat herinner Het grootste in mijn dag kan zijn Naar de supermarkt gaan Normaal is iets doen…

Zomerkamp? Zomerramp! Ben 14, bij de padvindsters nu een van de oudsten; Ik lijk wel de jongste Op school haal ik allemaal negens en tienen Hier ben ik een nul Heeft dat vele studeren mijn cijfers verhoogd, Maar mij als persoon verlaagd? Mijn ontwikkeling vertraagd? Iedereen doet alles zo goed Ik doe alles dubbel zo fout Ik…

Woorden, scherp als glas, Verlangend naar rust. Een storm die plotseling zwijgt, Aan een zachte kust. Scherpe scherven, aangespoeld, Door een uitademende zee. Nu slapend onder zand, Wiebelend met de stroming mee. Vluchtig is hun scherpte. Zonder groot bestaan, Maar met klank en ritme, Die bij elke verandering aanslaan.…

Een kind zo jong, met ogen fel, dat de wereld telkens sneller stelt. Een geest die bliksems helder leest, te groot voor wat gewoonlijk is geweest. Met snelle vingers, noten zuiver, wekt het klanken — zacht en luider. Een schilderij in felle gloed, waar elke kleur betekenis voedt. De schoolbank wordt een smalle ring, te klein voor deze doorgroeiing…

Radio Candlelight Met het gedicht een leven met verdriet Op de Nationale Radio bij Jan van der Veen En dat wilde ik kwijt Lokaal Regionaal en Provincaal was je als Dichter al veel te zien Maar ook Nationaal kent iedereen Danny van Strien Radio Candlelight…