Alle inzendingen van CB

In het hart een stem onhoorbaar, maar vol van kracht waar liefde stil leeft Er ligt een ongeschreven taal diep verscholen in kamers waar het ritme eindelijk rust, een zachte ademhaling na de zware storm die alle twijfel langzaam uit het donker draagt. Je zoekt naar woorden in de leegte, maar wat zich niet laat noemen, blijft niet stil.…

De stad ademt uit een stap verdwijnt in de nacht ik hoor mijn stilte Stad ademt uit, een stap verdwijnt in de nacht, straten gloeien nog na terwijl licht zich terugtrekt. Alles mag even vertragen, en ergens tussen de voetstappen hoor ik mijn stilte. Een lantaarn brandt boven een lege stoep, waar nauwelijks iets beweegt. Geen stem die…

Dor blad op de grond stil sterft de oude zomer tijd neemt alles mee Bladeren lossen zich los en vallen als trage gedachten naar een aarde die hen ontvangt, waar elke beweging vertraagt en het seizoen nog draagt wat al begint te verdwijnen. Hun kleuren kantelen naar een palet dat zich zonder haast terug- trekt uit de wereld, waar nerven…

Ik droom van verre, onbekende stranden, waar golven fluisteren in de vroege nacht. We reizen samen door de wildste landen, omdat jouw hand de verste reis verzacht. Geen kaart die onze eigen koers kan dwingen, geen grens die houdt de vrije vleugels tegen. Ik hoor het lied dat wij vanavond zingen, twee sterke vrouwen op de open wegen. De wereld…

Ze schreef zoals ze leefde: vrij en onverschrokken, geen woord dat boog voor schaamte of gebod; haar liefde brak door grenzen, dichtgesloten, en waarheid brandde als een vuurtoren op zee. Haar pen sneed door de nevel van verboden, door stille monden, dromen zonder naam; ze koos het eenzaam recht van zelf te leven, en had de moed te minnen zonder…

Nevel op het pad door de takken breekt het licht een vogel zwijgt In het prille morgenlicht drijft een nevel over het pad, een bijna onhoorbare stilte tussen de bomen, waar het water glanst en de opkomende zon geleidelijk door de takken breekt. Langs brede oevers rusten bloemen in het zachte gras, hun pure kleuren dragen dauw die nog…

Oude wijze boom wind trekt door de brede kruin niets blijft hetzelfde Ze staat in het licht als iets dat niets wil bereiken en toch opent zich een ruimte waarin mijn aandacht zich verzamelt, een trage helderheid die ontstaat zonder richting. Haar takken raken de lucht alsof ze luisteren naar wat in het vroege uur verscholen blijft; een…

Late nazomer warmte blijft in stille lucht één blad laat zich gaan In de zachte warmte die nog licht op mijn huid rust, ontvouwt zich een ruimte tussen licht en stilte, waar een oude spanning wegvloeit in de adem van de dag. In de late zon die niet meer dringt maar blijft hangen, merk ik hoe mijn aandacht zich opent zonder haast, terwijl…

Web in ochtendwind een trilling door stille draden wereld wacht mee Hoe een spin bouwt aan haar web met draden die nauwelijks zichtbaar zijn, tussen stengel en blad groeit langzaam een vorm die uit aandacht lijkt te ontstaan. Dat elke draad haar plaats zoekt naast de andere in het kostbare weefsel, zo licht dat één aanraking het evenwicht…

Rode roos op graf een laatste stille groet liefde blijft over Op koude steen ligt ze in alle eenvoud neer, alsof de stilte zelf haar plaats heeft uitgekozen. Geen stem verbreekt de ruimte, toch spreekt ze zonder woorden. Ze draagt meer dan kleur tegen het grijs van deze dag, meer dan schoonheid die een vluchtige blik raakt. In elke plooi…

Distelvlinder rust vangt nazomerse warmte voor de verre trek In het bleke ochtendlicht verschuift de lucht, een nauwelijks voelbare spanning boven het veld waar vlinders wachten en wind door het gras strijkt en langzaam verder trekt. Op dunne stengels rusten ze tegen de wijde hemel, hun vleugels vangen prille kilte. Een rilling beweegt…

Stille boulevard een jonge meeuw loopt alleen wind wist sporen uit Nog gehuld in een kleed van gesprenkeld brons, staat ze stevig op de natte, grijze stenen. Haar roze poten dragen het jonge gewicht van een vogel die de wind nog moet temmen. Met een scherpe, donkere blik kijkt ze omhoog, voorbij de rand van de menselijke wereld. Er schuilt…

Ster aan de hemel zij geeft licht en warmte zacht blijft eeuwig stralen Soms voelt sterrenlicht niet als iets dat ik kan grijpen, maar als een zachte adem langs mijn huid. Het zegt niets en vraagt niets, het is er alleen, een fluistering die blijft hangen in het diepst van mij. Nacht spreidt zich uit zonder haast of verlangen; ik vind…

Ruisende branding spoelt alle prikkels zacht weg zee brengt diepe rust Het water wast de grens van de wereld weg, waar de horizon vloeibaar overgaat in lucht. Voeten zinken diep weg in het natte zand, terwijl de vloed zachtjes de tijd terugspoelt. Een trage ademhaling van eb en vloed, diep ademhalend onder een blauwe hemel. Geen stem…

Nazomerlicht valt over het vlakke landschap alles komt dichtbij De ochtend ligt stil in het licht dat door de bomen valt, en ik voel hoe alles zich nog eenmaal opent naar warmte, hoe het groen in mij dieper wordt terwijl zomer zachter ademt. De lucht draagt de geur van gras en aarde die de nacht nog vasthoudt, en elk geluid komt dichterbij…

Oude beukenstam herfstlicht door groene blaadjes stilte in het bos Wanneer de oude stam zich opricht tegen het zachte strijklicht van de dag, voel ik hoe de massieve bast de tand des tijds opneemt en de ruis van de omgeving geruisloos filtert. In het dichtgeweven dak van grijze takken ligt een eeuwenoude kracht besloten, een kalme grens…

Onder de beuken vangt een dunne stam het licht wind beweegt het blad…

Warmte in het groen tussen bomen hangt stilte zomer ademt nog Wanneer de laatste warme avonden zich langzaam uit het landschap terugtrekken, merk ik hoe de lucht een andere toon krijgt en hoe mijn lichaam die verandering eerder voelt dan begrijpt. In de ochtenden die koeler worden, ligt een dun verdriet dat niet zwaar wil zijn, een stille…

Wind ruist door het blad groene heuvels in het zicht stilte op de weg Langs het stille pad opent het landschap zich in brede ademslagen van gras en licht, waar elke bocht een vertraagde gedachte wordt en de heuvels hun oude rust naar voren brengen. Bomen staan als wachters aan de rand, met stammen die verhalen dragen van wind en tijd,…

Vroege morgendauw ligt stil op het groene gras de zon komt op, nu…

Wind vult de zeilen verte komt dichterbij, zacht de wereld wordt stil In het stille blauw boven het water ontstaat een beweging die niets verlangt, een zachte verschuiving die het licht openhoudt, alsof richting ontstaat zonder verwachting. Een lichte stroom onder het oppervlak tilt elke indruk op, alsof gewicht verdwijnt, een beweging…

In het zachte licht van een late middag waar stilte zich hecht aan elke beweging, blijft jouw aanwezigheid een trage stroom die onder mijn huid haar weg naar warmte zoekt. Wanneer je spreekt, verschuift de lucht alsof een verborgen bron zich opent, een plek waar woorden niet hoeven te dragen maar eenvoudig mogen rusten in nabijheid. Soms…

Stil op de distel het bruin zandoogje rust, zacht in het middaglicht In de stille ruimte boven het gras zweeft een aanwezigheid die niets opeist, een beweging die de lucht zacht opent, alsof een gedachte vorm krijgt zonder woorden. Haar vleugels tonen een kleur die niet wil schitteren maar zich rustig laat zien aan wie blijft kijken,…

Onder de bomen valt de stilte langzaam neer licht rust op de huid Onder de kruin ontstaat een zachte omslag, waar licht zich mengt met schaduw zonder grens, een plek die niets vraagt, maar alles ontvangt, alsof de lucht er een andere helderheid draagt. In die koepel van bladeren wordt stilte tastbaar, niet als afwezigheid, maar als een…

Een roos ligt op straat haar schaduw houdt haar nog vast wat blijft is een spoor Op de grens van licht blijft stilte liggen, op de plek waar iets zachts ooit heeft gestaan, waar de lucht nog weet hoe nabijheid klinkt, en waar elke schaduw een herinnering draagt. Er is een beweging die niet meer gebeurt, maar wel blijft hangen als een lichte…

Twee zwaluwen hoog wind over het lege veld de zomer valt stil In het bleke ochtendlicht verschuift de lucht, een nauwelijks voelbare spanning boven het veld waar de vogels wachten en de wind door het gras strijkt en langzaam verder trekt. Op dunne draden rusten ze tegen de hemel, hun veren vangen prille kilte. Een rilling beweegt onder…

Avondregen valt regenboog breekt door wolken stilte onder licht Lucht opent zich na de laatste druppels en ergens tussen avond en regen verschijnt een flinterdunne boog alsof een stille brug zich legt tussen wat was en wat nog komt. Onder dat licht wordt elke stap lichter alsof kleuren iets aanraken in ons dat lang heeft gewacht om weer…

Ochtendlicht verstilt onder het gras beweegt iets dat niet verschijnen wil Ochtendstilte ligt als een dunne sluier over het veld, waar koeien laag in het gras blijven rusten, alsof de nacht nog om hen heen beweegt en het licht zich langzaam opent, zonder haast. Boerderijen staan zonder nadruk ergens in het land, aanwezig in hun eigen…

Tussen mos en steen valt een zacht licht op het pad de wind trekt voorbij Op het pad waar de lantaarn haar zachte vorm bewaart, blijft een helderheid hangen die zich mengt met groen en mijn aandacht opent voor wat woordeloos aanwezig is. In het trage licht, waar wind en water elkaar voorzichtig raken, zie ik hoe elke beweging zich zonder…

Sneeuw op de rivier de oever lost langzaam op niets houdt haar nog vast In het zachte ochtend- licht komt een wereld tevoorschijn die zich niet laat grijpen, een dunne laag tussen kijken en verdwijnen, waar stilte ademt als een lijn. Onder de contour van een voorbijgaand gebaar wordt elke beweging een tijdelijke waarheid, een glans die…