Alle inzendingen van CB

Blauwe ochtendlucht ademt zonder grenzen meer stilte ontvangt licht Nu stilte in mij niet langer een schuilplaats is maar een landschap waarin ik durf te lopen zonder mijn stappen te tellen. Ik kan de wereld weer ontvangen zonder haar te moeten dragen. Geluiden die mij bereiken komen niet meer binnen als scherpte maar als open golven…

Vleugels in zonlicht geel draagt de stille adem ruimte wordt mijn huid Hoe de wereld met haar stormachtige kleuren en ongefilterde stemmen harder binnen dondert dan ik kan dragen. Ik trek de gordijnen van mijn geest dicht om het rauwe te verzachten. In de luwte van deze zelf gekozen diepe stilte zakt de trilling van de ander langzaam…

Storm raast door het raam ik sluit mijn ogen heel zacht adem brengt de rust De wereld dondert door de open ramen, een storm van kleuren, geuren en stemmen. Ik sluit mijn ogen en trek de grens, tot de ruis geleidelijk in adem verandert. In deze leegte hoor ik pas fijne nuances, het fluisterende suizen van mijn eigen bloed. Niet langer…

Sneeuwklokje in gras een wit kopje zonder stem wiegt in de winter Aan de rand van de winter staat het sneeuwklokje met haar gebogen hals, stil maar onafgebroken aanwezig. Een wit teken dat niet wil opvallen, alleen verschijnt waar de kou nog spreekt. Ze zoekt geen warmte in het gras, maar ontwaakt onder een hemel van grijs. Wie traag…

Goud licht strijkt neer, zacht verzacht de pijn van weleer stilte die omarmt Hoe ik niet langer wil liefhebben met een hart vol barsten getekend door alles wat kwam. Toch verschijnt je aanwezigheid als een licht dat zwaarte verlicht en verwarmt. Dat mijn teer, gevoelig hart trilt onder je blik, de chaos van duizend-en-één prikkels vervaagt…

Tranen vallen zacht je licht verwarmt mijn wezen sterren dansen mee Een traan rolt traag over mijn wang, het hart voelt elke rimpeling in de lucht. Ik zoek die ene druppel licht uit de hemel, om de zwaarte van de wereld zacht te maken. Mijn gezicht klaart op door je schijnsel, een baken in de chaos die ik soms ben. Tussen de duizend prikkels…

Wortels diep in rust vleugels openen naar licht stilte draagt mij zacht Zacht rijst de zon op adem van de aarde stroomt vleugels vinden rust Wind streelt mijn gezicht bladeren fluisteren zacht vrij, maar stevig staat Hemel vol adem wolkjes dansen in de zon hart vindt thuis in lucht…

Aan één tafel stil tussen jouw adem en mij bewaar ik mijn rust Ik lees de woorden die je niet uitspreekt, een rimpeling in de lucht, een zachte zucht. Jouw wereld stroomt ongefilterd bij mij binnen, terwijl ik zoek naar de grens van waar ik begin. We delen het brood en de stilte aan tafel, maar mijn zintuigen vangen elk klein detail:…

Zacht rust de vleugel gevangen in morgenlicht de aarde ademt Broos op de bloemtop tint en toon vinden hun weg licht omarmt de rust Ochtendlicht raakt mijn bewustzijn, kleur en klank vinden hun weg naar binnen. Herinneringen bewegen onder mijn huid, stilte draagt wat woorden niet vasthouden. Paden wandel ik die ik heb gevoeld en gekozen…

Buiten raast de storm binnen weef ik jouw stilte veilig in mijn geest De wereld dondert soms te hard voorbij, een storm van kleuren, geuren en geluid. Ik sluit mijn vermoeide ogen om rust te vinden, terwijl je wezen zachtjes in mij landt. Ik voel de contouren van je laatste lach, niet als een beeld maar als een zijdezachte trilling die…

Buigende takken sappen trekken zich langzaam stil groeit nieuw leven Mijn kruin gesloten voor de wereld, sappen trekken zich traag terug langs kale takken, geen blad dat nog ruist in de kou, geen splinter die buigt onder de stille druk van de winter. Wat boven de grond lijkt op sterven is beneden een heilig en zacht begin, in de schoot…

Wortels diep in rust zacht bloeit wat de ziel groeit nu eigen ritme volgt Even stilstaan bij wat er is, zonder te willen begrijpen of benoemen, bij een boom die niets vraagt en mij toch herkent, bij een horizon die open blijft, ongeacht twijfels en verlangens. De aarde onder mijn voeten draagt mij met een vanzelfsprekendheid die ik bij…

Je naam fluistert stilte weeft door mijn dagen licht blijft in de schaduw De stilte in de kamer draagt je naam, niet als een leegte die schreeuwt om opvulling, maar als een zachte deken van aanwezigheid die rust op de contouren van mijn dag. Ik tel de sporen die je achterliet in mij, de woorden die nu wortels zijn geworden. Het gemis…

Diepe winterkou een pad onder witte sneeuw maakt de dag stiller Kou omhult mij terwijl ik blijf staan, een aanwezigheid die niets eist en niets verbergt. Ze laat de dag verstillen tot zijn kern, alsof elk overbodig geluid stilletjes oplost. Mijn adem tekent lichte wolken in de bleke winterlucht, ik volg hun vluchtige vorm tot ze verdwijnen…

Gouden licht breekt stil glans danst op eeuwenoud hout zachte wierook zweeft Even stilstaan bij wat hier is, zonder uitleg te zoeken of richting te geven, in een ruimte die mij niet aankijkt maar wel ontvangt, waar stilte niet leeg is maar dragend aanwezig blijft. Muren dragen gebeden en adem van anderen, lagen van tijd die niets van…

Witte sneeuw bedekt de lucht fluistert puur en zacht vrede stroomt rondom De wereld ligt stil onder een wit deken, elke kleur lijkt verzacht, elke vorm vertrouwd. Ik adem de koude lucht in en voel hoe ze door mijn lichaam glijdt, een subtiele toets die me teder wakker maakt. Zonnestralen breken voorzichtig door de wolken, hun licht streelt…

Breekbaar briljant hart klopt nog in de schaduw zacht verlangt naar het licht Ooit gaf men een hart aan wie het wilde bouwen, bestemd om ouder te worden met de tijd. Een hart van rust en ijzige glans, verrassend in verlangen, breekbaar om lief te hebben. Het was het hart van weleer, regelmatig van slag, soms opgewonden door het leven…

Blauw op kale tak stille hartslag in de kou leven wacht zachtjes In de wintertuin voel ik hoe verstilde aarde ademhaalt onder het koude kleed, hoe alles wat slaapt toch beweegt, en ik herken datzelfde sluimeren in mezelf. Onder het blad groeien wortels in kalmte, hun fijne draadjes spinnen een wereld die niemand ziet, maar een trilling…

Zon zakt in de zee een golf breekt het laatste licht de avond verstilt Waar de dag zijn laatste adem uitblaast en de ontvankelijke zee het brekende licht langzaam opneemt, lost de rand van de wereld zich op in een fluistering van blauw en asgrauw goud. Golven dragen het zwijgen verder dan woorden; schepen verdwijnen tot gedachten zonder…

Een rustige dag plotse wind raakt het water reflectie rimpelt Zilveren draden weven hun eigen verhalen, van elk intens moment dat ik diep heb opgeslagen. Een archief van vele kleine indrukken, waarvan tijd de scherpe randjes heeft verzacht. Mijn huid vormt een landkaart van ontroering, getekend door alles wat mij werkelijk raakte. De…

Avondschemering tussen wind en zwijgend gras valt de dag uiteen Als schemer neerdaalt, openen mijn zintuigen zich verder dan nodig, alsof de aarde haar stem verlaagt, en elk detail dieper binnenkomt dan woorden kunnen dragen. Niet alleen verzachten geluiden, ook mijn breekbare adem deint mee op het luwen van de velden, terwijl de…

Zon weegt op takken de dag vouwt zich langzaam dicht stilte spreekt nu luid Als lichtjes doven in het huis, waar schaduwen blijven na stemmen en warmte, voel ik hoe de dag zich vouwt tot een stille aanwezigheid die meer zegt dan geluid. Wanneer kerst langzaam naar binnen verschuift, en ik voel dat het ervaren een opening is, ontmoet ik…

Ogen volgen lijn stilte spreekt zonder woorden wat is echt, wat niet In de diepte van het doek, waar een hoed boven een gezicht zweeft dat zichzelf niet kent, een appel beweegt door lucht zonder zwaarte, en een raam opent naar niets en alles tegelijk. Wereld verschuift teder, en ik ervaar dat zien niet afsluit maar uitnodigt om te verdwalen…

Zout op mijn huid blijft de zee weet wat ik vergat ik luister stil mee Het eiland ligt niet op de kaart, maar onder mijn oogleden. Elke golf tegen de rotsen echoot verlangen - stilte bewaard als een schelp tegen het hart, tikkend op herinnering. Ik wandel de grens van zand en zee, waar de horizon ademt als een dromer die weigert te ontwaken…

Winterse wind waait schaduw van kale bomen ademt stille rust Onder de lage, nuchtere hemel zie ik de aarde ademen in ge- dempte tonen, een veld van vermoeid groen waar schapen hun witte en donkere contouren langzaam verplaatsen. Het licht aan de horizon is een dunne, oranje belofte die snel wordt ingeslikt door de dag. De bomen staan…

Stilte opent zich zaad in de aarde ontkiemt boom reikt naar het licht Poëzie ontwaakt als een klein zaadje, in het stille moment dat ik stilval. Een tedere adem van de aarde streelt mijn huid, en iets ouds ontspruit, alsof mijn binnenwereld zich opent. In de stilte tussen gedachten vind ik wortels, die zich diep verankeren, nog niet zichtbaar…

Zee fluistert zachtjes horizon nodigt mij uit adem vol van licht Even teruggetrokken uit woorden die te druk, te hard of te luid bewegen, ademt de ruimte tussen muren rust, en stilte legt zich als een warm weefsel om mijn overvolle zintuigen. Een trage ademhaling kan iets in mij laten openen, alsof mijn borstkas zich herinnert hoe lichtheid…

Roodborstje op tak winterlucht houdt even stil een klein wonder kijkt De zilverwitte nevel van een vroege decembermorgen sluipt traag tussen de bomen en legt een dunne stilte over alles heen — zo breekbaar dat ik bijna bang ben te ademen. Het ijs aan de randen van de donkere sloot glinstert in bleek en aarzelend zonlicht, en wanneer een…

Licht streelt het pad zacht woorden fluisteren de ziel stilte draagt het goud Elke dag wandel ik door ‘t leven, opmerkzaam voor wat zich openbaart de wereld fluistert zachte woorden, onverwacht, die mijn ziel verklaart een lichtspel raakt mijn diepste wezen, taal en schoonheid in hun macht de zintuigen ontwaken vredig, een stille dans van…

Zacht water stroomt voort bladeren dansen voorbij tijd vloeit met de beek Water glijdt stil tussen de met mos beklede stenen, licht breekt in trillend zilver, en elk kabbelend spoor fluistert over het voortdurende bewegen van het weemoedig bos. Vergankelijke bladeren drijven langzaam mee op de stroom, draaien hun eigen kring van loslaten…