Alle inzendingen van CB

Warmte in het groen tussen bomen hangt stilte zomer ademt nog Wanneer de laatste warme avonden zich langzaam uit het landschap terugtrekken, merk ik hoe de lucht een andere toon krijgt en hoe mijn lichaam die verandering eerder voelt dan begrijpt. In de ochtenden die koeler worden, ligt een dun verdriet dat niet zwaar wil zijn, een stille…

Wind ruist door het blad groene heuvels in het zicht stilte op de weg Langs het stille pad opent het landschap zich in brede ademslagen van gras en licht, waar elke bocht een vertraagde gedachte wordt en de heuvels hun oude rust naar voren brengen. Bomen staan als wachters aan de rand, met stammen die verhalen dragen van wind en tijd,…

Vroege morgendauw ligt stil op het groene gras de zon komt op, nu…

Wind vult de zeilen verte komt dichterbij, zacht de wereld wordt stil In het stille blauw boven het water ontstaat een beweging die niets verlangt, een zachte verschuiving die het licht openhoudt, alsof richting ontstaat zonder verwachting. Een lichte stroom onder het oppervlak tilt elke indruk op, alsof gewicht verdwijnt, een beweging…

In het zachte licht van een late middag waar stilte zich hecht aan elke beweging, blijft jouw aanwezigheid een trage stroom die onder mijn huid haar weg naar warmte zoekt. Wanneer je spreekt, verschuift de lucht alsof een verborgen bron zich opent, een plek waar woorden niet hoeven te dragen maar eenvoudig mogen rusten in nabijheid. Soms…

Stil op de distel het bruin zandoogje rust, zacht in het middaglicht In de stille ruimte boven het gras zweeft een aanwezigheid die niets opeist, een beweging die de lucht zacht opent, alsof een gedachte vorm krijgt zonder woorden. Haar vleugels tonen een kleur die niet wil schitteren maar zich rustig laat zien aan wie blijft kijken,…

Onder de bomen valt de stilte langzaam neer licht rust op de huid Onder de kruin ontstaat een zachte omslag, waar licht zich mengt met schaduw zonder grens, een plek die niets vraagt, maar alles ontvangt, alsof de lucht er een andere helderheid draagt. In die koepel van bladeren wordt stilte tastbaar, niet als afwezigheid, maar als een…

Een roos ligt op straat haar schaduw houdt haar nog vast wat blijft is een spoor Op de grens van licht blijft stilte liggen, op de plek waar iets zachts ooit heeft gestaan, waar de lucht nog weet hoe nabijheid klinkt, en waar elke schaduw een herinnering draagt. Er is een beweging die niet meer gebeurt, maar wel blijft hangen als een lichte…

Twee zwaluwen hoog wind over het lege veld de zomer valt stil In het bleke ochtendlicht verschuift de lucht, een nauwelijks voelbare spanning boven het veld waar de vogels wachten en de wind door het gras strijkt en langzaam verder trekt. Op dunne draden rusten ze tegen de hemel, hun veren vangen prille kilte. Een rilling beweegt onder…

Avondregen valt regenboog breekt door wolken stilte onder licht Lucht opent zich na de laatste druppels en ergens tussen avond en regen verschijnt een flinterdunne boog alsof een stille brug zich legt tussen wat was en wat nog komt. Onder dat licht wordt elke stap lichter alsof kleuren iets aanraken in ons dat lang heeft gewacht om weer…

Ochtendlicht verstilt onder het gras beweegt iets dat niet verschijnen wil Ochtendstilte ligt als een dunne sluier over het veld, waar koeien laag in het gras blijven rusten, alsof de nacht nog om hen heen beweegt en het licht zich langzaam opent, zonder haast. Boerderijen staan zonder nadruk ergens in het land, aanwezig in hun eigen…

Tussen mos en steen valt een zacht licht op het pad de wind trekt voorbij Op het pad waar de lantaarn haar zachte vorm bewaart, blijft een helderheid hangen die zich mengt met groen en mijn aandacht opent voor wat woordeloos aanwezig is. In het trage licht, waar wind en water elkaar voorzichtig raken, zie ik hoe elke beweging zich zonder…

Sneeuw op de rivier de oever lost langzaam op niets houdt haar nog vast In het zachte ochtend- licht komt een wereld tevoorschijn die zich niet laat grijpen, een dunne laag tussen kijken en verdwijnen, waar stilte ademt als een lijn. Onder de contour van een voorbijgaand gebaar wordt elke beweging een tijdelijke waarheid, een glans die…

Wind draagt je naam tussen bladeren en stilte ik luister nog steeds Waarom hoor ik je voetsporen niet meer, alsof ze te vroeg oplosten in de stilte, terwijl ik nog altijd luister naar wat achterblijft in de ruimte tussen herinnering en gemis. Wanneer een deur zich sloot, voelde ik elders ruimte, een opening waar creativiteit zacht kon…

lege houten stoel het avondlicht bewaart al je afwezigheid In het zachte bereik van je aanwezigheid, waar stilte zich vouwt rond een nog ongeboren woord, blijft een trilling die mijn huid herkent als een belofte. Soms lijkt het alsof je naast me ademt in de ruimte tussen twee gedachten, een onuitgesproken nabijheid die mijn hart met…

Vanuit deze ruimte groeit het verlangen om bewust te leven. In de vroegte van een dag die nog niet gekozen heeft, blijft een ruimte tussen dingen bestaan, waar tijd ademt en herinneringen zich zonder haast ontvouwen. Daar beweegt de toekomst als een dunne lichtlijn, niet dwingend, niet luid, maar helder genoeg om een richting te suggereren…

Roerloos in de stroom volgt hij slechts zijn eigen koers rustend in het zijn Reiger volgt zijn eigen koers en hoeft niet mee met alles wat beweegt, hij staat waar hij wil staan en laat de wereld om hem heen haar eigen gang maar gaan. Hij kent geen haast om ergens aan te komen, geen drang om zich te voegen naar de stroom, hij blijft alleen…

Roerloos aan de rand oog ziet een trillend visje tijd staat even stil De reiger filtert wat rondom hem gebeurt en houdt alleen over wat van belang is: de rimpeling van water, de wind die beweegt, de vis die onder het oppervlak voorbijgaat. Zijn geduldige blik blijft bij het water en volgt hoe elke rimpeling zich verspreidt, hoe de aanwezige…

zomerbloemen staan stil in het ademend veld licht beweegt voorbij In het vroege licht waar warmte nog voorzichtig door de lucht stroomt, openen kleuren zich als een begroeting en blijft elke bloem even staan in haar zachte aanwezigheid. Langs het pad waar de middag zich uitstrekt in trage glans, ademen stelen in een ritme dat de dag vertraagt…

Maan boven het veld wilde ganzen verdwijnen nacht blijft nog even…

Lege stoel bij mij toch schuift de ochtend langzaam nieuw licht naar binnen In de stilte na je stem beweegt een dunne breuklijn door mijn borst, alsof elke adem verloren warmte blijft zoeken die niet meer terugkeert; je afwezigheid rust als een schaduw op mijn huid. Als de avond voor mijn ogen ontvouwt, dragen herinneringen nog altijd…

Grijs haar en rimpels maar in mijn hart glanst nog steeds je vertrouwde lach In de stille uren waarin je aanwezigheid als een zachte stroom door mijn gedachten beweegt, blijft een onverwoestbaar licht zich openen, een warmte die elke schaduw tot rust brengt. Wanneer je stem zich mengt met de avond, wordt de wereld lichter, bijna doorzichtig…

Tussen licht en nacht een vlinder wordt bijna blad de stilte beweegt…

Zomerlicht valt stil plataan draagt ronde vruchten groen ademt zacht mee In het stille dragen van je ronde vruchten voel ik hoe de zomer zich langzaam ontvouwt, hoe elke stekelige bol een kleine wereld bewaart waarin mijn aandacht rustig mag landen. Onder je brede, open kroon verschuift het licht vertraagd, alsof de dag nog even wil luisteren…

Treurwilg aan de sloot een blad drijft met het water stil aan het einde De treurwilg staat aan de sloot, met een zachtheid die niets vraagt, alsof zijn takken een stilte dragen waarin mijn gedachten zich langzaam laten zakken, zonder haast. In het licht dat door zijn hangende lange takken valt, ontstaat een kalme beweging, een fluistering…

Vroege morgenstilte een tulp opent haar kelk wind zonder naam Een tulp staat als een vorm die meer verbergt dan toont, en iets in haar opwaartse lijn opent een diepte die de aandacht vertraagt tot een helderheid zonder naam. Haar ijle kelk rust in de wijde lucht alsof zij luistert naar wat in haar kleur beweegt; een trage ontvouwing…

Groene kikker zwemt zomerlicht op de vijver geen rimpel beweegt Hij drijft in water dat meer verbergt dan toont, en iets in zijn kalme bijzijn opent een diepte die de aandacht vertraagt tot een helderheid die niet hoeft te worden benoemd. Zijn ogen rusten op het oppervlak alsof ze luisteren naar wat onder hem leeft; een beweging ontvouwt…

Op een bloem rustend vleugels dragen het zonlicht een stil ogenblik Ze beweegt door het ochtendlicht als iets dat niets wil bereiken, en toch opent zich een ruimte waarin mijn aandacht zich verzamelt, een trage helderheid die ontstaat zonder richting. Haar broze vleugels raken het veld alsof ze luisteren naar wat in het zachte licht verborgen…

een matte streep rust rood goud ontvlamt de vleugel het gras wordt weer stil Als de Spaanse vlag zich tussen het groen laat zien, ontstaat iets wat geen naam nodig heeft, een verschuiving waardoor mijn ogen niet langer zoeken maar eenvoudig aanwezig mogen zijn. Haar vleugels bewaren een gloed die pas zichtbaar wordt wanneer ze zich langzaam…

Nachtvlinder rust stil langs donkere bloemen heen maan ademt zacht licht Nachtvlinder, je draagt meer kleuren dan het oog in één moment kan bevatten. Je fluwelen vleugels, een zachte streling van stilte waarin de ochtend langzaam ontwaakt. Nachtvlinder, je waakt over mijn dromen wanneer de nacht haar geheimen bewaart. Je beweegt door…