916 resultaten.
Waar de natuur ademt
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
9 Adem van de wind
takken fluisteren zachtjes
rust in het groenveld
Laat mij oplossen in
de adem van de aarde, waar seizoenen
mijn gevoelig hart vertragen, waar de wind niet slechts
fluistert maar omhelst, verhalen zingend die enkel een ziel verstaat.
Ik adem in met het
gouden ochtendlicht, uit in de geur
van vochtige aarde. Mijn tedere voeten…
In de diepte van de herfst
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
7 Herfstig blad valt neer
raakt de rand van stil water
kringen zonder klank
Herfstblad zakt traag
neer, alsof de lucht het nauwelijks
nog draagt; het raakt mijn binnen zonder haast,
en in die lichte val wordt zelfs stilte iets wat hoorbaar blijft.
In de diepte van de herfst
vouwt het licht zich dunner rond mijn
gedachten, alsof het zichzelf…
Vuurtoren
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
24 Rots in de branding
een vlam snijdt door de zeemist
de golven zwijgen
De avond valt langzaam over de grijze kust,
waar golven ritmisch breken op de harde stenen.
Boven de donkere horizon verrijst de slanke toren,
als een trouwe wachter die nooit gaat slapen.
Zijn heldere straal snijdt krachtig door de mist,
een warm baken voor de eenzame…
Vertragen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
12 Een verstild herfstblad
dwarrelt naar de zachte aarde
zonder geluid
Wanneer de herfst zijn
goud en stilte over het land legt,
laten de bomen hun kleuren langzaam zakken.
Lage zon strijkt langs stammen en verdwijnt aan de horizon.
Rust daalt als een sluier
neer tussen mijn gedachten, waar
herinneringen nog even blijven zweven. Wat ik…
Ode aan Jacques Brel
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
19 Zweet op het podium
hartstocht snijdt door de leegte
hij sterft duizend keer
Daar sta je dan, een magere
schaduw in het felle licht, met handen die
lucht uiteenrijten als natte lakens. Je zweet is geen water,
maar de angst van een vogel die weigert te landen op de harde grond.
Het Vlakke Land zingt mee in je
schorre keel, terwijl de Noordzee…
Morgenregen
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
16 Herfstige regen
op groen blad rust één druppel
de wind houdt zich stil
Op de zachte boog van
een blad ligt een druppel te rusten,
een heldere aanwezigheid die niets verlangt
en toch de aandacht van de ochtend naar zich toe trekt.
In zijn broze lichaam
verzamelt zich een wereld: de hemel
die aarzelend openbreekt tussen wolken, schaduw…
Momijigari
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
20 Herfstregen valt zacht
de bladeren kleuren rood
voor ze zijn vergaan
Tussen de stammen
die hun vertrouwde loof stuk voor
stuk loslaten, opent het bos een stilte waarin
mijn adem de koelte hervindt en ik niets hoef vast te houden.
Het zonlicht vervaagt
behoedzaam tussen goudbruine
bladeren die hun glans niet willen bewaren, alsof
de middag…
Wanneer de herfst mijn stilte raakt
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
14 Blad raakt het water
wat in mij nog geen naam had
wordt stil in het licht
In het stille loslaten van
je bladeren zie ik hoe de herfst zich
langzaam in je brede kroon nestelt, hoe rood
en goud zich mengen tot een licht dat niets van mij verlangt.
Aan de rand van het water
draag je de kleuren van een seizoen
dat zich niet haast, terwijl…
Wanneer de herfst kleurt
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
14 Goud valt op de grond
rust keert terug in de wind
de aarde ademt
Blad na blad laten de
bomen hun zware zomermantel
vallen zonder protest. Rondom daalt de stilte
neer en wie even vertraagt, voelt de koele bodemadem.
De vroege ochtendwind
draagt de geur van vochtige aarde en
brengt een vleugje vergankelijkheid met zich mee.
Ze nodigt uit…
Overpeinzingen
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
20 Herfstblad dwarrelt neer
bank bewaart diepe stilte
mos ademt het licht
De lucht van vandaag vraagt weinig van je stem,
alleen dat je kijkt naar wat traag voorbijgaat
en de stilte toelaat in de kieren van de dag
vóór de avond haar zachte grenzen trekt.
Soms weegt de wereld zwaar op open zintuigen,
soms glijdt ze ongemerkt langs de schouders…
Schemerrood
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
12 Zachte schemering
streelt de kwetsbare klaproos
en grijze wolken
De klaproos staat
langs het pad waar stof en stilte
elkaar ontmoeten. Haar rode bloem vangt het
eerste zonlicht als een herinnering aan hoe mooi iets broos kan zijn.
Tussen het hoge gras
beweegt ze mee met elk zuchtje
wind dat voorbijtrekt. Haar dunne stengel buigt
zonder…
Gevallen blad
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
22 Een gevallen blad
rust stil in het ochtendgras
de wind weet van niets
Het laat zich niet haasten, dat loslaten
van de tak die het zo lang gedragen heeft.
Het rust nu even in het gras van de tijd,
zonder te vragen waarheen de wind het morgen voert.
Soms vangt de huid alle geluiden te hard op,
soms glijdt de dag geruisloos langs je heen.…
Waar het licht de stilte raakt
netgedicht
2.9 met 12 stemmen
22 Het licht schuift sidderend over het stille water,
een dunne schemering die de horizon losmaakt
en het zoute fluisteren van de branding wekt,
zonder dat een mens de stilte hoeft te verstoren.
De lucht rekt zich traag uit in blauw en zilvergrijs,
het open water ademt diep de koelte in
en draagt de dag op de rug van trillend schuim,
waar elk…
Een herfst van herinneringen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
10 Zowaar verloren
de herfst staat op en groet mij
melancholie vloeit
De mist streelt kale
kromme takken, herinneringen
glijden teder over mijn tere huid, ik voel elke
schaduw, elk lichtpunt, en vraag me af welke ik mag vasthouden.
Gele, bruine bladeren
dwarrelen traag naar de aarde, elke
kleur echoot een verloren seizoen, mijn broos hart…
Bosfluisteringen
netgedicht
2.8 met 13 stemmen
22 Tussen stammen
schuift zonlicht over het bosgroen
een blad blijft liggen
Traag wandel ik onder het dichte bladerdak,
waar de ochtendwind zacht de oude takken raakt.
De lucht draagt een milde geur van mos en aarde,
en ik adem rustig in, alsof de tijd heel even stilstaat.
Soms komt de buitenwereld te luid en te dichtbij,
maar het ruisen…
Stadsboom
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
4 Groen blad in de wind
grijze muren in herfstlicht
wortels in de grond
Hier tussen de muren
van steen en asfalt staat een boom
die de adem van de straten bewaakt. Zijn brede takken
reiken naar het wisselende licht, een rustpunt dat de dag overspant.
Onder de kruin ontstaat
een zachte omslag, waar schaduw en
zon zich vloeiend vermengen.…
De zoektocht
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
3 Wereld raast verder
mijn ziel, dwalend en zoekend
licht gloort diep in mij
De wereld raast in felle kleuren voorbij,
terwijl de ziel in stilte blijft zoeken
naar een verre glimp van vrede,
verborgen achter de alledaagse ruis.
Elke indruk raakt vandaag net iets dieper,
emoties stromen als een ongetemde rivier.
Toch blijft het hart de moed…
Wat de aarde blijft dragen
netgedicht
2.6 met 18 stemmen
6 Het gras houdt sporen
de wind draagt stille resten
groen wacht op herstel
Het gras houdt sporen vast van wat hier langskwam,
plastic en glas dat niet meer bij de takken past.
Je voelt hoe de aarde stil blijft dragen wat blijft liggen,
een lichte druk die rimpelt door de open ruimte.
Niemand vraagt om harde oordelen of grote woorden,
alleen…
Zanshin
netgedicht
2.5 met 28 stemmen
8 Blauwe reiger daar
het water stroomt ongemerkt
de blik gaat niet weg
De reiger rust waar het stromende water beweegt,
zijn blik omvat de ruimte rondom zonder iets te grijpen.
Ik voel hoe elke trilling die de diepte beroert,
mij uitnodigt aanwezig te zijn zonder te begrijpen.
Mijn zintuigen vangen op wat anderen soms ontgaat,
het fluisteren…
In het hart geraakt
hartenkreet
2.6 met 13 stemmen
4 Jouw hart raakt het mijne
stil trillen duizend vlinders
liefde ademt diep
Je puur hart raakt de diepste vezels van mijn ziel,
terwijl ik in de stilte jouw kwetsbaarheid herken.
Ik draag de scherven van mijn verleden met me mee,
en zoek in jouw nabijheid het licht dat mij omarmt.
In het stille vertrouwen mogen tranen zachtjes landen,
waar…
In de diepte van de herfst
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
49 Herfstig blad valt neer
raakt de rand van stil water
kringen zonder klank
Herfstblad zakt traag
neer, alsof de lucht het nauwelijks
nog draagt; het raakt mijn binnen zonder haast,
en in die lichte val wordt zelfs stilte iets wat hoorbaar blijft.
In de diepte van de herfst
vouwt het licht zich dunner rond mijn
gedachten, alsof het zichzelf…
Zinnen
netgedicht
2.5 met 20 stemmen
80 Golven dragen mij
stromingen van tijd en rust
zee vol echo's
Ik laat me meevoeren op de golven van het leven,
waar onverwachte wendingen mijn binnenwereld raken.
Soms brengt een stroming mij even tot verstilling,
en voelt het verre verleden dichtbij in het heden.
In de vroege morgen ontwaak ik met verwondering,
en laat de natuur voorzichtig…
De dragende kracht
hartenkreet
3.3 met 10 stemmen
106 De wereld draait in een haastig ritme voorbij,
terwijl de avond zachtjes over de daken valt.
Soms weegt de stilte zwaarder dan het harde geluid,
maar in de luwte groeit een onzichtbare kracht.
Wanneer de muren om ons heen te hoog lijken,
en woorden de leegte niet langer kunnen vullen,
blijft er een universele warmte overvloeien
die harten raakt…
De stem van de herfst
hartenkreet
3.1 met 9 stemmen
62 De herfstwind zingt zacht
door takken vol verlangen
de stilte luistert
Achter de wolken ademt bleek het ochtendlicht,
de herfst strijkt met koude vingers langs de bomen.
Een huismus laat zijn weemoed achter op een tak,
en raakt een stilte aan die ik niet kan ontlopen.
De dauw bewaart het licht in breekbare kristallen,
het mos ruikt donker…
Morgendauw
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
33 Dauw rust in het gras
zonlicht trilt op één druppel
ochtend ademt stil
De vroege ochtend spreidt een deken van stilte uit,
terwijl glinsterende druppels rusten op het jonge gras.
Elke parel vangt het eerste, tere zonlicht op,
als een fluistering van een ongeschreven begin.
Voor wie intens voelt, is de wereld vaak te luid,
maar dit vroege…
In de kringloopwinkel
hartenkreet
3.1 met 13 stemmen
146 Langs rekken vol vergeten namen dwalen,
waar stof zich vastzet in de rug van tijd.
De stilte hangt te zwaar tussen de boeken,
alsof iets in de bladzijden mij leidt.
Een stem wordt gezocht die ooit heeft gevormd,
een zin die niet meer netjes klopt met mij.
Tussen gelezen levens, half verdwenen,
schuurt taal zich langs wat ooit herinnerd lijkt…
Voor altijd dichtbij
netgedicht
2.9 met 22 stemmen
124 Vergeet-mij-nietjes
je naam leeft tussen bloemen
stilte zegt genoeg
De stoel is leeg,
maar iets van jou blijft achter:
de warmte die nog rust in het vertrouwde huis.
Stilte bewaart je sporen, alsof je hier nog even bent geweest.
Afscheid snijdt door de dagen
die we deelden, terwijl het gewone leven
verdergaat zonder antwoord. We leren…
Waar armoede een gezicht krijgt
netgedicht
3.4 met 18 stemmen
128 Goud op de stoep
de wereld loopt snel voorbij
folie tegen kou
Soms woont armoede achter muren die niemand ziet,
waar zorgen zich opstapelen en de hoop haar stem verliest.
Soms ligt ze uitgestrekt op een bank, onder een dunne deken,
terwijl de wereld voorbijgaat, verdiept in haar eigen zorgen.
Ze leeft in lege koelkasten en rekeningen zonder…
Een dag zonder jou
hartenkreet
3.1 met 10 stemmen
447 Licht valt naar binnen
ik praat nog steeds tegen jou
de kamer blijft stil
Een zachte ochtendlijn glijdt door de kamer,
en raakt waar jouw aanwezigheid nog leeft;
het licht lijkt warmer, maar de stilte voller,
alsof mijn hart jouw naam nog even geeft.
De uren gaan, maar dragen iets van vroeger,
een stem die ooit de stilte lichter maakte…
Het Groene Hart
netgedicht
2.8 met 20 stemmen
190 Oude knotwilg zwijgt
in de sloot schuift wolkenlicht
de grutto roept op
Een lappendeken van vochtig veenweideland
strekt zich stil uit onder de grijze wolkenlucht,
waar sloten blinken als zilveren draden
en de wind zachtjes door het hoge riet fluistert.
Omringd door het jachtige ritme van de steden
bewaart deze open vlakte haar eigen rust…