Alle inzendingen van CB

Het gras houdt sporen de wind draagt stille resten groen wacht op herstel Het gras houdt sporen vast van wat hier langskwam, plastic en glas dat niet meer bij de takken past. Je voelt hoe de aarde stil blijft dragen wat blijft liggen, een lichte druk die rimpelt door de open ruimte. Niemand vraagt om harde oordelen of grote woorden, alleen…

Blauwe reiger daar het water stroomt ongemerkt de blik gaat niet weg De reiger rust waar het stromende water beweegt, zijn blik omvat de ruimte rondom zonder iets te grijpen. Ik voel hoe elke trilling die de diepte beroert, mij uitnodigt aanwezig te zijn zonder te begrijpen. Mijn zintuigen vangen op wat anderen soms ontgaat, het fluisteren…

Jouw hart raakt het mijne stil trillen duizend vlinders liefde ademt diep Je puur hart raakt de diepste vezels van mijn ziel, terwijl ik in de stilte jouw kwetsbaarheid herken. Ik draag de scherven van mijn verleden met me mee, en zoek in jouw nabijheid het licht dat mij omarmt. In het stille vertrouwen mogen tranen zachtjes landen, waar…

Herfstig blad valt neer raakt de rand van stil water kringen zonder klank Herfstblad zakt traag neer, alsof de lucht het nauwelijks nog draagt; het raakt mijn binnen zonder haast, en in die lichte val wordt zelfs stilte iets wat hoorbaar blijft. In de diepte van de herfst vouwt het licht zich dunner rond mijn gedachten, alsof het zichzelf…

Golven dragen mij stromingen van tijd en rust zee vol echo's Ik laat me meevoeren op de golven van het leven, waar onverwachte wendingen mijn binnenwereld raken. Soms brengt een stroming mij even tot verstilling, en voelt het verre verleden dichtbij in het heden. In de vroege morgen ontwaak ik met verwondering, en laat de natuur voorzichtig…

De wereld draait in een haastig ritme voorbij, terwijl de avond zachtjes over de daken valt. Soms weegt de stilte zwaarder dan het harde geluid, maar in de luwte groeit een onzichtbare kracht. Wanneer de muren om ons heen te hoog lijken, en woorden de leegte niet langer kunnen vullen, blijft er een universele warmte overvloeien die harten raakt…

De herfstwind zingt zacht door takken vol verlangen de stilte luistert Achter de wolken ademt bleek het ochtendlicht, de herfst strijkt met koude vingers langs de bomen. Een huismus laat zijn weemoed achter op een tak, en raakt een stilte aan die ik niet kan ontlopen. De dauw bewaart het licht in breekbare kristallen, het mos ruikt donker…

Dauw rust in het gras zonlicht trilt op één druppel ochtend ademt stil De vroege ochtend spreidt een deken van stilte uit, terwijl glinsterende druppels rusten op het jonge gras. Elke parel vangt het eerste, tere zonlicht op, als een fluistering van een ongeschreven begin. Voor wie intens voelt, is de wereld vaak te luid, maar dit vroege…

Langs rekken vol vergeten namen dwalen, waar stof zich vastzet in de rug van tijd. De stilte hangt te zwaar tussen de boeken, alsof iets in de bladzijden mij leidt. Een stem wordt gezocht die ooit heeft gevormd, een zin die niet meer netjes klopt met mij. Tussen gelezen levens, half verdwenen, schuurt taal zich langs wat ooit herinnerd lijkt…

Vergeet-mij-nietjes je naam leeft tussen bloemen stilte zegt genoeg De stoel is leeg, maar iets van jou blijft achter: de warmte die nog rust in het vertrouwde huis. Stilte bewaart je sporen, alsof je hier nog even bent geweest. Afscheid snijdt door de dagen die we deelden, terwijl het gewone leven verdergaat zonder antwoord. We leren…

Goud op de stoep de wereld loopt snel voorbij folie tegen kou Soms woont armoede achter muren die niemand ziet, waar zorgen zich opstapelen en de hoop haar stem verliest. Soms ligt ze uitgestrekt op een bank, onder een dunne deken, terwijl de wereld voorbijgaat, verdiept in haar eigen zorgen. Ze leeft in lege koelkasten en rekeningen zonder…

Licht valt naar binnen ik praat nog steeds tegen jou de kamer blijft stil Een zachte ochtendlijn glijdt door de kamer, en raakt waar jouw aanwezigheid nog leeft; het licht lijkt warmer, maar de stilte voller, alsof mijn hart jouw naam nog even geeft. De uren gaan, maar dragen iets van vroeger, een stem die ooit de stilte lichter maakte…

Oude knotwilg zwijgt in de sloot schuift wolkenlicht de grutto roept op Een lappendeken van vochtig veenweideland strekt zich stil uit onder de grijze wolkenlucht, waar sloten blinken als zilveren draden en de wind zachtjes door het hoge riet fluistert. Omringd door het jachtige ritme van de steden bewaart deze open vlakte haar eigen rust…

Lang gleed de schaduw over breekbare wegen, waar ik mijn ware gezicht in de stilte verborg. Als een gesloten knop, tastend in de regen, droeg ik de zwaarte van een rimpelende zorg. Maar de natuur kent geen blijvende drempels, getijden keren als het innerlijk licht ontwaakt. De wind wist langzaam de oude angststempels, terwijl een nieuw besef…

Oude wortels rusten stam draagt sporen van tijd takken dragen licht Diep in de dragende aarde verankerd vinden de oude wortels hun stille weg, ze putten uit de verborgen levensbronnen en schenken standvastigheid aan de stam. De dikke schors getuigt van vele seizoenen, getekend door de stormen van het verleden, een levend pantser dat herinneringen…

De levensboom schepper van leven op aarde oud als de wereld Met verwondering zie ik je ontwaken in het zachte licht van de vroege ochtend. Je reikt met sterke takken naar de hemel, terwijl vogels hun eerste lied laten horen. Je bladeren fluisteren met de wind, een fijn geritsel dat mijn aandacht raakt. Ik voel de adem van de seizoenen…

Langs het natte pad een paddenstoel vangt het licht niemand die het ziet Wanneer de herfstwind door de bomen fluistert en het zachte tapijt van bladeren vochtig wordt, verschijnen onopgemerkt kleine wezens uit de bodem, als stille wachters van het verborgen rijk. In alle kleuren van de rijke herfstpalet staan ze sierlijk verspreid tussen…

langs het stille riet een rimpeling trekt voorbij ochtend zonder woord Het vroege licht strijkt over de rimpelingen, een zachte bries die de oeverranden kust, de ochtend draagt heel even een geheim dat enkel door het stille riet wordt verstaan. Een grijze reiger staat bewegingsloos te wachten, als een standbeeld van geduld in de nevel,…

Dauwdruppel aan halm de ochtend draagt heel even het eerste zonlicht Waar anderen voorbijgaan aan een aarzeling in een stem, blijft die nog lang bewegen onder de huid van de dag, als een kring die zich uitspreidt over stilstaand water en langzaam vervaagt, maar nooit helemaal verdwijnt. In de ruimte tussen een glimlach en een neergeslagen…

Zaad op de stengel najaarswind draagt het verder de berm wordt stil, nu Berm trekt zich langzaam terug uit kleuren die gisteren nog zongen, een waaier van milde tinten die vervagen in het licht. De lucht ademt koeler, alsof de dag mij uitnodigt stil te worden. Het is de rust die spreekt, nog voor ik haar zie: een trilling in stengels,…

In het hart een stem onhoorbaar, maar vol van kracht waar liefde stil leeft Er ligt een ongeschreven taal diep verscholen in kamers waar het ritme eindelijk rust, een zachte ademhaling na de zware storm die alle twijfel langzaam uit het donker draagt. Je zoekt naar woorden in de leegte, maar wat zich niet laat noemen, blijft niet stil.…

De stad ademt uit een stap verdwijnt in de nacht ik hoor mijn stilte Stad ademt uit, een stap verdwijnt in de nacht, straten gloeien nog na terwijl licht zich terugtrekt. Alles mag even vertragen, en ergens tussen de voetstappen hoor ik mijn stilte. Een lantaarn brandt boven een lege stoep, waar nauwelijks iets beweegt. Geen stem die…

Dor blad op de grond stil sterft de oude zomer tijd neemt alles mee Bladeren lossen zich los en vallen als trage gedachten naar een aarde die hen ontvangt, waar elke beweging vertraagt en het seizoen nog draagt wat al begint te verdwijnen. Hun kleuren kantelen naar een palet dat zich zonder haast terug- trekt uit de wereld, waar nerven…

Ik droom van verre, onbekende stranden, waar golven fluisteren in de vroege nacht. We reizen samen door de wildste landen, omdat jouw hand de verste reis verzacht. Geen kaart die onze eigen koers kan dwingen, geen grens die houdt de vrije vleugels tegen. Ik hoor het lied dat wij vanavond zingen, twee sterke vrouwen op de open wegen. De wereld…

Ze schreef zoals ze leefde: vrij en onverschrokken, geen woord dat boog voor schaamte of gebod; haar liefde brak door grenzen, dichtgesloten, en waarheid brandde als een vuurtoren op zee. Haar pen sneed door de nevel van verboden, door stille monden, dromen zonder naam; ze koos het eenzaam recht van zelf te leven, en had de moed te minnen zonder…

Nevel op het pad door de takken breekt het licht een vogel zwijgt In het prille morgenlicht drijft een nevel over het pad, een bijna onhoorbare stilte tussen de bomen, waar het water glanst en de opkomende zon geleidelijk door de takken breekt. Langs brede oevers rusten bloemen in het zachte gras, hun pure kleuren dragen dauw die nog…

Oude wijze boom wind trekt door de brede kruin niets blijft hetzelfde Ze staat in het licht als iets dat niets wil bereiken en toch opent zich een ruimte waarin mijn aandacht zich verzamelt, een trage helderheid die ontstaat zonder richting. Haar takken raken de lucht alsof ze luisteren naar wat in het vroege uur verscholen blijft; een…

Late nazomer warmte blijft in stille lucht één blad laat zich gaan In de zachte warmte die nog licht op mijn huid rust, ontvouwt zich een ruimte tussen licht en stilte, waar een oude spanning wegvloeit in de adem van de dag. In de late zon die niet meer dringt maar blijft hangen, merk ik hoe mijn aandacht zich opent zonder haast, terwijl…

Web in ochtendwind een trilling door stille draden wereld wacht mee Hoe een spin bouwt aan haar web met draden die nauwelijks zichtbaar zijn, tussen stengel en blad groeit langzaam een vorm die uit aandacht lijkt te ontstaan. Dat elke draad haar plaats zoekt naast de andere in het kostbare weefsel, zo licht dat één aanraking het evenwicht…

Rode roos op graf een laatste stille groet liefde blijft over Op koude steen ligt ze in alle eenvoud neer, alsof de stilte zelf haar plaats heeft uitgekozen. Geen stem verbreekt de ruimte, toch spreekt ze zonder woorden. Ze draagt meer dan kleur tegen het grijs van deze dag, meer dan schoonheid die een vluchtige blik raakt. In elke plooi…