Wat de wereld fluistert

Stil bospad in licht
schaduw verschuift in de wind
fluister van de dag


In de zachte ruimte waar
geluiden oplossen tot bijna niets, voel
ik hoe een verborgen laag van de dag zich opent,
een plek waar mijn binnen luistert naar wat nog ontstaan wil.

Onder de bomen die hun
schaduw langzaam verleggen, blijft
een fluister van iets ouds en iets nieuws tegelijk,
een beweging die herinnert aan wat ik te vaak voorbijloop.

Wanneer de middag zich
zonder haast over het landschap legt,
merk ik hoe de wereld in kleine tekens spreekt, en
hoe mijn hart die stille taal herkent vóór ik begrijp wat ze bedoelt.

In het vallen van de avond die
zich als een zachte sluier om alles heen legt,
voel ik hoe de dag geleidelijk terugwijkt en iets in mij open-
laat, een ruimte waarin ik hoor wat anders onopgemerkt voorbij zou glijden.

Biografie van deze schrijver

stilte natuur verwondering

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 1