biografie: CB
Kosmopoliet en schrijfster van twee publicaties: een dichtbundel ( Vrouwliefde, 2012 ) en een wetenschappelijke studie ( Cornelis Adriaan Bergsma : niet zomaar een Fries, 2016 ). Daarnaast ben ik ook gepassioneerd voor literatuur, fotografie, media, natuur, kunst, cultuur en geschiedenis. Regelmatig schrijf ik een artikel op mijn eigen website https://catherineboone.blogspot.com. Ik wens je veel leesplezier.
Inzendingen van deze schrijver
874 resultaten.Verwondering
netgedicht
2.3 met 3 stemmen 
6 Nevel op het pad
door de takken breekt het licht
een vogel zwijgt
In het prille morgenlicht
drijft een nevel over het pad, een bijna
onhoorbare stilte tussen de bomen, waar het water
glanst en de opkomende zon geleidelijk door de takken breekt.
Langs brede oevers rusten
bloemen in het zachte gras, hun pure
kleuren dragen dauw die nog…
Wat een boom mij leert
netgedicht
2.8 met 12 stemmen 50 Oude wijze boom
wind trekt door de brede kruin
niets blijft hetzelfde
Ze staat in het licht
als iets dat niets wil bereiken en
toch opent zich een ruimte waarin mijn aandacht
zich verzamelt, een trage helderheid die ontstaat zonder richting.
Haar takken raken de
lucht alsof ze luisteren naar wat in het
vroege uur verscholen blijft; een…
De prachtige nazomer
hartenkreet
2.4 met 10 stemmen 37 Late nazomer
warmte blijft in stille lucht
één blad laat zich gaan
In de zachte warmte
die nog licht op mijn huid rust,
ontvouwt zich een ruimte tussen licht en stilte,
waar een oude spanning wegvloeit in de adem van de dag.
In de late zon die
niet meer dringt maar blijft
hangen, merk ik hoe mijn aandacht zich
opent zonder haast, terwijl…
De smaak van spin
netgedicht
2.0 met 3 stemmen 114 Web in ochtendwind
een trilling door stille draden
wereld wacht mee
Hoe een spin bouwt
aan haar web met draden die
nauwelijks zichtbaar zijn, tussen stengel en
blad groeit langzaam een vorm die uit aandacht lijkt te ontstaan.
Dat elke draad haar plaats
zoekt naast de andere in het kostbare
weefsel, zo licht dat één aanraking het evenwicht…
De kleur die blijft
netgedicht
2.5 met 22 stemmen 93 Rode roos op graf
een laatste stille groet
liefde blijft over
Op koude steen ligt
ze in alle eenvoud neer, alsof de
stilte zelf haar plaats heeft uitgekozen. Geen
stem verbreekt de ruimte, toch spreekt ze zonder woorden.
Ze draagt meer dan kleur
tegen het grijs van deze dag, meer dan
schoonheid die een vluchtige blik raakt. In elke plooi…
De trekvlinder
netgedicht
2.8 met 20 stemmen 82 Distelvlinder rust
vangt nazomerse warmte
voor de verre trek
In het bleke ochtendlicht
verschuift de lucht, een nauwelijks
voelbare spanning boven het veld waar vlinders
wachten en wind door het gras strijkt en langzaam verder trekt.
Op dunne stengels rusten
ze tegen de wijde hemel, hun vleugels
vangen prille kilte. Een rilling beweegt…
De jonge meeuw
netgedicht
2.4 met 16 stemmen 181 Stille boulevard
een jonge meeuw loopt alleen
wind wist sporen uit
Nog gehuld in een kleed van gesprenkeld brons,
staat ze stevig op de natte, grijze stenen.
Haar roze poten dragen het jonge gewicht
van een vogel die de wind nog moet temmen.
Met een scherpe, donkere blik kijkt ze omhoog,
voorbij de rand van de menselijke wereld.
Er schuilt…
Onder het zachte sterrenlicht
netgedicht
2.4 met 16 stemmen 963 Ster aan de hemel
zij geeft licht en warmte zacht
blijft eeuwig stralen
Soms voelt sterrenlicht niet als iets dat ik kan grijpen,
maar als een zachte adem langs mijn huid.
Het zegt niets en vraagt niets, het is er alleen,
een fluistering die blijft hangen in het diepst van mij.
Nacht spreidt zich uit zonder haast of verlangen;
ik vind…
Eeuwig getij
netgedicht
3.0 met 19 stemmen 210 Ruisende branding
spoelt alle prikkels zacht weg
zee brengt diepe rust
Het water wast de grens van de wereld weg,
waar de horizon vloeibaar overgaat in lucht.
Voeten zinken diep weg in het natte zand,
terwijl de vloed zachtjes de tijd terugspoelt.
Een trage ademhaling van eb en vloed,
diep ademhalend onder een blauwe hemel.
Geen stem…
De nazomer in mij
netgedicht
2.5 met 11 stemmen 231 Nazomerlicht valt
over het vlakke landschap
alles komt dichtbij
De ochtend ligt stil in het
licht dat door de bomen valt, en ik voel
hoe alles zich nog eenmaal opent naar warmte,
hoe het groen in mij dieper wordt terwijl zomer zachter ademt.
De lucht draagt de geur van
gras en aarde die de nacht nog vasthoudt,
en elk geluid komt dichterbij…
De gedragen stilte van de beuk
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen 557 Oude beukenstam
herfstlicht door groene blaadjes
stilte in het bos
Wanneer de oude stam
zich opricht tegen het zachte strijklicht
van de dag, voel ik hoe de massieve bast de tand
des tijds opneemt en de ruis van de omgeving geruisloos filtert.
In het dichtgeweven dak
van grijze takken ligt een eeuwenoude
kracht besloten, een kalme grens…
De beuk
netgedicht
2.4 met 5 stemmen 66 Onder de beuken
vangt een dunne stam het licht
wind beweegt het blad…
Overgangsverdriet
hartenkreet
2.3 met 6 stemmen 1.118 Warmte in het groen
tussen bomen hangt stilte
zomer ademt nog
Wanneer de laatste warme
avonden zich langzaam uit het landschap
terugtrekken, merk ik hoe de lucht een andere toon
krijgt en hoe mijn lichaam die verandering eerder voelt dan begrijpt.
In de ochtenden die koeler
worden, ligt een dun verdriet dat niet
zwaar wil zijn, een stille…
Waar het groen zich hecht
netgedicht
2.0 met 3 stemmen 558 Wind ruist door het blad
groene heuvels in het zicht
stilte op de weg
Langs het stille pad opent
het landschap zich in brede ademslagen
van gras en licht, waar elke bocht een vertraagde
gedachte wordt en de heuvels hun oude rust naar voren brengen.
Bomen staan als wachters
aan de rand, met stammen die verhalen
dragen van wind en tijd,…
Morgendauw
netgedicht
3.0 met 3 stemmen 1.047 Vroege morgendauw
ligt stil op het groene gras
de zon komt op, nu…
Zeilen
netgedicht
2.0 met 3 stemmen 343 Wind vult de zeilen
verte komt dichterbij, zacht
de wereld wordt stil
In het stille blauw boven
het water ontstaat een beweging die
niets verlangt, een zachte verschuiving die het
licht openhoudt, alsof richting ontstaat zonder verwachting.
Een lichte stroom onder
het oppervlak tilt elke indruk op, alsof
gewicht verdwijnt, een beweging…
In jouw nabijheid
netgedicht
2.0 met 3 stemmen 315 In het zachte licht van een late middag
waar stilte zich hecht aan elke beweging,
blijft jouw aanwezigheid een trage stroom
die onder mijn huid haar weg naar warmte zoekt.
Wanneer je spreekt, verschuift de lucht
alsof een verborgen bron zich opent,
een plek waar woorden niet hoeven te dragen
maar eenvoudig mogen rusten in nabijheid.
Soms…
Wat zich toont in licht
netgedicht
2.3 met 6 stemmen 318 Stil op de distel
het bruin zandoogje rust, zacht
in het middaglicht
In de stille ruimte boven
het gras zweeft een aanwezigheid
die niets opeist, een beweging die de lucht
zacht opent, alsof een gedachte vorm krijgt zonder woorden.
Haar vleugels tonen een kleur
die niet wil schitteren maar zich rustig laat
zien aan wie blijft kijken,…
Boom
netgedicht
2.6 met 8 stemmen 306 Onder de bomen
valt de stilte langzaam neer
licht rust op de huid
Onder de kruin ontstaat een zachte omslag,
waar licht zich mengt met schaduw zonder grens,
een plek die niets vraagt, maar alles ontvangt,
alsof de lucht er een andere helderheid draagt.
In die koepel van bladeren wordt stilte tastbaar,
niet als afwezigheid, maar als een…
Verloren liefde
hartenkreet
2.5 met 19 stemmen 378 Een roos ligt op straat
haar schaduw houdt haar nog vast
wat blijft is een spoor
Op de grens van licht blijft stilte liggen,
op de plek waar iets zachts ooit heeft gestaan,
waar de lucht nog weet hoe nabijheid klinkt,
en waar elke schaduw een herinnering draagt.
Er is een beweging die niet meer gebeurt,
maar wel blijft hangen als een lichte…
De najaarstrek
netgedicht
2.2 met 4 stemmen 221 Twee zwaluwen hoog
wind over het lege veld
de zomer valt stil
In het bleke ochtendlicht
verschuift de lucht, een nauwelijks
voelbare spanning boven het veld waar de vogels
wachten en de wind door het gras strijkt en langzaam verder trekt.
Op dunne draden rusten
ze tegen de hemel, hun veren vangen
prille kilte. Een rilling beweegt onder…
Avondregenboog
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen 338 Avondregen valt
regenboog breekt door wolken
stilte onder licht
Lucht opent zich na de
laatste druppels en ergens tussen
avond en regen verschijnt een flinterdunne boog
alsof een stille brug zich legt tussen wat was en wat nog komt.
Onder dat licht wordt elke
stap lichter alsof kleuren iets aanraken
in ons dat lang heeft gewacht om weer…
Ochtendstilte
netgedicht
2.5 met 4 stemmen 210 Ochtendlicht verstilt
onder het gras beweegt iets
dat niet verschijnen wil
Ochtendstilte ligt als een
dunne sluier over het veld, waar koeien
laag in het gras blijven rusten, alsof de nacht nog om
hen heen beweegt en het licht zich langzaam opent, zonder haast.
Boerderijen staan zonder
nadruk ergens in het land, aanwezig
in hun eigen…
Kotojilantaarn
hartenkreet
2.4 met 19 stemmen 355 Tussen mos en steen
valt een zacht licht op het pad
de wind trekt voorbij
Op het pad waar de
lantaarn haar zachte vorm bewaart,
blijft een helderheid hangen die zich mengt met
groen en mijn aandacht opent voor wat woordeloos aanwezig is.
In het trage licht, waar
wind en water elkaar voorzichtig
raken, zie ik hoe elke beweging zich zonder…
Ukiyo-e
netgedicht
2.2 met 12 stemmen 203 Sneeuw op de rivier
de oever lost langzaam op
niets houdt haar nog vast
In het zachte ochtend-
licht komt een wereld tevoorschijn
die zich niet laat grijpen, een dunne laag
tussen kijken en verdwijnen, waar stilte ademt als een lijn.
Onder de contour van
een voorbijgaand gebaar wordt elke
beweging een tijdelijke waarheid, een glans die…
Waar stilte je voetsporen draagt
netgedicht
2.4 met 14 stemmen 251 Wind draagt je naam
tussen bladeren en stilte
ik luister nog steeds
Waarom hoor ik je voetsporen niet meer,
alsof ze te vroeg oplosten in de stilte,
terwijl ik nog altijd luister naar wat achterblijft
in de ruimte tussen herinnering en gemis.
Wanneer een deur zich sloot, voelde ik elders ruimte,
een opening waar creativiteit zacht kon…
Voor de liefste onbekende
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen 129 lege houten stoel
het avondlicht bewaart al
je afwezigheid
In het zachte bereik
van je aanwezigheid, waar stilte
zich vouwt rond een nog ongeboren woord,
blijft een trilling die mijn huid herkent als een belofte.
Soms lijkt het alsof je
naast me ademt in de ruimte tussen
twee gedachten, een onuitgesproken nabijheid
die mijn hart met…
Bewust leven
netgedicht
2.3 met 7 stemmen 213 Vanuit deze ruimte
groeit het verlangen
om bewust te leven.
In de vroegte van
een dag die nog niet gekozen
heeft, blijft een ruimte tussen dingen bestaan,
waar tijd ademt en herinneringen zich zonder haast ontvouwen.
Daar beweegt de
toekomst als een dunne lichtlijn,
niet dwingend, niet luid, maar helder genoeg
om een richting te suggereren…
Zijn
netgedicht
2.3 met 6 stemmen 232 Roerloos in de stroom
volgt hij slechts zijn eigen koers
rustend in het zijn
Reiger volgt zijn eigen
koers en hoeft niet mee met alles
wat beweegt, hij staat waar hij wil staan en
laat de wereld om hem heen haar eigen gang maar gaan.
Hij kent geen haast om
ergens aan te komen, geen drang
om zich te voegen naar de stroom, hij blijft alleen…
Waarnemen
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen 406 Roerloos aan de rand
oog ziet een trillend visje
tijd staat even stil
De reiger filtert wat rondom
hem gebeurt en houdt alleen over wat
van belang is: de rimpeling van water, de wind
die beweegt, de vis die onder het oppervlak voorbijgaat.
Zijn geduldige blik blijft bij
het water en volgt hoe elke rimpeling
zich verspreidt, hoe de aanwezige…
Meer van deze schrijver...
