biografie: CB
Kosmopoliet en schrijfster van twee publicaties: een dichtbundel ( Vrouwliefde, 2012 ) en een wetenschappelijke studie ( Cornelis Adriaan Bergsma : niet zomaar een Fries, 2016 ). Daarnaast ben ik ook gepassioneerd voor literatuur, fotografie, media, natuur, kunst, cultuur en geschiedenis. Regelmatig schrijf ik een artikel op mijn eigen website https://catherineboone.blogspot.com. Ik wens je veel leesplezier.
Inzendingen van deze schrijver
807 resultaten.Verzengend
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen 
54 Zon hoog in de lucht
bomen en stad verstillen
licht laat alles staan
Onder de verzengende
zon van de middag wordt elke indruk
een langzame stroom die door mij heen beweegt,
een heldere stilte waarin het zinderende licht zich dieper nestelt.
Ik hoef niet verder dan
de plaats waar mijn a...
Scherven van een storm
netgedicht
2.3 met 9 stemmen 103 Donkere wolken
tussen de stilte van licht
breekt nog niets open
Scherven van een
storm blijven niet achter om
je te herinneren aan wat verloren ging,
maar om te onthullen wat de storm niet kon breken.
Soms vraagt de stilte
niet dat je alles opnieuw begrijpt
of uitlegt, want het br...
Verwijlen
netgedicht
1.5 met 11 stemmen 113 Zomerse stilte
het smalle bospad verdwijnt
tussen het groen
Soms vraagt de dag niet
meer dan dat je even blijft waar het
licht tussen bladeren een vergeten stilte zichtbaar
maakt en tijd zich terugtrekt uit alles wat haastig voorbij wil gaan.
Langs het pad verzamelt
zich de eenvoud van...
Wanneer het koolwitje komt
netgedicht
2.2 met 5 stemmen 148 Witte vlinder rust
op jong blad in ochtendlicht
het veld wordt wakker
Het koolwitje verschijnt
niet plotseling, maar alsof het al een
tijdje op mij heeft gewacht, een wit trillen in de
lucht dat mijn fijngevoelige, waakzame zintuigen voorzichtig opent.
Ik voel hoe het licht zich
aan zi...
Vlinderdans
hartenkreet
1.3 met 3 stemmen 117 Zachte ochtendlucht
twee vlinders cirkelen zacht
over het groene gras
In de zachte ochtendlucht
bewegen ze, twee vlinders die elkaar
voorzichtig naderen, hun vleugels licht als adem
over het gras, en ik volg hun vlucht met een stille verwondering.
Ze cirkelen tussen zon en
schaduw, een...
Stilte in bloei
netgedicht
2.4 met 17 stemmen 135 Zomerse stilte
boven de vlinderstruik
één witte vlinder
Wacht stil tot vlinders
rond je dansen. In je verschijning
herken ik nog de waarde die mij ooit bewoog
je mee te nemen toen je diepte gaf aan een lege plaats.
Weer ontvouwt zich je stille
weelde, terwijl de zomer langs je takken...
Wervelwind
netgedicht
2.0 met 5 stemmen 108 Wervelwind
in het gras keert langzaam
één halm terug
Wervelwind streelt me
als een lichte trilling in de lucht,
zichtbaar voor wie stil wordt en voelt hoe
een zachte beweging iets ouds en ongeziens naar boven tilt.
Hij draait langs mijn huid
en opent een verlaten plek die ik haast
v...
Niemand aan de rand
netgedicht
2.4 met 9 stemmen 46 Bank in ochtendlicht
de stad loopt hem voorbij
zijn droom blijft stil
Op deze bank rust iemand
tussen uren van voorbijgaan, terwijl de stad
haar eigen haastige richting kiest. Ik voel hoe stilte soms
luider spreekt dan woorden, en vraag me af welk verhaal vandaag verborgen blijft.
Nie...
De winter in mijn vader
hartenkreet
2.3 met 17 stemmen 112 Bleek winterlicht valt
op een lichaam dat zuchtend
naar rust toe kantelt
De middag ligt stil in de
kamer waar hij langzaam aanwezig
blijft, en ik zie hoe zijn ruwe handen naar zachtheid
verlangen, hoe iets in hem zich terugtrekt alsof het lichter wil worden.
Het vale licht schuift traag...
Van fluistering naar zang
hartenkreet
1.3 met 3 stemmen 33 Warm licht over gras
vlinders tekenen de lucht
de berm zingt zacht mee
Het veld opent zich in kleuren
die gisteren nog zwegen, een waaier van zachte
tinten die zich zonder haast ontvouwen. Ik blijf staan en voel
hoe de lucht warmer ademt, alsof de dag mij uitnodigt mee te bewegen.
Het i...
Wat de wereld fluistert
netgedicht
1.5 met 4 stemmen 13 Stil bospad in licht
schaduw verschuift in de wind
fluister van de dag
In de zachte ruimte waar
geluiden oplossen tot bijna niets, voel
ik hoe een verborgen laag van de dag zich opent,
een plek waar mijn binnen luistert naar wat nog ontstaan wil.
Onder de bomen die hun
schaduw langzaam...
Ma
netgedicht
1.4 met 11 stemmen 17 Tussen knop en bloem
herbergt een lichte strook tijd
die de ruimte draagt
In het zachte interval
tussen twee gedachten opent zich
een plek waar niets hoeft, waar lucht even blijft
rusten en ik mezelf terugvind in dat onuitgesproken midden.
Tussen je stem en mijn
antwoord ligt een ...
De onvergetelijke ster
hartenkreet
2.3 met 13 stemmen 147 Fonkelende ster
haar hart vol licht en warmte
bewaard, voor altijd
Hoog boven rimpelloze meren en
slapende velden zweef jij als een verre gedachte,
een herinnering van vuur. Je danst aan de rand van het niets,
als een droom die verdwaalt, een vonk in de eindeloze nacht die nooit zal doven....
Verweven werelden
netgedicht
2.2 met 6 stemmen 159 Fluisterende wind
verre blik die mij ontglipt
schaduw blijft hangen
Ze loopt door de
verweerde straten, alsof ze hier
niet hoort; de tere lucht draagt een bleke glans
om haar heen, en haar fluisterende woorden ademen uit een ander land.
In haar ogen ligt een
onpeilbare zee, waar sluime...
Wat nog geen woorden heeft
netgedicht
2.3 met 7 stemmen 153 Wolken wijken zacht
tussen grijs ontwaakt het blauw
nog zonder woorden
In het ochtendlicht dat
zich voorzichtig langs de rand van mijn
aandacht ontvouwt, blijft een stille beweging onder
mijn huid aanwezig, alsof iets wil spreken maar nog niet weet hoe.
In de langzame adem van het
land...
Waar stilte mij vindt
hartenkreet
1.5 met 6 stemmen 132 Wintermorgenstil
boven het witte bergdal
een kraai vliegt voorbij
In het kalme berglicht
dat langzaam opent en de ochtend
koel langs mijn broze huid beweegt, ontstaat een
trilling die dieper door mij heen gaat dan ik eerst kon vermoeden.
Op het smalle bergpad
dat zich traag ontvouwt en...
In de adem van de natuur
netgedicht
2.2 met 14 stemmen 1.049 Wind in hoog gras
onder zwervende wolken
ademt de aarde
Wandelen door een veld
van hoog gras, de dauw hangt als lichte
lantaarns aan de halmen. Een libel beweegt over het
water van een plas, en mijn adem volgt het ritme van iets groter dan ik.
Langs de bosrand strekt
de mist zich uit, ...
De dagen die achter ons liggen
netgedicht
2.3 met 7 stemmen 162 Leeg parkbankje
waar wij ooit samen zaten
alleen wind blijft
In het stille kantelen van de
ochtend komt een zachte helderheid vrij
die door mijn binnenwereld trekt, een herinnering
aan hoe kwetsbaarheid soms het enige is dat richting geeft.
De dagen die achter ons liggen
liggen niet al...
Verlatenheid
netgedicht
2.0 met 2 stemmen 193 Lege rivier wacht
een vlinder rust heel even
niemand komt voorbij
In het eerste blauw van
de ochtend voel ik hoe een zachte
scheur door de stilte gaat, alsof iets in mij
nog niet weet hoe terug te keren naar waar het ooit begon.
Een vlinder strijkt neer
op de rand van mijn gedachte...
Eindeloze stroom
netgedicht
2.4 met 5 stemmen 310 Tussen lucht en meer
drijft een stilte zonder haast
licht ademt in mij
In de vroege stilte van
mijn gedachten wordt elke indruk
een lichte golf die door mij heen beweegt, een
trilling waarin iets in mij wakker blijft nog voor het een vorm krijgt.
Als het licht verschuift
in mij wordt e...
Waar je verschijnt
netgedicht
2.5 met 13 stemmen 344 Zachte avondlucht
stilte zonder beweging
jij zonder naam
Als avondlucht zich sluit
rond mijn gedachten, en je aanwezig-
heid geruisloos door mijn lichaam glijdt, ontstaat een
stil verlangen in mijn borst waarin mijn hart opnieuw leert dromen.
Diep in mijn dromen waar
paden vervagen, en...
De Orpheusspotvogel
hartenkreet
1.4 met 5 stemmen 380 Meiwind in het riet
de spotvogel houdt even
het zonlicht tegen
In het eerste blauw van
de ochtend gaat een trilling door de
dichte struiken, een bijna onzichtbare beweging
waarin mijn hart herkent dat iets wakker wordt vóór het licht zelf.
Uit het bladerdak stijgt een
toon op die ...
Tussen vogelgezang en wind
netgedicht
2.2 met 4 stemmen 419 Avond over riet
een zang verdwijnt in de wind
duinen ademen
Onder een bleke lucht,
waar vogels zich verliezen boven het
gras, luister ik naar geluiden die niet haasten maar
langzaam verdwijnen in de open ruimte tussen hemel en aarde.
Langs de stille duinen,
waar helmgras buigt in ademe...
Waar niets van mij verlangt
hartenkreet
1.3 met 6 stemmen 195 Tussen stille duin
blijft het laatste licht hangen
wind zonder haast
In de Westhoek, waar duinen
zich in trage golven openen, voel ik hoe
het prille licht mijn huid aftast, alsof het wil begrijpen
wat in mij stil wordt wanneer het landschap niets van mij verlangt.
Tussen helmgras dat de...
De nachttrein
netgedicht
1.5 met 17 stemmen 219 Rollende nachttrein
lichten glijden door het glas
een slapend gezicht
Nachttrein staat stil in
het dovende blauw; zijn metalen huid
bewaart het laatste licht. Raam spiegelt een hemel die
zacht en zonder haast naar donker helt, terwijl het spoor niets meer verlangt.
Wagons schuiven het
...
Kalverliefde
hartenkreet
2.9 met 13 stemmen 1.054 Eerste schoolbel
jouw lach blijft nog even warm
in mijn borst hangen
In het eerste trillen tussen
ons opent zich iets wat nog geen naam
draagt, een zachte spanning die door mijn borst trekt
alsof mijn lichaam eerder begrijpt dan mijn gedachten wat ontstaat.
Er hangt tussen ons een
lich...
Verdwaalde vlinder
netgedicht
1.4 met 9 stemmen 289 Verdwaalde vlinder
draagt stilte tussen vleugels
en vindt geen wind mee
Onder het zachte ochtend-
licht droeg ik mijn gedachten als natte
bladeren met mij mee, te gevoelig voor wat ongezegd
tussen mensen bleef hangen en nergens zeker van behalve van het voelen zelf.
Langs het raam rustt...
Tussen de adem van de dag
netgedicht
1.7 met 10 stemmen 241 In het vroege licht voel ik hoe de wereld nog niet duwt,
hoe elke beweging zacht is, alsof de lucht zelf luistert
naar wat binnenin mij verschuift zonder naam,
een trilling die alleen in stilte haar contouren vindt.
Wanneer de dag zich opent, raak ik de randen van alles aan,
de stemmen, de kl...
Rode paardenkastanje in lentebloei
netgedicht
1.8 met 14 stemmen 801 Lentebloesems licht
een trage wind tilt ze op
stil valt de dag neer
In het zachte trillen van
je jonge blad voel ik hoe het voorjaar
opnieuw begint, hoe elke aar van roze bloei een
stille ruimte opent waarin mijn aandacht zonder haast mag landen.
Onder je brede, lichte
kroon vers...
Wat je mij meegaf
netgedicht
2.5 met 19 stemmen 307 In mijn manier
om stilte te bewaren
woon jij nog steeds
In de plooien van je sjaal
schuilt de geur van thee en ochtendmist,
de stilte waarin je luisterde naar wat ik zelf nog niet
wist en zachtjes de weg wees door de waas van mijn onzekerheid.
Je handen waren als een
huis met open de...
Meer van deze schrijver...
