biografie: CB
Kosmopoliet en schrijfster van twee publicaties: een dichtbundel ( Vrouwliefde, 2012 ) en een wetenschappelijke studie ( Cornelis Adriaan Bergsma : niet zomaar een Fries, 2016 ). Daarnaast ben ik ook gepassioneerd voor literatuur, fotografie, media, natuur, kunst, cultuur en geschiedenis. Regelmatig schrijf ik een artikel op mijn eigen website https://catherineboone.blogspot.com. Ik wens je veel leesplezier.
Inzendingen van deze schrijver
754 resultaten.Langzaam kijken
netgedicht
3.9 met 8 stemmen 
30 Kleine opening
licht wacht tot ik echt waarneem
en blijft even stil
Hoe ik kijk naar de wereld,
door een kleine opening waarin licht
zich verzamelt als een vloeibare belofte, en elke
vorm zich toont alsof ze even bij mij wil blijven stilstaan.
In mij ontstaat een ruimte
waar beelden zi...
Wanneer Venus de ziel overspoelt
netgedicht
2.4 met 14 stemmen 304 Golvende haren
verlies mezelf in je ogen
stilte kust mijn ziel
Rechtop en vrijstaand
op open schelp, richt Venus haar
betoverende blik op mij; een koele zeewind luwt
door haar haren en laat mijn hart slaan als zon na een storm.
Haar lippen stralen een
stil geheim, haar lichaam verleide...
Naast jou
netgedicht
2.6 met 10 stemmen 118 Je stille nabij
laat mijn adem weer zakken
tot een zachte kern
Hoe ik naast jou besta,
alsof elke ademhaling een fijne trilling
opvangt die door de ruimte beweegt en mij uitnodigt
om aandachtiger te luisteren dan woorden ooit kunnen vragen.
In mij ontstaat een kalm
landschap dat zich o...
De reiziger
netgedicht
1.7 met 9 stemmen 290 Stil in mij beweegt
een reiziger zonder stappen
die toch doorgaat
Hoe ik beweeg door de dag,
door een onbekend landschap waar elke
indruk een koers aangeeft en stilte soms de enige
wegwijzer is die mijn aandacht behoedzaam bij de hand neemt.
In mij lopen paden die zich
langzaam maar ge...
Thuis op deze aarde
netgedicht
2.0 met 4 stemmen 148 Kwetsbaar op de grond
vleugels drinken zacht het licht
veilig in het nu
De geur van natte aarde
stijgt langzaam op, een uitnodiging om
de adem diep te laten zakken. Het ruisen van bladeren
filtert het lawaai, totdat alleen de hartslag van het bos nog overblijft.
Mijn vingertoppen tasten...
Ochtendsonate
netgedicht
2.0 met 3 stemmen 192 Eén zuivere toon
weeft de stilte aan elkaar
de dag ademt in
De stilte is niet leeg, ze wacht
op de eerste toon, een verre merel die de
grijze lucht voorzichtig kleurt. Ik voel de trilling in de koele
ochtendwind, nog voordat het verstand de dag bij naam heeft genoemd.
Het geluid ...
Onder de huid van de lente
netgedicht
1.6 met 5 stemmen 171 Goud op kale tak
tegen strakke blauwe lucht
de lente ontwaakt
Het jonge groen breekt trillend door de aarde,
een explosie van kleur die zachtjes naar me roept.
Wat voor een ander slechts het einde van de winter is,
is voor mij een stormloop van beloftes en van licht.
Ik voel de spanning...
Heerlijk relaxen aan het water
netgedicht
2.4 met 18 stemmen 262 Water streelt de ziel
golven nemen zorgen mee
vrij in het moment
De oever ontvangt mijn
gedachten in een trage stroming,
waar kleine rimpels spreken zonder woorden.
Mijn adem die ruimte maakt, ik los op in de kalmte van het water.
Wind en golven nemen
de laatste spanning mee, als hande...
Als de Lente komt
netgedicht
2.2 met 11 stemmen 104 Groen blad aan de tak
bloesem danst zacht op de wind
leven begint weer
Jonge vogel zingt
uit het ei kruipt nieuw leven
regen geeft de kracht
Zachte ochtendzon
dauw glinstert op fris grasveld
dag wordt langzaam warm
Bij zoemend bijtje
tussen bloemen vol nectar
lente ademt licht
Wa...
Kerspruim in bloei
netgedicht
2.4 met 5 stemmen 130 Lentewind waait zacht
bloesems dwarrelen neer als
fluisterende sneeuw
Nog voordat de kou is verdwenen
en de aarde ontwaakt, breek jij open met bloesems
die lijken te zweven op het eerste licht. Wit als een verre gedachte,
een fluistering van hoop, alsof de winter zich omdraait en verwonder...
De echo van een regenboog
netgedicht
2.4 met 7 stemmen 165 Een donkere lucht
zeven kleuren fluisteren
door de harde stad
Nu de boog rust in het
geheugen van de aarde, blijft de lucht
nog even dragen wat bijna niet te zien is. Elke kleur
laat een trilling achter, een zachte echo die door het bloed blijft zingen.
De stad ontwaakt met haar
scher...
Wanneer de mist ademt
hartenkreet
2.5 met 19 stemmen 209 Witte sluier zweeft
adem van vroege morgen
wereld wordt weer stil
De vroege morgen ademt
een bleke stilte uit over velden en water,
alsof de wereld haar grenzen even neerlegt. In dit zachte
vervagen van lijnen leert het oog opnieuw hoe langzaam kijken voelt.
Zonder haast en in eigen
te...
Voorjaarsbode
netgedicht
2.0 met 2 stemmen 134 Vleugels in de zon
langs bloesem dwarrelt hij zacht
lente ademt licht
De ochtend ademt over
het jonge gras, een zachte gloed die
de stilte kust. Daar dwarrelt een vlek van kleur, los
van de aarde, een fluistering van lente die zich voorzichtig aandient.
Je draagt het licht van
nieuw be...
Waardering
netgedicht
1.4 met 5 stemmen 179 Eén blauw rustpunt staat
in de storm van kleur en licht
waar de ziel landt, stil
De wereld komt binnen
in golven van kleur en geluid, ongefilterd
en soms te luid voor de huid. Ik zoek de kleine nuances
in de schaduw, waar het zachte licht de randen van de dag verzacht.
Het vergeet-mij-...
Thuiskomen
netgedicht
2.2 met 6 stemmen 362 Groen varenblad krult
stilte ontvouwt zich langzaam
hier kom ik thuis
Het licht breekt hier
in vele bleke scherven door het
bladerdak van de eeuwenoude beuken. De tijd
verliest zijn haast in het mos terwijl de aarde diep en traag ademt.
Elke ritseling vertelt
een stil verhaal zonder de...
Waar het winterbos ontwaakt
netgedicht
1.4 met 7 stemmen 191 Goud licht op het pad
stammen bewaren stilte
ver weg wacht de dag
De winterzon schuift traag
omhoog en breekt door de nevel. Tussen de
stammen opent zich een bleke hemel boven het bos, waar
alles nog vastzit in een koude omhelzing en elke beweging wordt ingehouden.
In de vroege uren han...
Het volstaat om lief te hebben
netgedicht
2.3 met 11 stemmen 191 Zachte vlinderkus
de bloem buigt haar licht hoofdje
verder niets meer nu
De dag komt ongefilterd, in
felle kleuren, een stroom van indrukken
die niemand ziet. Ik vang de trilling van een ongezegd
verdriet, terwijl de wereld buiten onverschillig aan mij voorbijraast.
Mijn huid voelt dun,...
De spiegeling van de ziel
netgedicht
2.4 met 19 stemmen 364 Rimpelloos water
de storm in mij wordt stilte
ik ben weer thuis nu
De wereld buiten raast
in schreeuwende kleuren, een storm van
prikkels die de dag doorkruist. Ik zoek de oever waar
de wind is gaan liggen, en de chaos in mijn hoofd langzaam bedaart.
Het water ligt daar als
een onbewog...
Canon in D
netgedicht
2.6 met 11 stemmen 309 Stille stroom glijdt zacht
noten fluisteren in de wind
hart ademt mee
Wachten op de rimpel
netgedicht
1.8 met 11 stemmen 241 Stille reiger staat
beeldhouwwerk in grijs en blauw
wacht op de rimpel
De wereld stroomt in hem
binnen als zachte prikkels, gekleurd door
zonlicht op de rimpels van de sloot. Hij staat stil en
laat de ruis langzaam zakken, tot het water weer zijn bodem toont.
Zijn fijngevoelige, ontvank...
Verstilde kracht
netgedicht
1.6 met 5 stemmen 218 Licht tussen blaadjes
de ruis valt langzaam stil nu
hier wortelt de rust
De wereld raast als een
storm door de kruinen, een wirwar
van prikkels die het zicht verblindt. Je stem is de
zachte ruis in verre duinen, de enige bries die mijn ziel nog vindt.
Liefde leest als de nerven
van een...
Het vroege uur
netgedicht
1.4 met 5 stemmen 205 Nacht kleurt langzaam blauw
roodborst zingt in de vrieskou
de zon slaapt nog diep
De wereld slaapt nog
onder een deken van grijs, geen
stemmen, geen haast die duwt. In de witruimte
van de dag die nog moet beginnen adem ik stilte tot mijn randen.
Daar klinkt je eerste
parelende groet, s...
De fluistering van het begin
netgedicht
2.4 met 14 stemmen 352 Licht raakt de aarde
groen ontwaakt uit grijze slaap
stil begint de dans
Wereld draagt nog haar grijze
jas, gesloten en koud, terwijl de kalender
zwijgt over wat de aarde al weet. Ik sta stil en laat
de ruis van de dag zakken, tot ik de adem van de ochtend begrijp.
Het is de toon die ve...
Op hoop van zegen
netgedicht
1.6 met 12 stemmen 265 Zilte golven gaan
wortels drijven op de wind
hoop vaart naar morgen
De kade kromp tot
een dunne streep grijs, terwijl het hout
onder hun voeten zuchtte. Ze droegen geen koffers,
enkel de zwaarte van een land dat hen niet langer kon voeden.
De oceaan is een bijbel
vol blanco bladzijden,...
Lentebode
netgedicht
1.6 met 7 stemmen 236 Winter is voorbij
tussen takken van een boom
verschijnt de vink weer
Waar schaduwen lichter worden
netgedicht
1.8 met 8 stemmen 189 Roze gloed ontwaakt
takken reiken naar het licht
winter breekt heel zacht
De wereld draagt
nog haar winterse masker,
maar onder de bevroren korst hoor ik het
ruisen: geen geluid, eerder een trilling, een zucht van de aarde.
Mijn huid voelt de
scherpte van de vroege ochtend,
toch is de...
De warme stem van een winterkoning
netgedicht
2.4 met 5 stemmen 314 Klein bolletje dons
zingt vanuit de kale tak
koning van de kou
De wereld is een vlijmscherp
canvas van wit en grijs, waar elk geluid als
glas tegen mijn slapen tikt. Ik zoek de stilte in de diepe
plooien van de vorst, terwijl de koude lucht mijn zintuigen zachtjes sust.
Dan breekt er ie...
Openheid
netgedicht
1.7 met 3 stemmen 223 Blauwe ochtendlucht
ademt zonder grenzen meer
stilte ontvangt licht
Nu stilte in mij niet langer
een schuilplaats is maar een landschap
waarin ik durf te lopen zonder mijn stappen te tellen.
Ik kan de wereld weer ontvangen zonder haar te moeten dragen.
Geluiden die mij bereiken
komen n...
Metamorfose
netgedicht
2.4 met 18 stemmen 577 Vleugels in zonlicht
geel draagt de stille adem
ruimte wordt mijn huid
Hoe de wereld met haar
stormachtige kleuren en ongefilterde
stemmen harder binnen dondert dan ik kan dragen.
Ik trek de gordijnen van mijn geest dicht om het rauwe te verzachten.
In de luwte van deze zelf
gekozen di...
Het geluid van stilte
netgedicht
1.6 met 8 stemmen 312 Storm raast door het raam
ik sluit mijn ogen heel zacht
adem brengt de rust
De wereld dondert
door de open ramen, een storm
van kleuren, geuren en stemmen. Ik sluit mijn
ogen en trek de grens, tot de ruis geleidelijk in adem verandert.
In deze leegte hoor ik
pas fijne nuances, het flui...
Meer van deze schrijver...
