biografie: CB
Kosmopoliet en schrijfster van twee publicaties: een dichtbundel ( Vrouwliefde, 2012 ) en een wetenschappelijke studie ( Cornelis Adriaan Bergsma : niet zomaar een Fries, 2016 ). Daarnaast ben ik ook gepassioneerd voor literatuur, fotografie, media, natuur, kunst, cultuur en geschiedenis. Regelmatig schrijf ik een artikel op mijn eigen website https://catherineboone.blogspot.com. Ik wens je veel leesplezier.
Inzendingen van deze schrijver
733 resultaten.Het vroege uur
netgedicht
2.0 met 1 stemmen 
49 Nacht kleurt langzaam blauw
roodborst zingt in de vrieskou
de zon slaapt nog diep
De wereld slaapt nog
onder een deken van grijs, geen
stemmen, geen haast die duwt. In de witruimte
van de dag die nog moet beginnen adem ik stilte tot mijn randen.
Daar klinkt je eerste
parelende groet, s...
De fluistering van het begin
netgedicht
2.4 met 9 stemmen 234 Licht raakt de aarde
groen ontwaakt uit grijze slaap
stil begint de dans
Wereld draagt nog haar grijze
jas, gesloten en koud, terwijl de kalender
zwijgt over wat de aarde al weet. Ik sta stil en laat
de ruis van de dag zakken, tot ik de adem van de ochtend begrijp.
Het is de toon die ve...
Op hoop van zegen
netgedicht
2.2 met 6 stemmen 159 Zilte golven gaan
wortels drijven op de wind
hoop vaart naar morgen
De kade kromp tot
een dunne streep grijs, terwijl het hout
onder hun voeten zuchtte. Ze droegen geen koffers,
enkel de zwaarte van een land dat hen niet langer kon voeden.
De oceaan is een bijbel
vol blanco bladzijden,...
Lentebode
netgedicht
2.3 met 3 stemmen 171 Winter is voorbij
tussen takken van een boom
verschijnt de vink weer
Waar schaduwen lichter worden
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 112 Roze gloed ontwaakt
takken reiken naar het licht
winter breekt heel zacht
De wereld draagt
nog haar winterse masker,
maar onder de bevroren korst hoor ik het
ruisen: geen geluid, eerder een trilling, een zucht van de aarde.
Mijn huid voelt de
scherpte van de vroege ochtend,
toch is de...
De warme stem van een winterkoning
netgedicht
2.0 met 3 stemmen 239 Klein bolletje dons
zingt vanuit de kale tak
koning van de kou
De wereld is een vlijmscherp
canvas van wit en grijs, waar elk geluid als
glas tegen mijn slapen tikt. Ik zoek de stilte in de diepe
plooien van de vorst, terwijl de koude lucht mijn zintuigen zachtjes sust.
Dan breekt er ie...
Openheid
netgedicht
1.7 met 3 stemmen 157 Blauwe ochtendlucht
ademt zonder grenzen meer
stilte ontvangt licht
Nu stilte in mij niet langer
een schuilplaats is maar een landschap
waarin ik durf te lopen zonder mijn stappen te tellen.
Ik kan de wereld weer ontvangen zonder haar te moeten dragen.
Geluiden die mij bereiken
komen n...
Metamorfose
netgedicht
2.5 met 11 stemmen 365 Vleugels in zonlicht
geel draagt de stille adem
ruimte wordt mijn huid
Hoe de wereld met haar
stormachtige kleuren en ongefilterde
stemmen harder binnen dondert dan ik kan dragen.
Ik trek de gordijnen van mijn geest dicht om het rauwe te verzachten.
In de luwte van deze zelf
gekozen di...
Het geluid van stilte
netgedicht
2.3 met 3 stemmen 253 Storm raast door het raam
ik sluit mijn ogen heel zacht
adem brengt de rust
De wereld dondert
door de open ramen, een storm
van kleuren, geuren en stemmen. Ik sluit mijn
ogen en trek de grens, tot de ruis geleidelijk in adem verandert.
In deze leegte hoor ik
pas fijne nuances, het flui...
Waar de kou haar vindt
netgedicht
2.0 met 3 stemmen 271 Sneeuwklokje in gras
een wit kopje zonder stem
wiegt in de winter
Aan de rand van de winter
staat het sneeuwklokje met haar gebogen
hals, stil maar onafgebroken aanwezig. Een wit teken
dat niet wil opvallen, alleen verschijnt waar de kou nog spreekt.
Ze zoekt geen warmte in het
gras, m...
Waar alles voelt
netgedicht
2.0 met 2 stemmen 239 Goud licht strijkt neer, zacht
verzacht de pijn van weleer
stilte die omarmt
Hoe ik niet langer wil
liefhebben met een hart vol barsten
getekend door alles wat kwam. Toch verschijnt
je aanwezigheid als een licht dat zwaarte verlicht en verwarmt.
Dat mijn teer, gevoelig
hart trilt onder...
Licht door de tranen
netgedicht
2.4 met 5 stemmen 392 Tranen vallen zacht
je licht verwarmt mijn wezen
sterren dansen mee
Een traan rolt traag
over mijn wang, het hart voelt elke
rimpeling in de lucht. Ik zoek die ene druppel
licht uit de hemel, om de zwaarte van de wereld zacht te maken.
Mijn gezicht klaart op
door je schijnsel, een bake...
Wortels en vleugels - vier natuurhaiku’s
netgedicht
2.3 met 3 stemmen 132 Wortels diep in rust
vleugels openen naar licht
stilte draagt mij zacht
Zacht rijst de zon op
adem van de aarde stroomt
vleugels vinden rust
Wind streelt mijn gezicht
bladeren fluisteren zacht
vrij, maar stevig staat
Hemel vol adem
wolkjes dansen in de zon
hart vindt thuis in lucht
Het Huwelijk
netgedicht
1.7 met 7 stemmen 336 Aan één tafel stil
tussen jouw adem en mij
bewaar ik mijn rust
Ik lees de woorden die je niet uitspreekt,
een rimpeling in de lucht, een zachte zucht.
Jouw wereld stroomt ongefilterd bij mij binnen,
terwijl ik zoek naar de grens van waar ik begin.
We delen het brood en de stilte aan t...
Stilte van de tijden
netgedicht
2.4 met 13 stemmen 278 Zacht rust de vleugel
gevangen in morgenlicht
de aarde ademt
Broos op de bloemtop
tint en toon vinden hun weg
licht omarmt de rust
Ochtendlicht raakt mijn
bewustzijn, kleur en klank vinden
hun weg naar binnen. Herinneringen bewegen
onder mijn huid, stilte draagt wat woorden niet vasth...
Ik draag je in gedachten mee
netgedicht
2.2 met 8 stemmen 477 Buiten raast de storm
binnen weef ik jouw stilte
veilig in mijn geest
De wereld dondert
soms te hard voorbij, een storm van
kleuren, geuren en geluid. Ik sluit mijn vermoeide
ogen om rust te vinden, terwijl je wezen zachtjes in mij landt.
Ik voel de contouren
van je laatste lach, niet ...
Wanneer mijn ziel winterslaapt
netgedicht
2.4 met 19 stemmen 400 Buigende takken
sappen trekken zich langzaam
stil groeit nieuw leven
Mijn kruin gesloten voor
de wereld, sappen trekken zich traag
terug langs kale takken, geen blad dat nog ruist in
de kou, geen splinter die buigt onder de stille druk van de winter.
Wat boven de grond lijkt
op sterven...
Wat altijd blijft
netgedicht
2.2 met 6 stemmen 226 Wortels diep in rust
zacht bloeit wat de ziel groeit nu
eigen ritme volgt
Even stilstaan bij wat er is,
zonder te willen begrijpen of benoemen,
bij een boom die niets vraagt en mij toch herkent,
bij een horizon die open blijft, ongeacht twijfels en verlangens.
De aarde onder mijn voeten...
Dierbaar gemis
netgedicht
2.5 met 19 stemmen 1.010 Je naam fluistert
stilte weeft door mijn dagen
licht blijft in de schaduw
De stilte in de kamer
draagt je naam, niet als een leegte
die schreeuwt om opvulling, maar als een zachte
deken van aanwezigheid die rust op de contouren van mijn dag.
Ik tel de sporen die je
achterliet in mij, d...
Wanneer kou loutert
netgedicht
2.2 met 5 stemmen 204 Diepe winterkou
een pad onder witte sneeuw
maakt de dag stiller
Kou omhult mij terwijl
ik blijf staan, een aanwezigheid
die niets eist en niets verbergt. Ze laat de dag
verstillen tot zijn kern, alsof elk overbodig geluid stilletjes oplost.
Mijn adem tekent lichte
wolken in de bleke w...
De rust van heilige stilte
netgedicht
1.5 met 6 stemmen 253 Gouden licht breekt stil
glans danst op eeuwenoud hout
zachte wierook zweeft
Even stilstaan bij wat
hier is, zonder uitleg te zoeken of
richting te geven, in een ruimte die mij niet aankijkt
maar wel ontvangt, waar stilte niet leeg is maar dragend aanwezig blijft.
Muren dragen gebeden
...
Winterse stilte
netgedicht
1.7 met 12 stemmen 239 Witte sneeuw bedekt
de lucht fluistert puur en zacht
vrede stroomt rondom
De wereld ligt stil onder een
wit deken, elke kleur lijkt verzacht, elke
vorm vertrouwd. Ik adem de koude lucht in en voel hoe
ze door mijn lichaam glijdt, een subtiele toets die me teder wakker maakt.
Zonnestrale...
Voor een hart
netgedicht
2.2 met 12 stemmen 282 Breekbaar briljant hart
klopt nog in de schaduw zacht
verlangt naar het licht
Ooit gaf men een hart
aan wie het wilde bouwen, bestemd om
ouder te worden met de tijd. Een hart van rust en
ijzige glans, verrassend in verlangen, breekbaar om lief te hebben.
Het was het hart van weleer,
re...
De mystiek van de wintertuin
netgedicht
1.8 met 8 stemmen 257 Blauw op kale tak
stille hartslag in de kou
leven wacht zachtjes
In de wintertuin voel
ik hoe verstilde aarde ademhaalt
onder het koude kleed, hoe alles wat slaapt
toch beweegt, en ik herken datzelfde sluimeren in mezelf.
Onder het blad groeien
wortels in kalmte, hun fijne draadjes
...
Eindeloosheid
netgedicht
2.5 met 71 stemmen 487 Zon zakt in de zee
een golf breekt het laatste licht
de avond verstilt
Waar de dag zijn laatste
adem uitblaast en de ontvankelijke zee
het brekende licht langzaam opneemt, lost de rand
van de wereld zich op in een fluistering van blauw en asgrauw goud.
Golven dragen het zwijgen
verder ...
Mooi grijs
netgedicht
1.5 met 6 stemmen 376 Een rustige dag
plotse wind raakt het water
reflectie rimpelt
Zilveren draden weven
hun eigen verhalen, van elk intens
moment dat ik diep heb opgeslagen. Een archief van
vele kleine indrukken, waarvan tijd de scherpe randjes heeft verzacht.
Mijn huid vormt een
landkaart van ontroering,...
Schemeren
netgedicht
1.6 met 12 stemmen 244 Avondschemering
tussen wind en zwijgend gras
valt de dag uiteen
Als schemer neerdaalt,
openen mijn zintuigen zich verder
dan nodig, alsof de aarde haar stem verlaagt,
en elk detail dieper binnenkomt dan woorden kunnen dragen.
Niet alleen verzachten
geluiden, ook mijn breekbare adem
...
Wanneer de dag zich vouwt
netgedicht
2.2 met 4 stemmen 194 Zon weegt op takken
de dag vouwt zich langzaam dicht
stilte spreekt nu luid
Als lichtjes doven
in het huis, waar schaduwen
blijven na stemmen en warmte, voel ik hoe de
dag zich vouwt tot een stille aanwezigheid die meer zegt dan geluid.
Wanneer kerst langzaam
naar binnen verschuift, en...
Magritte? De stilte achter het zichtbare
netgedicht
2.2 met 20 stemmen 590 Ogen volgen lijn
stilte spreekt zonder woorden
wat is echt, wat niet
In de diepte van het
doek, waar een hoed boven een gezicht
zweeft dat zichzelf niet kent, een appel beweegt door
lucht zonder zwaarte, en een raam opent naar niets en alles tegelijk.
Wereld verschuift teder,
en ik erv...
Ergens hier ver vandaan
netgedicht
1.2 met 5 stemmen 334 Zout op mijn huid blijft
de zee weet wat ik vergat
ik luister stil mee
Het eiland ligt niet op
de kaart, maar onder mijn oogleden.
Elke golf tegen de rotsen echoot verlangen - stilte
bewaard als een schelp tegen het hart, tikkend op herinnering.
Ik wandel de grens van
zand en zee, waar...
Meer van deze schrijver...
