Netgedichten

netgedicht (nr. 88.846):

Samenleven

Steen in de ochtend
kleine planten zonder naam
stilte in de lucht

In de zachte ruimte tussen
ons in waar mijn aandacht zich opent
zonder haast voel ik hoe je aanwezigheid mijn
binnen raakt en iets in mij herkent dat al lang wilde ademen.

Wanneer je in mijn rustige
nabijheid beweegt wordt de stille ruimte
in mij helderder alsof mijn zintuigen zich afstemmen
op je ritme en ik mag rusten in wat zich zonder moeite ontvouwt.

Soms raken onze voorzichtige
blikken elkaar op een plek waar woorden
ontbreken. Ik ontdek dat kwetsbaarheid geen breek-
lijn vormt maar een verfijnde doorgang is naar helderder worden.

In die gedeelde rust vind ik een
warm thuiskomen waar mijn gevoeligheid
niet hoeft te schuilen en ik deel word van een ruimer
ademen dat ons beiden stilletjes draagt door dit ingetogen moment.