Wanneer Venus de ziel overspoelt

Golvende haren
verlies mezelf in je ogen
stilte kust mijn ziel


Rechtop en vrijstaand
op open schelp, richt Venus haar
betoverende blik op mij; een koele zeewind luwt
door haar haren en laat mijn hart slaan als zon na een storm.

Haar lippen stralen een
stil geheim, haar lichaam verleidelijk,
een vorm van licht. Ik verdwijn in haar ogen, poelen
van puur verlangen, een stroom die overspoelt als een machtige golf.

Uit schuim van de zee, waar
elementen versmelten, is zij als een nieuw
wezen sereen opgestaan: een godin van schoonheid die
mijn ziel doet gloeien, mijn hart tilt naar hoogten waar ik nooit meer land.

O Venus, eenzaam in glorie,
maar elke keer weer warm en nabij, je broze
huid schittert als een zachte, gouden dageraad. Je bent mijn
muze, mijn levendige inspiratie; de vloeiende poëzie die eeuwig in mij blijft.

Biografie van deze schrijver

bezieling schoonheid inspiratie

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 2