Het veld dat mij draagt

Bloemknop in het gras
ochtendlicht rust op het wit
stilte vóór de bloei


Hoe de bloei van het
madeliefje mij uitnodigt om trager
te worden, alsof elke stengel een fluistering is
die ik pas hoor als ik dichtbij genoeg kom om niets te verstoren.

Het grasveld wiegt als
een lichaam dat mij herkent, een lichte
golf die langs mij glijdt zonder te raken, en ik merk
hoe mijn adem dieper wordt terwijl ik me laat dragen door dit kleine wit.

Tussen bloemen trilt iets
dat ouder is dan dit moment, een weten
van hoe het is om te zijn zonder ruis of haast, alleen de
stille nabijheid van dit bloeiende veld dat mij aanraakt zonder iets te vragen.

En terwijl de knop zich opent
tot voorbij mijn kijken, voel ik hoe mijn eigen
grenzen zachter worden, alsof ik even mag oplossen in dit
lichte ontwaken, en thuiskom in een wereld die mij altijd heeft gedragen.

Biografie van deze schrijver

natuur lente verstilling

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 9