Alle inzendingen over natuur

Tussen takken vol groen bezongen vogels voorspoedige berichten. Het floot vrolijk en blij over pas geschoren schapen, grazend in de wei Verheugd maakten vleugels fladderend vrij, rondedansjes om levensvreugde dat lag te wachten met broedende wensen en voorspoedige kansen. De lente schaterlachte over de bladeren als gulle belofte, zonder…

Voorzichtig tonen zich kleine blaadjes. Nog ietwat beducht voor wind en regen. Het is nu wachten op de zon. Die knoppen zal verleiden zich te openen in kleuren die nu nog verborgen zijn. De boom voor mijn huis staat weer in bloei.…

Gangen vol dwalers zoekend naar de dag ik kom ze tegen mijn kamer is stil sereen tussen bomen geen kille leegte de merel zingt nu het lied vult de rust vogels in het groen de dag is gevuld stilte die ademt ik ben niet alleen…

Wanneer de dageraad ontwaakt en zacht het eerste zonlicht raakt, verschijnt hoog boven water en land een wijdgespannen, zwijgende hand De grote vlieger- zijn spanwijdte machtig en wijd draagt hem in trage majesteit geen drift, geen haast geen luid gebaar enkel het heersen van het daar zijn vleugels openen de lucht in brede…

Plotseling hoorde ik hem zingen even na zevenen mijn dierbare merel na jaren van ondenkbare stilte teruggekeerd op zijn oude nest. Ik pakte mijn telefoon zette de recorder aan hield hem gespannen en stil buiten het raam. Vast en zeker een teken uit het niets een korte serenade ‘eine kleine Nachtmusik’ —speciaal voor mij? met melodieën…

de druppels kletsen op het water van de slingerende beek het is alsof je niet alleen gaat maar al durend begeleid wordt door een intieme zachte stem, van een contactzoekende prater de stroom meandert door de laagte van het Dommelland ik kom hier met graagte zelfs het vroege riet, klein en gebogen lijkt mij te willen roepen kom, heb ook…

Donkere wolken koppen boven woeste golven drijven naar de duinen  staande op het lege strand zie ik ze komen boze luchten word ik nu de schaduw van mezelf? Of laat ik nu gebeuren wat er komt? De wind trekt aan mij en word ik gegrepen door de ontembare natuur en verliest nu mijn eigen overmoed…

Lentewind waait zacht bloesems dwarrelen neer als fluisterende sneeuw Nog voordat de kou is verdwenen en de aarde ontwaakt, breek jij open met bloesems die lijken te zweven op het eerste licht. Wit als een verre gedachte, een fluistering van hoop, alsof de winter zich omdraait en verwonderd naar je kijkt. De vrije wind danst tussen je takken…

Zie nu 't vorm-slorpend grijs fantoom van mist Zich vlijend om 't gebied van stad en land; De lichten schijnen met een matte brand, Gehuld in damp'ge waâ van amethyst. 't Lijkt àl verwazigd wat ik helder wist Gezien door dof-beslagen, glazen wand, Waarboven zich de grauwe hemel spant, In nevelzee, half zichtbaar, half gegist. Het maanlicht…

Een donkere lucht zeven kleuren fluisteren door de harde stad Nu de boog rust in het geheugen van de aarde, blijft de lucht nog even dragen wat bijna niet te zien is. Elke kleur laat een trilling achter, een zachte echo die door het bloed blijft zingen. De stad ontwaakt met haar scherpe randen en het rumoer dat als glas langs de ziel…

Oh poel vol drassige kwakerigheid van ons verdraagzaam leven achter lelieblad en buigzaam riet biedt jouw schaduwrijk beschutting na droogte schuilt verdriet want ons huis absorbeert dat niet Bij de regenboog is iedereen gelukkig dat brengt levendigheid in je poten en water op de huid voelt lekker nat als de groenheid ontwaakt ontstaat…

Witte sluier zweeft adem van vroege morgen wereld wordt weer stil De vroege morgen ademt een bleke stilte uit over velden en water, alsof de wereld haar grenzen even neerlegt. In dit zachte vervagen van lijnen leert het oog opnieuw hoe langzaam kijken voelt. Zonder haast en in eigen tempo loop ik door nevelig gras, terwijl gedachten rijzen…

Dood ben je. Dood blijf je. Levend was je. Vliegen kon je. Zwemmen wou je. Mooi was je. Vergaan zal je.…

Groen varenblad krult stilte ontvouwt zich langzaam hier kom ik thuis Het licht breekt hier in vele bleke scherven door het bladerdak van de eeuwenoude beuken. De tijd verliest zijn haast in het mos terwijl de aarde diep en traag ademt. Elke ritseling vertelt een stil verhaal zonder de noodzaak van harde woorden. Mijn huid herkent de…

Goud licht op het pad stammen bewaren stilte ver weg wacht de dag De winterzon schuift traag omhoog en breekt door de nevel. Tussen de stammen opent zich een bleke hemel boven het bos, waar alles nog vastzit in een koude omhelzing en elke beweging wordt ingehouden. In de vroege uren hangt er een zilveren waas en ademt de aarde zacht.…

De ether vulde zich vandaag met purperen zegeningen de stof, zo dacht men voor een eeuw die in de ruimte hing als deel van 't ondermaanse firmament en nodig voor de voortplanting van Catweazle's magic licht niet te verwarren met de diepe slaapverwekker diethylether die in de huizen der geneeskunst de bolwerken der betermakers…

Na de regen straalde de avond En breidde zijn blauwe armen wijduit En hief het lachend gelaat van de aarde Door de dunne nevel van tranen Voor hare fonklende wimpers Weder blozend omhoog; Laat mij zo lachen hemel, En hef mijn ziel tot uw borst, En laat de dampen van mijn leed En van mijn kleinheid en van mijn duffe gedachten En van mijn…

25 februari. Al vier citroentjes gezien, de sneeuwklokjes nemen de wijk voor de krokusjes, het getierelier der vogeltjes is niet uit de lucht. Ik versmelt met de schaduw van de struik, langgerekt. Niet lang meer of de zon in het zenit doet ons krimpen.…

Kakofonie van bos en weide Gekwetter, getjilp, gefluit en gekoer van jewelste. Een kauw klinkt kaka kaka als Komrij’s kakafonie hilarisch doch geen woord gemaakt Tie tie put Kruuk kruuk Srrrie, srrrie Nog geen woord gemaakt Onomatopee vogels Koe-koek, oehoe-hoe o-grut o-grut o-grut Tjif tjaf tjif tjef Kiejuh-wie-wie-wiet…

ik buig mij voor de bomen hun wortels diep in stille aarde ontroerd door het groen dat ademt voor elke bloem die zacht mijn dag kleurt de wind vertelt mij oude verhalen de bijen brengen zon in hun vleugels ik adem in en voel dit alles is een geschenk de regen kust het dorre gras de zon streelt de waterkant ik glimlach naar de wereld om…

De maan is achter het huis, Nu moet gij met mij komen! Over het bladgeruis Zijn zilvernachtstromen... De tuin ligt blank beneden, Ziet gij het wel? O! alles was tot heden, Het héle leven, maar spel... Kom! en geef mij de hand En laat mij u leiden door lanen, Waar bloemen aan de kant Glinsteren nat van tranen. Kom! en geef mij uw hand…

Alleen met de overschenen wemeling der golven, met die langdeinende bewogenheid alleen, onder de volte van het middaglicht bedolven, en met de bodemloze ruimte over zich heen. - met de onafzienbaarheid alleen, die van haar voeten tot aan de horizon onrustig is en glanst, en met de wind alleen, en met de wolkenstoeten rondom haar aan de lucht…

Stille reiger staat beeldhouwwerk in grijs en blauw wacht op de rimpel De wereld stroomt in hem binnen als zachte prikkels, gekleurd door zonlicht op de rimpels van de sloot. Hij staat stil en laat de ruis langzaam zakken, tot het water weer zijn bodem toont. Zijn fijngevoelige, ontvankelijke blik weeft stilte uit lucht en beweging, en…

De dochter van de onbekende rots verdraagt vijftien graden vorst en steekt bij dooi de kop weer op Dit witte sterretje, dit eenzaam godsbewijs door vaders gele klomp elk voorjaar aangewezen -------------------------------------------- uit: 'Binnen de wildroosters', 2012.…

De zilverreiger staat roerloos bij de rivier. Zal geduld lonen?…

Licht raakt de aarde groen ontwaakt uit grijze slaap stil begint de dans Wereld draagt nog haar grijze jas, gesloten en koud, terwijl de kalender zwijgt over wat de aarde al weet. Ik sta stil en laat de ruis van de dag zakken, tot ik de adem van de ochtend begrijp. Het is de toon die verlegt, nog voor de kleur ontwaakt, een vogel die zijn…

Ik stroom langs beide oevers voorbij heidevelden, hooilanden en houtwallen metaalblauwe weidebeekjuffers komen langszij baltsen vrolijk als boven mij een woelmuisje gespietst wordt waar doornig struweel gedijt door een baars verstoord dwarrelt en danst, als een wolk het lemige zand, waarop een zomerse bui tikt en trommelt op mij…

Op 't bergvlak peinsde ik bij de diepe bron, Ik mijmerde over 't beeld van 't eigen leven, En tuurde in 't grondloos diep naar 't wondre beven, Waar ik me een schemerlach van God verzon. 'k Dook in mijn ziel: - het water rilde in reven - Langs gladde wanden gleed mijn hand - ik won Een paarl - ik steeg, - mij scheen in volle zon De matte…

’t Is nevelkoud, en, ’s halfvoornoens, nog duister in de lanen; de bomen, die ‘k nog nauwlijks zien kan, wenen dikke tranen. ’t En regent niet, maar ’t zevert… van die fijngezichte, natte schiervatbaarheid, die stof gelijkt, en wolke en wulle en watte. ’t Is asgrauw al, beneên, omhoog, in ‘t veld en langs de lanen: de bomen, die…

Rivieren stromen overstromen het stormt in hoge bomen. Gedachten stromen in mijn hoofd, fantomen gevormd tot loze dromen. Elektronen stromen niet, kaarsen genomen het donker door te komen. Kansloos mee laten stromen door Leonardo, niet te ontkomen zelfs nu hij is afgenomen.…