Alle inzendingen over natuur

Het is het feest der vogels en der koren Geboorte en der welluidende gedachten; ‘t Vergeten zijn der eindeloze nachten, Toen in de borstjes lag de stem bevroren. Hun vlucht is heel de wereld door te horen; Als uit de veren keeltjes trilt het jachten, Schieten de tonen wieken aan en krachten… Bedil de zang niet, open wijd uw oren. De onschuldigheid…

Daar, op die dijk hoor ik voeten, paardenhoeven en karren ijzer op hout ik zie rookpluimen boven uiterwaarden, soldaten en handelaren tenten en boomstamhuizen die met de seizoenen mee verhuizen naar hooggelegen gebieden hier ontmoet ik mijn stem geef haar mijn versgebakken brood ze voelt, weegt, klopt en knikt en vervolgt…

Zijn vriend laat zich ook niet makkelijk zien, toch is hun contact vrij intensief te noemen, uitbuikend aan de waterkant, dat dan weer wel, - of in hun eigen verdekte hol. Ook begeven zij zich graag laag bij of ondergronds, knagend aan het bestaan van al die rare vogels die zich hebben bekwaamd in het nestelen in veel te hoge bomen;…

Groene stilte heelt bomen ademen diep in onrust waait voorbij In het zachte ruisen van tere bladeren opent zich iets tussen gedempt licht en verstilling, alsof een oude spanning oplost in takken die zonder haast hun eigen adem volgen. Dieper tussen stammen waar licht gefilterd en gebroken valt, wordt elke stap zachter, een terugkeer naar…

Ecologische systemen functioneren geenszins, door eieren weg te nemen uit nesten van broedende vogels niet door bijeen te rapen wat beschadigd raakt alsof bewaren hetzelfde is als bezitten alsof de natuur behouden blijft door haar uit elkaar te dragen, het onnatuurlijke schuilt in het verzamelen zelf De bij haar strepen niet gunnen…

Herfstblad op het pad de tuin luistert zonder woord adem vindt haar rust Waar de wereld vertraagt, ligt een tuin die je ontvangt en spanning van je schouders haalt. Tussen het groen ontstaat een plek waar aandacht mag landen en niets hoeft te vragen. Hier mogen gedachten rusten zonder richting of woorden, zoals bladeren die na regen neerstrijken…

Oranje vlinder de zomer vertraagt even blad draagt de schaduw Wanneer het oranje zandoogje neerstrijkt, brengt zijn vlucht een verschuiving in mijn aandacht, alsof de tijd zich even voegt naar de ruimte van het moment. Zijn warme vleugels vangen het zonlicht zonder het vast te houden, en ook in mij opent zich een ruimte waarin elke indruk…

Het meertje in de bossen bij Beetsterzwaag ademt vol heidelucht en moerasgeuren. Zijn groenig water heeft ijle deuren naar schone wereld met blijvende vraag. Wentelingen gaan razend snel, dan weer traag, willen het stille bestaan opbeuren, dat wellicht in 't verborgene zal treuren om zorg en onzekerheid van vandaag. Vloeiend verdwijnt…

Witje op de bloem de middag kent geen haast één vleugel trilt Onder de brede middag- lucht, waar elke indruk zich langzaam ontvouwt, zweeft een vlinder door het zinderende licht, een snelle beweging die mijn traagheid zacht begrenst. In de koelte die zich onder het bladerdak verzamelt, raakt haar vlucht even de schaduw van mijn adem,…

De lucht is zwart, en sluit een enge kring Van wolken om het aardrijk heen, En pakt zich zwijgend meer en meer op één. Geen enkel koeltje geeft verademing; De noordewind, die afwaait van de zee, Voert in zijn vlucht zelfs hitte en stiklucht mee. Natuur is stil; - het lied der voglen zwijgt, Slechts ’t rundvee loeit, versmachtend en verhit,…

Haar ogen zoeken naar de tere bloem die zacht haar ziel met helder licht betast langs de rivier die naar haar fluisteren luistert en haar bevrijdt van een verborgen last zij zoekt de richting waar de bloemen staan die haar vertellen hoe de herfst begint en hoe de dagen teder overgaan in wat de ziel aan troost en warmte vindt de schaduw die…

Hij heeft mij min of meer beloofd een mooi bosje bloemen wild te plukken hopelijk neemt hij ze uit het Beekdal mee naar huis De Grote Ratelaar als knallend middelpunt met Echte Valeriaan en de Beemdooievaarsbek als ware trekpleisters naast een paar Maskerbloemen de gele variant en om alles stijlvol af te ronden de Moeras-vergeet-mij-nietjes…

Zomerse stilte het smalle bospad verdwijnt tussen het groen Soms vraagt de dag niet meer dan dat je even blijft waar het licht tussen bladeren een vergeten stilte zichtbaar maakt en tijd zich terugtrekt uit alles wat haastig voorbij wil gaan. Langs het pad verzamelt zich de eenvoud van wat geen naam hoeft te dragen, terwijl een vogelstem…

ik hang aan de toppen van gebogen zilversparren en eindelijk vliegen kegels door de zomerse wolkenlucht als ik dan toch loslaat houd ik alle vogels tegen met mijn uitgestoken handen waai ik de wind zonder zuchten langs speels wuifgeboomte als ik dan toch aanhoud blijf ik zweven boven het aards kruipend, sluipend ongedierte (met…

Ach, de zon brandt als een vurige bol, het zweet stroomt als een rivier, zo vol. De thermometer schreeuwt moord en brand, het lijkt wel of we wonen in een woestijnland. De ijsjes smelten sneller dan je kunt likken, de airco's brommen, de ventilators flikken. De schaduw is onze beste vriend, maar zelfs die voelt nu wat bemind. Het asfalt…

Gelegerd op het oude lover, Bij beukenstam, als aan een drempel, Waar takken hangen dakswijze over, Wij zoeken rust als in een tempel... De lange, donkere twijgen deinen, Door luwe luchting opgetild, En wuiven voor de bladerschijnen Van gulden loofwerk, zon-verstild. Soms zijn 't maar bladerschijne' op blàren Die roeren voor…

Het Dilemma van de Vogelhuisjes In een oude eikenboom, zo groot en wijd, hangen twintig vogelhuisjes, zij aan zij. Blauw, geel en groen, een kleurrijk gezicht, de vogels weten niet welk huisje hen het meest verlicht. De Grote Keuze De merel fluit een vrolijk lied, maar twijfelt waar hij nu eens gaat zitten. Hij kijkt naar links, hij kijkt…

Er is een plek waar de grond niet draagt, waar elke beweging dieper maakt wat al niet meer vast was. Iemand stond daar ooit. Niet roepend. Niet zwaaiend. Alleen langzaam lager aan de horizon. Ik kende de diepte van die ogen, hoe gevoelens konden zinken tot op de bodem van zichzelf. Ik leerde dat drijfzand niet verslindt uit honger.…

De zon is fel zoals de werkelijkheid zijn kan en elk geluid moet zwoegen in deze golf van hitte Straks kook ik eieren in mijn hersenpan en verstop me dan in het bos als een witte wolf Het is de genadige aarde die mij verkoeling brengt de bla’ren van de struik de schaduwen vormen mijn blik op deze wereld welbewust verengt en ik…

De lucht hangt laag, een zwaar gewelf van lood. De wind houdt zich in, schuilt in het struikgewas. Wij sussen de twijfel in een krimp van rust, terwijl de horizon zich langzaam sluit. Hoor het verre morren in de buik van de wolk. Het berekende land ligt bewegingloos te wachten, gekooid in de stilte voor de vlaag begint. Geen vogel die nog stijgt…

Wervelwind in het gras keert langzaam één halm terug Wervelwind streelt me als een lichte trilling in de lucht, zichtbaar voor wie stil wordt en voelt hoe een zachte beweging iets ouds en ongeziens naar boven tilt. Hij draait langs mijn huid en opent een verlaten plek die ik haast vergat, waar elke nuance helder wordt voor wie de kalmte…

vannacht kwam ze langs, het was eigenlijk lang geleden niet dat ik op haar had gewacht, verre van dat zij is er een van die velen frêle wezens die mij in de zomerdag, meestal in het donker en onzichtbaar enkel mijn hand kussen uit behoeftige onvrede en ook niet wacht op een teder gebaar mijnerzijds, nee later kruisen wij de degens…

O, het bloed ritselt en ziedt in de jonge borst, het zingt een wild-luide vlammen-dorst! Mijn hart brandt uit, o zie, het brandt wit-heet, een vliegende bloem die van geen sterven weet, een opaal-vlinderend, levend licht-ding, dat door de grote, gouden tropenzon ging. En het licht goud-regent, het stroomt en het stort, totdat het levende spectrum…

De tuingoden waren dit jaar De tuin niet welgezind, De rododendrons hebben Nauwelijks gebloeid. IJzerhard laat het ook afweten, Monarda had er al eerder De brui aan gegeven, Evenals het duizendschoon. Alleen het onkruid Vaart hierbij wel zeer wel, Tiert welig, overal, En ook mos op de tegels Heeft ’t naar de zin, Dus over hoeveelheid groen…

Het is weer eens zover. Wanneer de rode, witte en blauwe auto's zijn gepasseerd, klinkt er klassieke muziek door de lucht, gehuld in een deken van rook. De trampoline, nu vol regendruppels die op en neer deinzen als melodieën. Een onzichtbare pianist bespeelt de druppels en maakt langzaam de lente onaangenaam.…

Stil bospad in licht schaduw verschuift in de wind fluister van de dag In de zachte ruimte waar geluiden oplossen tot bijna niets, voel ik hoe een verborgen laag van de dag zich opent, een plek waar mijn binnen luistert naar wat nog ontstaan wil. Onder de bomen die hun schaduw langzaam verleggen, blijft een fluister van iets ouds en iets…

De mist omhult de kou. Zij ligt aaneengesloten. Een aanraking, heel gauw, heeft stil de rust genoten. De stroming haast verborgen. Een ochtend zonder zorgen. Geen angst voor het verwachten. Geen troebelheid van morgen. Alleen de stille krachten. Ik kijk over een spiegel heen. Zij is er niet, zo lijkt het wel. Tot plots haar auro scheen…

Dit evenwijdig lijnenspel waarin de zon verschijnt ver voorbij de onderrand en koude periodieke tijd Van het binnenste door naar die buitenste kant exact waar de grens ligt in vorm noch verdict In feite middelmaats in gestage decimalen van plat naar neerwaarts als distantiemeterdaad Op uitvergrootte schaal meervormig en voornaam…

struinen over de kleidijken en kijken naar het groeien van het mos op de bunkers horen hoe de polder zoemt en gakt onder de zindering van het boomloze zonlicht de van hitte trillende verte waarin de reeën verdwijnen en die paar schepen per dag ook daar al de zilverreigers en vele zwierende zwanen die dikwijls tranen trokken kon ik…

Bredase drukte verzinkt in het kleine bos aan rivier de Aa. De beukenlaan door weilanden geeft tehuis aan wespen en bijen De grond vol dor loof wordt opgewekt door varens met hun jong, licht groen. Eikjes, twee duim hoog, staan dicht opeen. Wie zal hun groeiruimte geven? In dicht loof weergalmt kwakend gezang uit nabij wijd,…