Netgedichten over natuur

De dag legt zacht zijn kleuren neer, het licht omarmt de wolken nog één keer. De stad wordt stil, de hemel gloeit, alsof er goud door alle uren vloeit. Wat zwaar was, mag nu lichter zijn, de avond draagt de laatste zonneschijn. En in de warmte van dit stille uur blijft liefde branden als een zacht vuur.…

De zon legt warme handen op de schouders van het land, strijkt langs de rood geworden blaadjes, raakt het water aan de kant. Een boom buigt zacht zijn takken, het riet beweegt en komt tot rust. De wereld hoeft nog nergens heen, de dag heeft haar nog niet gekust. Er hangt wat nevel op het water, een dunne sluier, teer en licht. En tussen…

in de wind dwarrelde een pluisje zo licht dat het door géén opgemerkt werd maar hij met het scherpe oog der hoeder van elk detail waaide eventjes met het pluisje mee hij gaf het alle ruimte buiten de duinen waar het verzwijgen hoogtij viert echter waande het pluisje zich een edel dier tot hier en niet verder zei de meest wijze van de…

De levensboom schepper van leven op aarde oud als de wereld Met verwondering zie ik je ontwaken in het zachte licht van de vroege ochtend. Je reikt met sterke takken naar de hemel, terwijl vogels hun eerste lied laten horen. Je bladeren fluisteren met de wind, een fijn geritsel dat mijn aandacht raakt. Ik voel de adem van de seizoenen…

Het zilver dat van het rivierwater afspat, dat zijn zicht één ogenblik lang doet uitwijden in bandbreedte terwijl zij voorbijschrijdt – of is zij klare schijn? Als de schrijnende en grauwe lucht door de herfstige wolkenopbouw weer uitbundig is volgepropt, blijft zij slechts als een flauwe herinnering zweven als de meest verfijnde zinneverbeelding…

Het venster is helder, de verte is echt, alleen onbereikbaar, hoe hard zij ook vecht De vleugels gedrongen, niet breeduit, maar klein, wordt zij constant belemmerd een vlinder te zijn Zo worstelt zij verder, de zege blijft uit Tot zich plots, door een wonder, Gods ruimte ontsluit…

Dikke mist verdwijnt nu traag, pastel kleurt zacht de horizon, een nieuw en zuiver beeld ontwaakt. Moeder Aarde en haar kille osmose; warm bloed stolt in de koude grond, de taal behoedt het oude skelet. De dwaze klok verliest haar grip, de mensenziel, zo puur, sereen, reist vloeibaar naar het nieuwe avontuur. De trotse geest zwijgt stil…

Zaad op de stengel najaarswind draagt het verder de berm wordt stil, nu Berm trekt zich langzaam terug uit kleuren die gisteren nog zongen, een waaier van milde tinten die vervagen in het licht. De lucht ademt koeler, alsof de dag mij uitnodigt stil te worden. Het is de rust die spreekt, nog voor ik haar zie: een trilling in stengels,…

Het regent zonnestralen tussen takken, blad en lucht, alsof de ochtend zachtjes fluistert dat de nacht weer is gevlucht. Over het gras ligt gouden stilte, een deken van geduld en groen, waar dauw nog even blijft vertellen van het donker van daarnet. De bomen staan als oude wachters, hun stammen diep in mist gehuld, maar…

Dieprode herfstbladeren kleuren de dag Een onwaarschijnlijk warme nazomer Insecten zoeken naar nieuwe nectar Bloeiende bloemen naast paddenstoelen Moeder Natuur transformeert Triomfeert alle verandering Oktober zomert Geen idee wanneer het weer herfst zal zijn…

het viel een eeuwigheid nou ja spreekwoordelijk gesproken uiteindelijk was het verzet gebroken had het verloren van de tijd nog maar een maand of acht geleden sprong het fris en vrolijk open kwam het uit de krap geworden jas gekropen onder perfecte weersomstandigheden sinds gister was het niet meer nodig verkleurd dus nutteloos geworden…

Mei ligt open in het gras, het licht glijdt van blad naar blad. Ik hoor het water zeggen: pas, en dan weer verder, zacht en nat. Jij staat tussen de wilgenrij, je haar een vlaag van zon en wind. De wereld wordt een melodie die nergens begint en nergens eindigt. Een zwaluw snijdt het blauw doormidden. Ik reik. Jij lacht. Het riet buigt mee…

Hoe mooi is de herfst! Haar schoonheid overstijgt genot. Ook in de Kempen.…

Nevel op het pad door de takken breekt het licht een vogel zwijgt In het prille morgenlicht drijft een nevel over het pad, een bijna onhoorbare stilte tussen de bomen, waar het water glanst en de opkomende zon geleidelijk door de takken breekt. Langs brede oevers rusten bloemen in het zachte gras, hun pure kleuren dragen dauw die nog…

het klimaatactivisme wordt graag verkocht als hoop, enige moed en eigen idealisme uit overtuigende liefde voor de aarde gaan we de straat op, de aarde heeft geen liefde nodig ze is geen moeder die we moeten redden, geen treurende weduwe die op ons wacht zij heeft nooit om die familierelatie gevraagd het is een kolkende bol vuur die al…

Een zonnig najaar voelt als een dierbare schat Weer een dag mooi weer gehad Maar morgen druipt het kletsnat van de bomen Vast en zeker weer op die loerende kat Die het op het late vogelnestje voorzien had Met zijn mooi getekend zwart wit velletje Grote lieve groene mysterieuze amandelvormige ogen Sluipt hij geruisloos onder de bomen zonder…

Oude wijze boom wind trekt door de brede kruin niets blijft hetzelfde Ze staat in het licht als iets dat niets wil bereiken en toch opent zich een ruimte waarin mijn aandacht zich verzamelt, een trage helderheid die ontstaat zonder richting. Haar takken raken de lucht alsof ze luisteren naar wat in het vroege uur verscholen blijft; een…

het licht sterft langzaam in de wilg waar het water de wortels met zilver beslaat de zwaan is een koning van marmer en trots die traag door de diepe rivierkuilen gaat groen is het woud in zijn knoestige vuist het sap dat omhoog door de twijgen stijgt terwijl het lied van de wind in de bladeren ruist en de stroom het geduld van de aarde vertaalt…

De bomen in mysterie gehuld Bladeren met gouden glans omhuld Een weelderig groot najaarstapijt In het schone teken van de tijd…

Distelvlinder rust vangt nazomerse warmte voor de verre trek In het bleke ochtendlicht verschuift de lucht, een nauwelijks voelbare spanning boven het veld waar vlinders wachten en wind door het gras strijkt en langzaam verder trekt. Op dunne stengels rusten ze tegen de wijde hemel, hun vleugels vangen prille kilte. Een rilling beweegt…

Ik zou op de kansel staan Met vuisten slaan Donderend donderpreken geven De echo Draagt de woorden De galm Dwingt het ritme De boodschap Niet Maar misschien Kan ik ze ook gewoon Buiten De vlinders Laten Zien…

Terwijl de vloed de tijd zachtjes terugspoelt keek ik naar naar tankers aan de horizon geluidloos, ver en schier onmerkbaar deinend op ijle klanken van een englenkoor dat op het scherm niet nader werd genoemd Doch vloed spoelt in het algemeen nooit zacht de tijd terug, doch veeleer met een kracht die zeehelden trotseerden in de eeuw…

Ruisende branding spoelt alle prikkels zacht weg zee brengt diepe rust Het water wast de grens van de wereld weg, waar de horizon vloeibaar overgaat in lucht. Voeten zinken diep weg in het natte zand, terwijl de vloed zachtjes de tijd terugspoelt. Een trage ademhaling van eb en vloed, diep ademhalend onder een blauwe hemel. Geen stem…

begin september wakker en weerbaar als steeds de eerste kruisspin zijn web wappert in de wind één plensbui later is het versierd met tal van ragfijne druppels…

Wind vult de zeilen verte komt dichterbij, zacht de wereld wordt stil In het stille blauw boven het water ontstaat een beweging die niets verlangt, een zachte verschuiving die het licht openhoudt, alsof richting ontstaat zonder verwachting. Een lichte stroom onder het oppervlak tilt elke indruk op, alsof gewicht verdwijnt, een beweging…

Het moede paars van de kriebelstruikjes hangt donker berustend neer bijen sperren ijverig de kelkjes open zweven voldaan met nectar volgezogen naar hun woningen bereiden zich voor op komend verscheiden of lange winterslaap.…

Een eiland van aarde, van wortels en hout, verrees uit het water, mysterieus en oud. Het droeg groene bomen, een levend baken, alsof de natuur een nieuw land wilde maken. En net als de wind die het eiland bewoog, verdween het plots weer voor het menselijk oog. Nu rust het geheim in het diepe, blauwgroen, alsof het er simpelweg nooit heeft hoeven…

Stil op de distel het bruin zandoogje rust, zacht in het middaglicht In de stille ruimte boven het gras zweeft een aanwezigheid die niets opeist, een beweging die de lucht zacht opent, alsof een gedachte vorm krijgt zonder woorden. Haar vleugels tonen een kleur die niet wil schitteren maar zich rustig laat zien aan wie blijft kijken,…

neonbanden aangetrokken in stilte voelbaar een onheilspellende dreiging hangend boven de tuin ze zaten dicht op elkaar onder dalende druk regen zonder vragen met gaten in de sokken opgehokte stokken in neonhokken…

De regen heeft mij lang geleden al verbonden met de wereld Mijn hoofd lijkt zich dan in de bliksem te bewegen Alsof de natuur, in grootsheidswaan, zichzelf door mij laat sturen en de rommelende buien de liefste vrienden zijn…