Alle inzendingen over natuur

Twee zwaluwen hoog wind over het lege veld de zomer valt stil In het bleke ochtendlicht verschuift de lucht, een nauwelijks voelbare spanning boven het veld waar de vogels wachten en de wind door het gras strijkt en langzaam verder trekt. Op dunne draden rusten ze tegen de hemel, hun veren vangen prille kilte. Een rilling beweegt onder…

De blaren vallen extra vroeg. Net als het verschijnen der bladblazers In tuinen en op straatbermen. Lichtjes ridicuul maar een gekoesterd speeltje in mannenhanden. Of een onbewuste drang om herfst en winter van hun leven voor zich weg te blazen? Vergeefse moeite.…

ik leun met beide elle bogen op een breed dikhouten stok een van de gevlochten pilaren van de oversteek en overzie de groene sprieten nabij en zo verder van mij af de beide kanten van onze enige dorpse meander (ontwaar zelfs een schichtig drinkende reek) . en verhelderd oppervlak duidt de hoogte van het water aan, soms spiegelend, immers het…

Avondregen valt regenboog breekt door wolken stilte onder licht Lucht opent zich na de laatste druppels en ergens tussen avond en regen verschijnt een flinterdunne boog alsof een stille brug zich legt tussen wat was en wat nog komt. Onder dat licht wordt elke stap lichter alsof kleuren iets aanraken in ons dat lang heeft gewacht om weer…

Ochtendlicht verstilt onder het gras beweegt iets dat niet verschijnen wil Ochtendstilte ligt als een dunne sluier over het veld, waar koeien laag in het gras blijven rusten, alsof de nacht nog om hen heen beweegt en het licht zich langzaam opent, zonder haast. Boerderijen staan zonder nadruk ergens in het land, aanwezig in hun eigen…

de straat is weer ontmaagd door zacht sproeiend regenwater hitte en klamme onzichtbare zuchten hielden het voetbed en klinkers, gehuld in stoffig zand en ook mijn duffe geest lang gevuld met vragende uitzichtloze vluchten, ieder op eigen wijze, zo men de behoeftigheid zelf leest . ik zie ook hoe de vruchtjes aan takken druppeltjes…

Het bosven, schertsend Boerenbedrog genaamd, blinkt vrolijk tussen donker en licht groen; daarin schuilt geheim gebeuren en doen, dat klein krioelend leven hoogst betaamt. Het meertje, half verscholen toch befaamd, noodt met een frisse waterleliezoen hier een uur vrij en ledig te verdoen, ervaren wat het tijdloze betaamt. Gerimpeld zilver…

over de brug daalt vrede neer op groene struiken aan stilgaand water vrolijke bloemen prijzen de Heer ik ga door het land van later…

Straks komt de herfst, al is het nu nog volop zomer maar gele blaadjes vallen al door zoveel droogte. We worden moe door zorgen en door hitte, door overvloed van zon en weinig schaduw. Er komen vragen in ons hoofd en ‘t hart kan soms niet volgen omdat we weinig stilte vinden en bang zijn voor de leegte, ook in onze planning. Straks vallen…

Het zat er in, de wraak van Sol is daar, zijn sterke stralen moeten wij doorstaan. Hij trekt een lange neus nu naar de maan, tot twintig-eenentachtig is het klaar. In vergelijking is de maan een koter, De zon is vier keer honderd malen groter.…

de donkere sparren in het bos, de stronken en het groene mos, de rode grond, de wilde planten die ik vond, het brokkelige hout, vermolmd en haast vergaan, in wonderglanzend zonnevuur heft alles in dit morgenuur een zang van nieuwe schepping aan…

zomerbloemen staan stil in het ademend veld licht beweegt voorbij In het vroege licht waar warmte nog voorzichtig door de lucht stroomt, openen kleuren zich als een begroeting en blijft elke bloem even staan in haar zachte aanwezigheid. Langs het pad waar de middag zich uitstrekt in trage glans, ademen stelen in een ritme dat de dag vertraagt…

Vanaf het terras kijken mijn vrouw en ik door celluloidstrookjes heen naar de zoneclips. Ik loop naar binnen -de tv staat aan-, roep opgewonden: 'In Brussel precies hetzelfde als in onze tuin!' 'Flauwerik', reageert ze en ze kijkt ingespannen verder.…

Zonsverduistering 12 augustus 2026 De vogels zochten een rustplaats hoog in de bomen. Op klaarlichte dag werd het onheilspellend donker. Anders dan bij naderend onweer. Een serene rust viel over de velden, alsof de wereld even haar adem inhield. Het is lang geleden dat ik voor het eerst een totale zonsverduistering zag. In heel Europa…

Gebeuren doet het weinig in ons land, vanavond is het echter weer zover. Laat ons aanschouwen nu die mooie ster, en hoe zij door de maan wordt aangerand. Kijk niet rechtstreeks, dat doet de ogen zeer. Gebruik de juiste bril, wees wijs dit keer!…

Langzaam werd het avond Maar direct ook weer ochtend De kippen klommen op stok De haan staat op het punt te kraaien En ik met een vreemd brilletje op Verbaasde me over dit korte etmaal.…

Zomers middagritueel: rustig het leven in en op de vlinderstruiken observeren. Zij bloeien overvloedig. Een paradijs voor bijen en atalanta's. Soms een dagpauwoog of een gekartelde aurelia. Minder koolwitjes en citroentjes, die zoeken andere plekken op. Gisteren viel mijn oog op een reuzenbij, dacht ik. Haar vleugels bewogen tegen…

Zomerlicht valt stil plataan draagt ronde vruchten groen ademt zacht mee In het stille dragen van je ronde vruchten voel ik hoe de zomer zich langzaam ontvouwt, hoe elke stekelige bol een kleine wereld bewaart waarin mijn aandacht rustig mag landen. Onder je brede, open kroon verschuift het licht vertraagd, alsof de dag nog even wil luisteren…

Treurwilg aan de sloot een blad drijft met het water stil aan het einde De treurwilg staat aan de sloot, met een zachtheid die niets vraagt, alsof zijn takken een stilte dragen waarin mijn gedachten zich langzaam laten zakken, zonder haast. In het licht dat door zijn hangende lange takken valt, ontstaat een kalme beweging, een fluistering…

Zoals altijd is er een dierenspoor. Er staan gewone brem, slangenkruid, ossetong en koekoeksbloemen. Sommige konijnen begonnen een hol, maar groeven niet door. In de spaarbekkens hangt het water; je zou er munten in kunnen gooien als in het bassin van een fontein. Bast is van jonge bomen afgeknaagd. Zie toch hoe de dag werkelijk wentelt…

Ik wil iets dichten over won’dre wolken, zoals wel ied’re dichter pleegt te doen. Het thema is helaas zeer uitgemolken, zal het een smetje zijn op mijn blazoen? ’k Zie wulpse wolken gaan langs lichte loopse luchten. ’Had ik dat maar geschreven’, hoor ik u verzuchten.…

ik wandel rond, ofwel heen en weer over een stoep, langs het zand en tenten het is nog vroeg maar adem nog de schaduwsfeer van de late voorgaande uren in deze durende zomerse lente . de mens die ik ontmoet droomt nog vaak van de nachtelijke uren of duwende gedachten en lopen komend mij haast in trans aan mij voorbij ik word ook ingehaald…

'Glorievolle maan, ik trek je dichterbij, laat je schitteren in een zee van fluwelig donkerblauw, in een bed van schuimkopwolkjesdons', denkt de fotograaf. Die staat onderaan, in het natte zand van het strand, overweldigd door schoonheid. 'Kan ik die vangen in een foto? Deze?', vraagt hij zich af, terwijl hij afdrukt.…

De vijver bewaart licht tussen oude bomen stilte wortelt diep Tussen bloemen ontvouwt zich een taal die ouder is dan woorden. Kleuren ontsluiten een wereld waarin verwondering zacht neerdaalt en mijn hart leert luisteren naar wat stil wil blijven. Onder kronen van bomen verliest de tijd haar haast. Ritselende bladeren en tere vogelgeluiden…

Avondlucht ademt een tapijt van witte wolken stilte kijkt mee De lucht spreidt boven mij een dun veld van lichte vlokjes. Tussen blauw en stilte beweegt een zachte stroom die traag iets in mij opent, alsof de dag zich van binnen ontvouwt. Hoog boven mijn schouders drijft het patroon in gelijkmatige lijnen. De warmte blijft onder dit weefsel…

Dagelijks struin ik door dit park van woorden waarvan de meeste bedjes netjes aangeharkt staan in voorspelbare rijtjes, alle basisgeuren en -kleuren, tot in den treure herhaald. Vaak zijn er verlepte exemplaren en vale stinkende opgekomen, of, om ondoorgrondelijke redenen door de plantsoenendienst geplant in de nacht. Hier wordt niet gesnoeid…

Zwaan, zwaan Met vleugels Slaan Wop wop Zwaan, zwaan Met vleugels Slaan Woesj woesj Zwaan, zwaan Met vleugels Gaan Weg Zwaan…

Oude bomen staan valt een blad zonder geluid de aarde luistert In het stille opstaan van een stam voel ik hoe een oude rust zich verzamelt. Een beweging die niets vraagt en toch draagt, alsof de aarde zelf een hand op mijn schouder legt. Onder het bladerdak, waar gefilterd licht valt, wordt elke schaduw een zachte herinnering. Een plek…

O te luistren naar de zee, Tot de ziel ga fluistren mee: Tot haar zwijgen ‘t Wonderwoord Uit zijn diepten stijgen Hoort! Alle malen, hartezwaar, Kere ons zoekend dwalen naar ‘t Bruisend breken Van de vloed Waar de ziele spreken Moet. 't Lichte zingen van de zee Draagt de ziel op zwingen mee Waar zij dichter Bij de poort Zachter spreekt…

't Is herfst in de zomer Indian Summer de platanen tonen hun gele pracht de iepen zieken uit of tooien zich maagdelijk alsof het nog lente is alleen de winter laat op zich wachten want de 3e tropische periode staat voor het groen nog voor de weekend-deur en voor de oudere mens(en) ook, die vallen... dood bij bosjes!…