inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 89.282):

fotosynthetische praaldans

Ik heb nooit begrepen waarom
een watermolen geen wieken heeft
want dan zou het de wind
een handje kunnen helpen
om de bladeren van bomen te laten ratelen
waar ik dan bij wegdromen kan
met mijn voetjes bungelend in de beek
die op zijn beurt in gang gehouden wordt
door het draaien van het rad
dat meelift op de wind
zodat het water gezwind langs de wortels omhoogklimt
door de stevige stammen
en door de takken als klamme handen
eindelijk de ratelende bladeren bereikt
alwaar het
in een fotosynthetische praaldans
verdampt

dat zou ik mooi vinden

Schrijver: R. Delarbusto, 26 mei 2026


Geplaatst in de categorie: natuur

3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 96

Er zijn 3 reacties op deze inzending:

R. Delarbusto, 3 weken geleden
Af en toe verdient een spontaan commentaar
een beter plekkie onder deze verbrandende zon
en daar kan dan prima een fris biertje bij gedronken worden
al zijn de borden van het middagmaal nog niet opgeruimd
Van Xanten, 3 weken geleden
Prachtig! … al eerder gelezen…
het is de inspiratie geweest voor
mijn gedicht zinnenwens…alhier…
alleen… krijg nu ineens nieuwe beelden
én zin in een bier…
Beau, 3 weken geleden
De fotosynthese is inderdaad een wonderlijk astrobiochemisch fenomeen waar wij, nederige aardkloothommels, alleen maar diep onze petten voorkunnen afnemen...

Overigens keek ik net even iets anders tegen die titel aan,
maar zag gelukkig nog net bijtijds de R van ratelen in het groene decorum opduiken; ik voelde mij even op het verkeerde been gezet

reageer Geef je reactie op deze inzending: