Alle inzendingen van R. Delarbusto

Onder aan zijn voet had het onderliggende land zijn leven lang gewacht; de wolken, die waren goed te overzien geweest. Echter lagen zijn zorgen nu op lagere gronden waar rivieren en beken de dienst uitmaakten zolang zij gevoed werden door zijn onovertroffen hoogte, maar de onontkoombare leegte die volgde op zijn verwijdering had de mondingen…

niks nie’ deplorabel maar catastrofaal zei C. van Kanjij als wij nog in de schoolbanken zaten de keuringsdienst geeft heden van de basis vijfentachtig procent een voldoende dertien procent een onvoldoende twee procent is zeer zwak van de voortgezette opleidingsweg krijgt zevenenzeventig procent een voldoende eenentwintig procent een onvoldoende…

Feitelijk hoeft dit persoon geen bla’ren te zien als hij het voorbijgaan beschrijft van een seizoen net zo min hij de pijnen werkelijk doorstaat op die momenten dat hij daar woorden voor zoekt Blijkbaar kon die schaduwnimf de weg kwijtraken in buien die als gefabuleerde stormen raasden ongunstige wind zelfs standbeelden wegblazen die onomstotelijk…

Zij merken aan alles dat men gevangen zit echter zien zij de muren of de tralies niet noch de zee die hen dan verwijderen zou van datgene hen ooit lief was in hun leven waartegen men geen ander weerwoord heeft dan zwijgen over dat wat echt belangrijk is Men probeert de werkelijkheid op te vangen door de druppels van afgekoelde aardplaten…

Er waren muren met dingen deuren en ramen die open konden en ook weer dicht gingen aan stoelen zeker geen gebrek een eettafel en kasten twee fauteuils én zo’n skai-leren bank ze sliepen in schone bedden aten netjes met bestek van borden en kregen horden aan cadeautjes ze gingen op vele vakanties moesten er voor dag en dauw op uit om…

“Hier heb jij mij laten zweven” schreeuwt ze en zoekt er betekenis bij als een daad van stilstand in het al nog los van haar lichtzinnige tegenkracht stijgt hij hardop als de tijd het toelaat en hij nooit op niks kan reageren voorbij de rationele oneindigheid wordt hij voor de vuist weg liefdevol genegeerd. “Hier liet je me sterven” fluistert…

Ik heb nooit begrepen waarom een watermolen geen wieken heeft want dan zou het de wind een handje kunnen helpen om de bladeren van bomen te laten ratelen waar ik dan bij wegdromen kan met mijn voetjes bungelend in de beek die op zijn beurt in gang gehouden wordt door het draaien van het rad dat meelift op de wind zodat het water gezwind langs…

hij zag de man liggen meesterlijk omschreven in benarde omstandigheden en kon zich direct met hem identificeren het waren simpele woorden waardoor de situatie tot in detail getekend werd in een paar zinnen kwam alles heel hard binnen het knabbelen van de zee het verscheurde lichaam de zon die langzaam klom hoe traag de dag verloopt…

Hij stofzuigt en poetst tevens de wc en neemt de badkamer mee doet de vaat met de hand de was in en uit de Miele hangt, vouwt maakt alles netjes aan kant Hij lapt de ramen boent de vloer de trap en het gat verzorgt vers voer en andere benodigdheden om eenvoudig te leven Hij loopt alle dagelijkse ronden ook al is het hondenweer plakt…

Achter de verhalen van vervaagd behang en onder het vale gangkleed geveegde naar de ronde tafel waaraan gegeten moest en zou worden van de breekbaarste borden beladen onder het gewicht van verledens door de steden van weleer en de graven ten lande Het waren de kauwen en de meeuwen evenzeer zij schreeuwden het uit door de jaren heen…

een hand kan zacht zijn een blik vertrouwen geven woorden opbeuren nabijheid een veilig gevoel een huis warmte een bed voldoende rust voeding ook verbinding een band kan hecht zijn een kus motivatie geven daden belonen dankbaarheid voor aanwezigheid een hart liefde een hoofd zodoende lucht kennis dan verdieping…

‘speculis sine imaginibus’ Spiegels zonder beelden verdeelden de gemoederen over verschillende kamers, waardoor niks van waarde werkelijk beklijven wilde. De Vijver van Lacuna waaruit zij alsnog dronken; de jongen in wie zij hun ik herkennen konden onder ’t kroos dat zij al vingerwijzend oplosten met spreuken, met borstklopperij…

hij zou bijna beginnen te geloven in complotten en theorieën waar zelfs de zotste honden niet voor op hun knieën gaan hij zou bijna onnavolgbare wegen dezer dagboekidioterieën vol leegte vloekend vullen met Sodom- en orgieëntaal hij zou bijna het dark web erbij halen of zwarte-gaten-fantasieën waar hij liever praten wil over de…

Labyrinten of driedubbele bodems smeltkroezende gevoelens tenen zo lang als grafstenen allen wenen zij gepasteuriseerde tranen Dwalingen als eenrichtingsgaande kruisdragingen op steroïde geïdealiseerde preken doorgesnoven streken even leken ze getraumatiseerde goden door zelfkastijding onderdrukte vreugde als deugneuzen schijnen…

halfgans zowaar als helft der onderfamilie maar als duck-achtigen der watervogels leven wij het liefst in duinen als beste broedbiotoop in slikrijk gebied in binnenlanden bij de grote rivieren op kwelders en veenweiden breiden wij onze levens uit bergen onze legsels achtentwintig dagen lang in een leegstaande rabbithole de dolste…

De leden streden fel om de grootste Terwijl Hun aller handen bloedden van onschuld Met het geduld nu ongelijk verdeeld Over de handig ingehamerde kamer Waar zij gezamenlijk nooit uit zullen komen Door een wirwar aan verzegelde stokpaardjes Geitenpaadjes van niet eens zo lang geleden Beelden van inmiddels afgezwakte ideeën Dichtgesmeten…

De inhoud zal wel komen In delen gesneden fantasiabeelden Uitgestort als verantwoord snoepgoed Knielend voor winkeltje spelende kinderen Zie ginds komt de zak al aan Het hengelen naar trossen en bananen Kan aanvang vinden boven het oppervlakte- Water dat aan lippendienst niets ten onder doet Wroeten als gewiekste mollen Pantalonnenlol…

Als tegenwind van alle kanten komt Je handen geen houvast meer vinden De woorden verwaaien als je spreken wilt Als niemand meer ziet wie je was En jij dus steeds verder de grond in zakt Waar het je aan nog meer helderheid ontbreekt Als het echt niet lukt om het tij te keren Want de golven overspoelen elke mogelijkheid Ieder greintje kracht…

Berend Zuiverland Functionaris van beroep Altijd tussen het snoepgoed te vinden Mocht als kind nooit hoger klimmen Niet verder lopen dan zijn moeder aankon Daarom presenteert hij zich nog steeds als de kleine Onder andere mensen Waar hij met kop en schouders bovenuit steekt Zowel fysiek als geestelijk Breekt hij record na record Waarvoor…