Ontberging

Onder aan zijn voet
had het onderliggende land
zijn leven lang gewacht;
de wolken,
die waren goed te overzien geweest.

Echter lagen zijn zorgen nu op lagere gronden
waar rivieren en beken de dienst uitmaakten
zolang zij gevoed werden door zijn onovertroffen hoogte,
maar de onontkoombare leegte die volgde op zijn verwijdering
had de mondingen reeds gesmoord.

Over de heuveltjes stapte hij makkelijker heen,
als hij ze toen al in de gaten had gehad,
de landschappen kwamen hem,
in het voorbijgaan,
meestal saai voor;

wat de wouden wilden
werd ronduit in raadselachtige mist verdicht,
de dalen bleven hem naar beneden trekken,
terwijl de vlaktes niet zo lekker doorrolden
als verwacht was.

Wat betreft de grenzen was hij onmiskenbaar
onbewust onbekwaam,
hier en daar
zal hij er zeker en vast overheen zijn gegaan,
wellicht zal deze en/of gene hem nog aanklagen.

Maar nu hij de vrijheid toch geproefd heeft,
zijn benen gestrekt rond het continent,
vindt hij het tijd voor verandering:
een metamorfose
naar gezonde proporties.

vrijheid bescheidenheid vindenvaneigenplek

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 2