Netgedichten

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 89.286):

In de adem van de natuur

Wind in hoog gras
onder zwervende wolken
ademt de aarde

Wandelen door een veld
van hoog gras, de dauw hangt als lichte
lantaarns aan de halmen. Een libel beweegt over het
water van een plas, en mijn adem volgt het ritme van iets groter dan ik.

Langs de bosrand strekt
de mist zich uit, als een fluweelachtige
deken over mos en varens. Geur van nat hout stijgt op,
zwaar en vertrouwd; mijn gedachten lossen langzaam op in de schemer.

Op de top van een heuvel
sta ik stil, kijk naar de horizon waar wolken
zich vouwen in zachte bergen van licht. Een specht tikt
in de verte, een kleine herinnering dat alles beweegt en toch veilig blijft.

Als ik afdaal naar de mensen,
draag ik de stilte mee als een zachte trilling
in mijn borst. Ik weet dat ik terug zal keren naar de wijdte
van het landschap, om mezelf te ontmoeten in de adem van de wereld.