Alle inzendingen van Gust Adriaensen

De zon straalt er op los. Soms een briesje. Uit het zuiden. Luie geluiden van tractoren op graslanden. Maar ook 'ik hoor vaag muziekklanken', zegt mijn vrouw. 'Van Graspop, kan niet anders', zeg ik, terwijl ik mijn hoorapparaat aanbreng. 'Op zes kilometer wel te harden. Gratis Soft Metal.'…

Het grondig poetsen van de splijttegelvloer, doe ik het liefst op mijn knieën. Met plezier voortkruipend, denk ik onvermijdelijk aan 'Werkster' van Achterberg. Een wrang gedicht dat wel, maar... 'zij heeft zichzelve aan de vloer verpand' vult me met prettige energie.…

Een zonnig landschap, zoals een kind het schildert, of was het Hockney? 'De bron van kunst is liefde, de lente komt steeds terug.'…

De droom van Gaudi: de paus in zijn kathedraal. Leo bidt bij zijn graf.…

'Want zolang er drinkende dichters en dansende dichters zijn... is het de moeite waard om oud te worden', lees ik in Tijd en expertise. Ook biddende dichters, vraag ik me af, terwijl ik naar de Norbertusmis in de abdijkerk rij. Ben ik een dichter? Nog nooit vermeld in DSL of NRC-Boeken. Op X, dat wel. Gedichten.nl, zeker. Kortom, telt online…

'Is het mijn sterfdag?' In leven blijven lukt niet. Liefde is wat telt. Ontmoeting met de duivel? Nee, God treed ik tegemoet.…

Kussentjes van zand waaromheen stille plasjes op Oostende-Strand. Op de kimlijn twee stippen. Geen water. Toch zeker, zee.…

Het witte licht valt ongehinderd op de blinkende plavuizen. Hoe schitterend de gewelven, hoe ingetogen de neobarok van pastoor en architect! Hoe uitnodigend deze 'kathedraal van te lande', om nader te treden tot U, mijn Heer en mijn God.…

Richting nul, zowaar. De ijsheiligen doen het! Vandaag heerst Pancraas.…

Na stevig maaiwerk uitblazen op het terras met zicht op een ouwe Amerikaanse vlag als vogelschrik, een lievevrouwebeeldje uit het geboortehuis, een struik azalea's in lentebloei. Zo vertrouwd de beelden, zo zalig de geborgenheid.…

Het blauw van 1 mei pluk ik van de lucht eigen ik me toe op dit scherm. Rustgevende kracht.…

Aan het somberen over ouderdom en mankementen terwijl ik mos weghak van het tuinpaadje. Zwaar werk voor een 84-jarige, daar niet van. Een zoon stuurt een bericht: 'Geniet van de mooie lentedag!' Terstond gaan mijn ogen en oren open. Ik zie het zomerhuis in de lente, een maarts viooltje in de wei. Ik hoor het ti-tu-ti-tu van de koolmezen…

Ondergronds beton. Naakte stroken van zwartgrijs. Vervreemding en angst.…

Een valse klank, het weerbarstige woord, een vers dat niet loopt. De frustratie slaat toe. Toen dacht ik: vraag aan AI een poëtisch kleinood. Was me dat een ontgoocheling. Toch maar weer aan de slag.…

Op een blanco A4-tje schrijf ik in mijn beste handschrift: WOORDLOOS GEDICHT Het hele blad dun omlijnd. Of: Op de ezel span ik een wit fluwijn. Daarop helemaal onderaan, minuscule lettertjes: VERFLOOS SCHILDERIJ Sobere lijst eromheen. Ben ik de schepper van twee kunstwerken?…

Valavond aan zee. Kleurlagen stapelen zich op, veranderen, vervagen, verdwijnen in volmaakte harmonie.…

De blijde intocht, daarna verraad, lijden, dood. En toch, Jezus leeft!…

Sobere schoonheid van strakke lijnen, gefilterd licht. Mijn Heer en mijn God.…

World Poetry Day: ik luister naar de stilte. Woorden ontwapend, vormen zinnen van vrede. Gedichten: een reddingsboei.…

Het prachtige blauw wist het kruid-onkruidverschil. Hoe dwaas het gehark.…

De magie van hout. Klief- en stapelwerk troost ons op weg naar eeuwig.…

25 februari. Al vier citroentjes gezien, de sneeuwklokjes nemen de wijk voor de krokusjes, het getierelier der vogeltjes is niet uit de lucht. Ik versmelt met de schaduw van de struik, langgerekt. Niet lang meer of de zon in het zenit doet ons krimpen.…

De kamers leeg, de muren kaal, de foto's weg, het hol geluid, de scheurtjes scherp, de mankementen bloot: de oude thuis wordt huis. Pijn en weemoed. Zoals bejaarden, man en vrouw, in hun naaktheid, zien wat de tijd aanricht met hun lijf, tot tranen toe bewogen door een golf van tederheid.…

De zilverreiger staat roerloos bij de rivier. Zal geduld lonen?…

2006: op weg naar Compostela lees ik geboeid 'De omweg naar Santiago'. Wat een gecultiveerde heer! Tot ik later de pijn en de afschuw hoorde in 'Het Laatste Woord' van Liesbeth List. Ging Nooteboom in zijn boek de weg naar Canossa?…

Voor het inslapen verschaffen de doden troost: de eeuwige rust.…

16 januari 2026 Kempen: een lenteweertje. In de lichtbewolkte lucht het luie geronk van een zomers traag vliegtuigje. Bij de buren van op de grond het aarzelende gekraai van een jonge haan. Milde geluiden verbinden hoopgevend hemel en aarde.…

De schemering valt over de Oude Zandput. In de rand wit zand. In front stilleven met steiger. Vergane hengelaarsglorie.…

'Wit is altijd schoon'. Zeker ook sneeuw. Maar sneeuw doet meer: alle geluiden verdoffen, een geluidsscherm rond en om. Een veilige cocon van isolement én geborgenheid. Ik glij zo zacht naar diepere lagen in mezelf. Nog even, dan haalt de dooi me brutaal weer naar de oppervlakte.…

Hemel en aarde vervloeien in flauwblauwgrijs in de Lommelaer. Slechts het rag van het takwerk geeft 'rustigende vastheid'.…