inloggen

Alle inzendingen van Gust Adriaensen

231 resultaten.
Sorteren op:

Eiland

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 35
Ik ben mijn eigen eiland. Niet uitgestrekt, ik zie de grenzen. Zonder heuveltop of dal, ik zie de effen saaiheid. Net als Ameland, zo denk ik plots, -een tocht rond en om, heel lang geleden-, en toch weer niet. Inwaarts het vlakke land, effenheid tot aan de duinenrand. Maar uitwaarts steeds de zee, de grenzeloze zee, de lokroep van…

De dag der kanteling

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 44
Dit is de dag der kanteling. Het wit is nog voor even. De koude bijt niet meer. Het ijs begint te kraken. De wind ruimt naar het zuiden. De zilverreiger is weer zichtbaar. Schapen grazen het gras weer bloot. De voederplank blijft leeg. Sporen smelten weg. De winter stopt ermee. De lente dringt zich op.…

Sneeuwlandschap (tanka)

netgedicht
3,0 met 1 stemmen 28
Amper kleurverschil tussen hemel en aarde, enkel gescheiden door de zwarte weipalen en het rag der boomkruinen.…

De blinde poëzierecensent (tanka)

netgedicht
4,0 met 1 stemmen 33
De beoordelaar verslindt gedicht na gedicht enkel op papier. De digitale hoogbloei is hem verbijsterend vreemd.…

Laatstetelefoonboekhaiku

netgedicht
2,0 met 1 stemmen 31
In de brievenbus het laatste telefoonboek: 'onze' tijd verdwijnt.…

Sneeuw

netgedicht
5,0 met 2 stemmen 54
Van achter het raam zie ik de sneeuw mijn kleine wereld verruimen. De stilte groeit mee, ook in mij. Al lang geen kinderen meer die opgewonden gillen of per se naar buiten willen. Ik blijf dus maar staan om van achter het raam intens te kijken naar het geluidloze wit. Alles lijkt zo perfect. Mijn vrouw vraagt, licht verwijtend…

Haiku's

netgedicht
3,3 met 3 stemmen 48
De zon en het blauw herscheppen ranke stammen tot een kathedraal. De weerspiegeling van eikenboom en wolken: bron van mijmering.…

Bilisserotstanka

netgedicht
2,0 met 1 stemmen 65
Op de grijze rots hoog naast de wilde rivier denk ik aan mijn jeugd, de blijde kinderdromen van veertig jaar geleden.…

Tijd

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 56
Ik verdwaal in de dagen, ook al zijn er maar zeven. Ze gelijken op elkaar, een monolithisch blok. Net als de mensenmassa, zij schuift door de winkelstraten. De tijd wist zichzelf uit, langzamerhand. Ik vlucht naar mijn jeugd, herkenbare tijd. De morgengeluiden in het huis, de feestelijke zondag. Daaraan klamp ik me vast, in…

Zomer in november

netgedicht
3,5 met 2 stemmen 105
Op wandel langs de Grote Gracht verdwijn ik in de schaduw van mijn vrouw. De zon wriemelt door de blaren en geeft nog milde warmte af. Er is gefluit van vogels her en der. Gaaien krassen. De lucht is blauw. Boterbloemen bloeien. Voorbij het pad verschijn ik weer alsook de schaarse auto's. Een haan kraait honden blaffen. De…

Zes haiku's

netgedicht
4,0 met 1 stemmen 59
Het dorp ademt rust omringd door vruchtbare velden. De kerktoren waakt. Een kronkelend pad, een huis tegen de glooiing: oase van vrede. De trotse hoeve heerst nog over het landschap. Zal zij verdwijnen? De novemberzon werpt lange schaduwslierten over de akkers. Uit het akkerland rijst de tumulus omhoog. De doden rusten. De…

Verjaardag

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 126
Ik dacht: hoe lang is het reeds geleden dat ik voor jou iets geschreven heb? En ik toog aan het werk. Ik haalde me je lichaam voor de geest wat verre van onaangenaam was. Doordringen in je verstand je gevoelens was zoveel moeilijker. Maar er ontstond een magische ruimte waarin we eindeloos ons voortbewogen in volkomen harmonie en taal…

Zeg me wie ik ben

netgedicht
3,0 met 1 stemmen 58
Zeg me wie ik ben: een ruiter die zijn paard bestijgt en door de luchten klieft op zoek naar wolkenvelden waar hij eeuwig draven kan? Zeg me wie ik ben: een boer die traag zijn land bewerkt in elk seizoen zichzelf verliest gebogen naar de grond die ooit hem bergen zal ? Zeg me wie ik ben: een dichter die zijn woord verstaat en in de…

Wat een gedoe

netgedicht
3,0 met 3 stemmen 148
Wat een gedoe. De maskerade houdt maar aan. Mondkapjes in de straatgoot, in de struiken langs de wandelpaden, bungelend aan het fietsstuur, losjes om de pols, weggezakt tot in de nek. Wat een gedoe. Soms kruisen, bij nader toezien, goede kennissen elkaar. Vanuit de onderarm ontstaat een beweging richting handdruk. Een bruuske counter…

Maarten Biesheuvel

netgedicht
4,0 met 1 stemmen 77
In de hangmat onder de notenboom met de krantenfoto voor me, zie ik hoe een Schiedamse jongen ontsnapt uit zijn kamer, de weg naar het Licht vliegt, weg van zijn angsten, voorgoed.…

£en trage zomer - haiku

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 53
Mild geroezemoes op het terras aan de plas. Een trage zomer.…

De Heische Beemd - tanka

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 33
Donkere kruinen breken de gloed van de zon. De Heische Beemd bloeit. Licht richt de korenbloem op. Stilte én gezang alom.…

Lockdown 2

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 102
Weken met tijd lagen achter ons, een zee van tijd, waarin soms verveling als een vloedgolf ons belaagde. Nu, geen uren, geen dagen, geen tijd meer. De zee heeft zich teruggetrokken. Ruimt groeit almaar, moeilijk definieerbaar, een prettige doezeling. Morgen komt de tijd weer opzetten, agressiever dan ooit. Agenda's vullen zich…

Een coronatanka

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 72
Zo geruststellend de helle klank van gleiswerk 's middags bij de vaat. Buiten straalt de lentezon, woedt corona ongemerkt.…

Lockdown

netgedicht
4,1 met 7 stemmen 341
Het was geen tijd. De lentezon deed alles openbreken, de wereld om me heen bleef leeg en stil. Nieuwe vogels hoorde ik zingen. Vuurwantsen zag ik het terras veroveren. Vreemde wezens vulden dag na dag het scherm. De dagen gingen hun eigen weg, we konden ze niet volgen, we verdwaalden. Eén ding stond voor mij vast: die anderhalve…

Dan maar verzuipen

netgedicht
3,0 met 1 stemmen 119
Het journaal ging met mij aan de haal naar een afgedreven ijsschots ver noordelijk, met daarop een beer, -een fraai beeld waarin ik me installeer-, helaas, zij slonk zij kromp zij zonk. Mee de dieperik in. Het water toch nog koud. Té. Hulpgeroep werd niet gehoord. ‘Wordt’ evenmin. Dan maar verzuipen. Niets aan te doen.…

Coronastilte - Een tanka

netgedicht
5,0 met 2 stemmen 92
Op de derde dag schitterde de lentezon in ongerept blauw. Ze versterkte de stilte. Een stolp staat over het dorp.…

Moeder

netgedicht
4,0 met 2 stemmen 172
De bloemen zijn verslenst, de tranen reeds gedroogd. Nu komt de droeve tijd dat plots de lege plek het hart beklemt. Of het verlangen naar de woorden die ik niet heb uitgesproken, de niet geschonken tederheid, een pijn verwekt die me merken zal mijn leven lang. Of soms verwacht ik in de zon het vertrouwde beeld van moeder op bezoek en…

zuurkool met spek

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 137
om negen uur in pyjama ontbijten gebakken spek eten en je boterham in het nog kissende vet soppen bruine suiker d’ er op twee klontjes in de koffie een wolkje melk je goed uitrekken en luidruchtig geeuwen de hond het konijn de kat op je gemak voeren dan weer wat in huis of in de tuin liggen rondlummelen soms fluitend de krant gelezen…

Haiku

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 56
Kabbelend water beroert alle zintuigen. De lente meldt zich.…
Meer laden...