De vluchtroute van ‘t moreel
netgedicht
3.0 met 1 stemmen 
19
19Ik verkrachtte haar zintuigen
sloeg blindelings om me heen
Ik hielp haar om zeep, mijn sirene:
de onbevangenheid.
Ik spoelde onze kiemcel
door een afwaterende goot
naar een diepe put
waarin wij stierven.
Nu liggen de afdrukken van meubels
in het platgetreden kleed
dat waait
onder de striemende wind.
Nooit zal ik in het volle licht…
Bezig met laden