Alle inzendingen van van Xanten

Het jong van de ooievaar bleef een beetje klein Och, zei z’n vader nuchter het is toch niet verkeerd om een scholekster te zijn Het leek eerst een beetje zuur die twijfel was van korte duur Nu zwerft ‘t jonge ding, berust niet op grote hoogte maar strak langs de kust…

Op de oude Rijnstrang vaar ik je Het geschaafde pantser kraakt op brakende golven Wilgen waaien de nacht voorbij Geslagen nesten hangen in mijn touwen Ik dobber je zachtjes tot de Putmanskrib Daar klinkt uit een langgerekte kolk de roep van de roerdomp Ik bevrijd je, je hout me Tussen de nerven pak ik je hand De echo verstilt…

Als een krinkel hop ik hop van blad naar blad naar kronkel roteer de motor knal omhoog met een zonnebril op mijn gonkel schiet mijn pijlen voorbij die kinkel terwijl ik lonk naar de ranonkel — Dacht het niet! mokt ze pronkend ik wil een hunkel voor mijn flonker schiet ik tekort bij heur geflunker… scheur ik ronkend…

Op de tast wrikken klanken door slapende spieren heen en hangen aan mijn spanten de gekromde tenen breken op scherven van zwart glas krab ik het geverfd behang verstik in uitgeholde zinnen hoor ik lekken van de kranen geurt door kieren heen het gras…

Nevels strijken de zachte lak keren wimpers naar de wang de wil boort een gaatje in de dag – op de rand wankelt de punt kijkt de diepte in alsof ze nog niet weet of ze valt het misschien is gevallen en blijft balanceren…

Het woord alsof draait om haar as alsof de of niet weet wat ze weegt als ze wikt kent de klei geen schijnende bomen boetseren handen dan alsof…

Ooit klikte ik kiezels in een naakte panty stopte de ladder tot de knoop boven en onder watersloot hangen de mooiste plompeklanken al jaren aan mijn oren…

Dwalend door de hellepoort luister ik naar dikke tongen van de Souvignier Gris – hoor de kakofonie! – raak ik verstrikt in murmelaties over de kring rond Sancerre de vuurstenen afdronk en andere smaaksimulaties – of over de vreemdelingen van Poperinge met hun mout vol van hop dool ik over de Veluviae Altea dorstig langs de watermolen…

Keer om vraag ik je keer om naar de peninsula   diep onder het hunkeren van je gewonde armen   op de tast vind je jonge klanken doelloos hangend rond mijn benen   je zoekt ze in mijn plooien je weg omhelzend om te hechten aan het lief in alle toonaarden van je windsels de wind ontwikkelt ze tot ze je lied zingen   misschien…

Morgen kom ik thuis van mijn kookworkshop vijf dagen gestreeld, gezoend en gevreeën tot aan de hemelpoort ik voelde me vrouw, zoals het hoort het is zonneklaar, ik moet naar huis naar de stille opdrachten thuis poetsen, de afwas, het bed opmaken ach, soms is het leven wonderlijk raar nu kan ik er weer een jaartje tegen ik zal hem thuis…

Verhalen blijven komen op het bureau van hout dat bezwijkt en zwijgt onder zijn uitgewoonde idealen van a-loket naar b-loket verdwaalt hij in het wangedrag dat ‘verfijnd bescheiden’ heet dit veld van goudgeel rogge slaat genadeloos zijn gezicht hoe pijnlijk dat het kaf al weet dat grote wieken kraken draaien ze onderlangs passaat…

De beste plek voor mij is onder de grond zei het hoogbegaafd kind pak je koffer! zei ik, jazeker we gaan allemaal naar beneden, ook jij we graven voorbij waar ooit een perenboom stond en ik nu een verlaten holletje vind lezen we ondergronds de wereld voor van Annie en Ted tussen de wortels van selderij door met knusse wemeldingen…

klimmend op je kloven beitel ik kiezels uit je flank laat ik je vallen val met je mee klettert mijn ritme tegen je ruige rug ontrollen we in vergrijsde naalden…

… wat zou ik graag zinnen schrijven zoals mijn wisteria alba groeit kronkelend fris en helder onverwacht rijk aan trossen die vrolijk wiegend licht laten schijnen als lentebries door mijn huid met flinterdunne zonnestralen die mijn rosétje net dat tikje geeft dat het percentage alcohol net tekort komt klinkend fruitig hangen de bloemtrossen…

Kunt u een paar tranen missen een beetje zout en vers geplukt ongesuikerd door een zeefje? schoon, doorzichtig klein verdriet geen emmer waar een stem in drijft tussen resten van het dweilen van die deukjes in het leven dure potjes die scheef breken weidebloemen in het vergiet bij voorkeur in een nostalgisch blikje voor het plaatje…

Dorstig van honger lees ik toppen van achter naar voren in het bos onder een valwind geprint beklim ik het woud van roterende klonen waarin ik essentiële bomen vind bloedend tot op de sokken gekapt blader ik mee met het volk van Kronos lees van de oude Skoda van Janos, het dronen van molens, dispenserende vrouwen verwaaiend op het recht…

In de ruimte van mijn hart zweeft een kubus glanzend hard gebroken wit klein als het topje van mijn pink met afgeronde hoeken hol van binnen om te plukken uit de lucht heb ik er mee gespeeld gedachteloos vliegt het zacht weer naar zijn plek lees ik over geknakte kinderlevens pak ik het voorzichtig vast laat het wentelen, kantelen…

Wat voedt je fantasie liet je weten dat je echter werd toen je op het zandpad liep niet de watermolen fluitende vogels of groene sculpturen we raken nooit iets kwijt laten alleen iets los ontmantelen als komodovaranen hangend boven watervallen we worden echter door onszelf we worden veilig echter geven verlies een stem voorbij gaat…

Tussen glazen aan monden hangt een zweem van Java een vinger kruist het glas langs mijn kruk ademt de rook van Merapi boven het hout een metalige klik vanille raakt jasmijn en een leren jas de kleur van lava warmt mijn voeten hoor in de verte gerommel van koekjes in blik…

Onder de zevende statie naast lege stoelen zit een tronie met een loep In nomine Patris… daar buigt hij voorover in donkerblauw jack tuurt door de woorden Ora pro nobis… zijn capuchonkoord is een witte lus witter dan zijn huid witter dan zijn loep dan staat hij op Panem nostrum… door naar de soep…

Je rode takken tikken het klepperend wiel mijn bedding spant trekt aan je snavelkant waar we tasten, jij en ik in het zuiver gissen kruisen we degens in lakens van zwart wit langs ons rieten dak valt een doek leeg uit de lucht als het ruisen verstilt rest ons dwalen langs de oever pikken we kussen uit het riet…

Nesten vol zwaluwkuikens bekken oranje en geel simultaan, keek ik bewonderend aan. Daar begon mijn stil verhaal zocht ik bijen in bubbels geliefden op kribben in opwaartse stromen, Ik leerde van slopen doorweekt en troostende woorden balancerend op koorden, waaide het flink – slechts een vinger stopte de tijd. Ook leerde ik gnomen…

We doorkruisten de termietenberg de blauwe moeder zag haren groeien op kale plekken honger druppelde langs vorken – in de dis krulden wortels op het oeverloze zand we vraten alles krasten aan het bord aan het vergraste tafelkleed verslikten we onze rituelen likten het ongebleekt katoen.…

In dit vers daar zit een dader van een moord nog nooit gepleegd, het verdichte alibi is verdwenen want bewijs verklaart niet nader waartoe het slachtoffer zich leent De rechercheur komt onderzoeken zet de plaats delict af met een lint, Who dunnit? Dat is niet de vraag als hij maar nergens sporen vindt, van ongeoorloofd handelen In de…

Kruip ik door een termietenberg grijze blokken openen je bloedstromen tikken de blauwe moeder lokt je vrat alles, alles wat ooit plant was Vrijheid!… ik hoorde het je schreeuwen, de echo likt de wanden in elke cel…

Handen zoeken figurine klei botst duimen draaien strofes rond hun as verder weg naar binnen slingert het slib nat langs mijn kin, naast waar de regel was mijn pink drukt het slik door de aanzet heen – roteer ik alle barstjes dicht – wordt het oor een kromme zin woorden gestookt hechten zich, grijzer dan gehoopt…

In dat ene ijzer vastgeklonken aan de muur valt alle pijn niet ondersteboven gebroken in vrijheid zocht ze mijn hand waar in de vroege ochtend zij de mooiste zon zag komen de vogels harder floten dan gras dansen kon…

Ik doop suikerspinnen in frozen margarita’s slinger op promillage in overdadige plooien – ruk jij me uit mijn strofe Beneveld raak ik je veren strijk langs je stiksels krimp in je paarse organza krul-krul in je zijdezacht licht – leun jij gefronst achterover ‘Mijn manchetten knellen’ stuntelt Armani schudt zijn pauwenveer langs hoed…

De wolfspin knippert de Akhal-Teke wit ivoor een beladen woord – steigert voor akkoord druipt zijde uit haar hersenspinsel fluistert in mijn oor vier handen achteruit vier handen in behaarde huid lippen dansen – de krump zo niet pas de bourrée hunkert zij naar wijsheid nee – nee– niet uit een boekje – weggescheurd…

Stop mij te onderzoeken terwijl rottende geuren uit een Haast’s arend kadaver dat bloot is komen te liggen op de zuidelijke insula mijn bulbus prikkelt. Klem ik me op je rug, lift mee, beklim ik de 380 KV met bungelende verrekijker, tuur naar het wassen van zoete aardappelen op het andere eiland, terwijl de honderdste aap al bezig is…