Alle inzendingen van van Xanten

Doorzichtig opende ik het onschuldig ogend staafje. O, waarom ben ik toch gezwicht voor dit plakkerige wicht, eenzaam op een schaaltje? Merci – voor mij geen fantasie – dat lag te smelten in de zon. Ik kwam niet van haar af in de ochtend na het feest; ze kleefde me overal onder, ‘t verleidelijke beest.…

Stroomafwaarts, met open monden kauwden we de wind, slokten lege wolken, gooiden kiezels kei – op – kei – op – water. Nu staren hoge schoorstenen naar de verstilde dam. Het baken op de krib vertelt: Mithras is verdwenen. Zijn speelstok vastgeprikt op hologige grondels. Fietskadavers neergesmeten roesten in het gras misbaksels, los…

Op aanlandige wind sprongen we slootjes, smeerden groene vlekken op blote knieën, water sijpelde in blauwe regenlaarzen, slurpten chocomel onder de brug. We schuilden voor het zwellend wolkendek leunend tegen de Romeinse muur. De lauwe middag vergleed, overschreeuwd door Usipeten, achter eindeloos lokkende queesten. Met handen geboeid…

Met een collectieve bril lees ik, gewetenloos, binnen mijn kortzichtig bereik, lokale partijkarikaturen. Grillige praatpalen en wortelloze meningen slaan elkaar om de oren met losgeslagen koebellen, zie stoffige strofes en morsige verzen. Mag het journaille opgeschoond? Gereviseerd en gepolijst tonen gedichten, lavendelfris koorddansende…

Onder je huid ligt een adolescentenroman klaar om te worden gelezen. In een minibieb gevonden, niet lang gezocht, een beetje beduimeld. ‘t Geeft niet…het is niet gekocht. Toch open ik je hart, snuif de bladzijden. Je fluistert – zongerijpte woordjes. Terwijl de zinnen krullen om mijn vingers, luisterend naar je ademloos verhaal…

Roze glijdt omhoog een grijze stroom kolkende cirkels dragen mijn puzzelend diep Voorbij beweegt de groene dijk een wit huisje staat stil Tien voor twaalf een rij bladloze populieren Half één een blauw geel pontje heen Zes over één zeven vluchtende ganzen…

Geboren aan de Zuiderzee proef ik de smaak van paling. Uit wijde water glijdt zij naar de lokkende rivier. Ongrijpbaar drift vergezelt haar reis, opdat zij zout en zoet bemint. Geboren aan de Zuiderzee proef ik de smaak van paling.…

Buiten de lijntjes is meer ruimte, is geschreven en gezegd. Maar buiten de kantlijn – daar worden oorlogen beslecht. Blijf ik op de kantlijn wil ik door het venster kijken. Kan ik dan de vrede schilderen – of kleur ik alleen de lijken? Gooi luiken dicht, deur in het slot, gebogen, handen op mijn oren. Betreur de lijntjes op papier – heb…

Een beeldenstorm valt uit de dageraad waanzin knalt door het raam als de wekker wakker kraamt Nee, nee, laat me slapen tril me, tril me langzaam Jij bent het drukventiel dat opendraait graai groengele boeketten uit het vers gemaaide gras Adem door de gaatjes van mijn mondharmonica draai de volumeknop van mijn ballade Wiegend…

Gespierd mahonie vindt mijn hand plak geribbelde tandjes onder het vertrouwde hout muziek glijdt van de naald. Een verzadigd viltje vraagt om vezels te plukken als we soebatteren – boven het schuim van verse koppen. Een wollen sjaal glijdt langs plakkerig leer ruik ik Hajenius, terwijl jij steeds harder fluistert. Bitterzoet…

Als alle woorden zijn gezegd kruist de koning het groene land staat voor een gloeiend frasenvuur striemen de snaren, wit verbrand Aan haar voeten stort hij neer Lucille, ik smeek je, hoor mijn bede maar als het hart moe is gestreden geeft ook zij geen weerklank meer.
 Wanneer de vonken zijn verdwenen ‘Rest mij jou de beste wensen’ en…

De vreemde gnoom uit de geletterde fontein speelt met het viltje aan dezelfde bar gezeten puzzelt mijn onzinnig weten met het donkerbruin vermoeden dat het biertje dat we dronken de laatste niet zou zijn. Waar we vele malen spraken over bekende koetjes en dat het feeëriek geweld nooit kan vervelen, noch kan wennen deden we elkaar de…

Met striemen op mijn lippen, staar ik, ogen dichtgeknepen. Is mijn knokkels’ bloed verdwenen rondom ijskoud roestig staal. De benen die mij dragen hebben wiegen tot kunst verheven. Schreeuwend geeft de dief een stem, aan de Noordpool van mijn dromen. Waar ik in het zand leer kruipen zijn de afdrukken vergaan. Tastend zoek ik rebabs klanken…

In flanel diep gedoken op mijn beslagen raam zie ik wazige murmuraties – elke seconde is gebroken Cactussen wonen op mijn tong, in een opgedroogde krater terwijl de radiator stomende liedjes zong Pendel ik tussen Ecuador en Polen klopt de hete watersnood druk de knop bij elke halte ijsblokken tegels worden zolen Het kreunend, kwijnend…

Je bent een gekookte kikker als je een prinses ontmoet die je aan een poot omhoog uit de hete pan tilt Ai, je bibbert en je trilt het is veel te koud. Oude modderstromen laten je in je dromen wegzinken in vergetelheid liefde perst zich door de kieren maar het is de stilte die je zo vertrouwt.…

In het hier en nu zien mij oude wijzen prikken opgeheven vingers beduusd de mond gesnoerd staar ik naar nodeloze wetten. Is inkt aan het vergrijzen. Hoor het vurrukulluk commentaar van Apollo en van Zeus bij de geboorte van de dagen is de grens een te bouwen thuis genieten nieuwe kleuren, oude geuren. Where the hell zijn wij, habibi?…

Soldaten komen traag marcheren met duizenden bepakt en bezakt door mijn knagende maag ze klimmen in een vlaag trede bij trede langs ribben omhoog kruipen richting mijn kraag waar ik de rede bevraag zoek ik mijn evenwicht maar zak langzaam naar de aarde omlaag.…

Een feestpapieren mutsje springt langs het raam een neusje vast tegen het glas kleurt mijn beeld blijft op mijn netvlies staan Voor ik mij omdraai zie ik lange blonde haren door de wind omhelst langs mij heen gewaaid ogen die in de verte staren Wanneer de tuin begint te kwijnen haar hoodie stil aan de kapstok hangt zie ik een zilvergrijze…

Luister naar de stopstreep jammerend in de nacht het is de bivakmuts die je oren drukt Voel de stopstreep die bibbert in de zon, de ochtend baart stralen op je trillend kompas Spring voorbij de stopstreep lach door de confetti heen dat danst op je schouders en de polka van je opa.…

mijn hand omklemt het bezwete zilver bang dat het valt tranen vloeien joelen, zingen, onmetelijk diep – maar ik spring voor haar de deur staat op een kier voorzichtig gluurt je zorgzaam hart een zonnestraal raakt jouw neus kriebelt je ruikt, je niest beter niet dan dit wordt het niet…

De d en f zitten naast elkaar de één kijkt links de ander rechts – daartussen huist de – dromendief ze voelen zich verwant in dit fascinerend flardenveld op afstand dichtregelproef…

Om twaalf uur valt de eerste klap: hout op hout. Vlekken teer beginnen al te glimmen, vliegen dansen om mij heen. Na elke klap zie ik een vlucht, de vrijheid tegemoet. Ruikend aan wat de ander deed bestormen zij de groene zee, kalmeren in de kudde. Trillend ontvouwt de populier zijn angst voor het onbekende. Het knisperend grint vertrouwt…

Men neme een paal, het wiel van een heekrif, en een bos verse twijgen om van een ladder nog maar te zwijgen nestdrager bouten en moeren niet te vergeten een technisch oog bij elke sport die ik betreed klim ik trager en trager omhoog terwijl de wind om mijn oren fluit, kleppert een rode bek mij in de nek ‘Schiet es op — kom…

Als ik het moment probeer te grijpen waarop dikke mist tussen mijn vingers in een zeldzaam niets verdwijnt dan denk ik aan jou pak mijn fiets druk mijn kin in mijn kraag het nat op het zadel veeg ik met de rand van mijn mouw in één gebaar weg. Hoop dat ik op tijd kom.…

Door mensenhanden uitgehold strijders en bataafse boeren neem wat onontkoombaar is maar laat mijn kinderen Gods wil. Als kiezels verweerd en uitgerold druppels ingesleten rondjes draaien voelt de eeuwigheid een tel daar zal geen haan naar kraaien. Waar gletsjers smelten, morenen traag vooruitgeschoven zullen holbewoners nietsontziend…

Door het oog van de naald zie ik mijn moeder. Haar lippen geperst duim en wijsvinger dansen om elkaar. Dwars en weerbarstig meer was ik niet.…

een broddellap ligt uitgestrekt in roze geweld aan het schemer ontsnapt een trage ijsbeer fluistert duizend stiltes zwart verfrommelde krullen schuren tegen vlijmscherpe wilgentenen kriskras hongerig druk ik mijn wereld tegen jouw oor zuig ik je warmte op…

Binnen mijn cocon stort mijn ego in daalt oerstof op het nachtkastje Op een zachte adem zie ik in het ochtendlicht duizend woorden dwarrelen Opgewarmd in de middagzon ontkreuken de vleugels fladder ik fragiel de wereld in…

Een donkerblonde krul kruipt langs de rand van zijn kraag - daagt mijn vinger uit. Ik sta in de rij en wacht, spelend met mijn drang. Hij draait en plant het beurtbalkje tussen zijn sixpack en mijn bevroren pizza. Dankjewel. Fijne avond.…

Ach, weemoed overspoelt Eb haalt adem Rollende dromen waarin wij bestormden razen langs mijn rust Langs onze kuiten danst schuim de wereld uit…