Balanceren op het koord

Oude ogen spatten zilvergoud
spuwen met gespreide armen.
In akkoorden sterven klanken
van verloren moedergrond.

Valrijpe tsavoriet hangt
aan een vezel in de tijd
slechts één vinger
duwt de wijzer voort.

Ik klamp me vast aan kettingen
van ijzer om mijn enkels
sterven stenen op de kade
laaf ik mij aan de hoogste poort.

Kalmte danst hier op het koord
gaat de afgrond bij ons te rade
is het erkenning of gewenning
dat het tikken mij zo bekoort?

erfgenamen

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 1 stemmen 31