Netgedichten over maatschappij

De pijn laat zich niet aanwijzen het lichaam bewaart een grens die al lang verdwenen is, maar onder de huid nog voortvaart Wat ik achterliet loopt verder niet sneller, niet langzamer dan voorheen, als water na het vallen van een steen zijn vorm hervindt maar de diepte niet vergeet Op mijn schoot iets warms een rij kleine gewrichten…

Mensen moeten lijden tot ze sterk genoeg zijn om eisen te stellen Maar waarom ik? Ik heb maar één leven, ik kan het in een ander land beter hebben en als ze me daar niet willen dan moeten hier de mensen me hier maar helpen ook al hebben ze er niets mee te maken behalve dan dat dat wij mensen zijn Ze moeten maar lijden tot…

dat trucje met de stroop rond de monding steken appeltaartgeur schrijven en iets werelds verkopen alsof alles met zoet begint alle schijnbewegingen om die gevoelens te verrijken die al na-ijlend nijd delen doordat zij nou eenmaal graag op-tijd-zijn mijden als poortwachters slapen op de donk’re ogenblikjes in stiltes zonder zoentjes…

vanachter de dikke muur die ik zelf niet opgetrokken heb die ik zelfs onwenselijk acht word ik bekogeld met stilte ik probeer gaten te slaan in de verblindende woede om schijnbare tegenstellingen die in elke leegte ontstaan alsof meningen uit duimen komen van gebogen nekken die bedorven of verzuurd zijn door het ritme van de tekens…

opeens loopt er iemand voorbij die je even langer aankijkt niet omdat je hem kent maar iets in zijn gezicht blijft hangen een lijn langs zijn ogen hoe hij zijn hoofd houdt je zet er geen naam op en toch neem je hem mee naar huis ooit staat een jongen voor de spiegel ziet een gezicht dat hij kent maar niet van wie zulke gezichten liggen…

ook ik kan zwijgen als het graf zoals ze vroeger bij ons thuis zeiden en ik kan liegen als de beste alle leugens stapel ik tegen de klippen op ik veins ook graag zeer overtuigend maar vooral huichelaars bedot ik met plezier echter verraad ik niks en zeker niet als de waarheid onder grote druk staat misschien moet ik gewoon…

In het heetst van de strijd zullen zij hun zwaarden feller zwaaien om al die dolgedraaide maliënkolders sneller te doorklieven en zelfs teruggrijpen op foltertechnieken waar goden en elke bastaardzoon of dochter bloed noch visch van lusten Om aan de goede kant van de juiste grenzen te kunnen blijven staan…

ik sta te wiebelen op mijn beentjes en kijk naar de andere kinderen op het plein die zo fijn aan het spelen zijn met elkaar met hun zelf bedachte regeltjes die altijd weer veranderen al naar gelang de nukken van het merendeel ik wil niet op mijn teentjes lopen om de anderen niet op hun te lange te staan of hen tegen de schenen…

Thuis zingen Eenzame Harten in een band, ver van onze kamer waar ik jouw hand vasthoud We zetten een regenboog van bloemen in de vensterbank en prijzen de hard werkende mensen Buiten loeien vuren van licht naar liefde, en het deert ons niet Wij hebben geen verwachtingen meer Dokters kunnen ons niet helpen tegen het oproer in de straten…

Ach ja misschien hebben nieuwe impulsen tijd nodig om je voor te kunnen stellen vanaf de oorsprong van geluid vanuit het perspectief van de beelden gevormd worden tot tegenwicht en brouwen van meer stijl en variatie op de cadans van de metriek op prachtige ritmiek zich manifesterend op het gebied van stemmingen Sommige dingen…

Al wat je gezien hebt, van het oudste beeld, de onderkant van de boot, één groene waas, tot verbazing die nooit meer genezen werd; de verdwazing die volgde bij die geleerde heren die ooit geraadpleegd zijn, en hun onmacht om de simpele puzzel te leggen. Nu is het makkelijk praten, klagen dat het een schande is, waar men zelf ook in spiegels…

Het was er altijd wel min vijftig graden In zomers kan het er plus dertig zijn Siberië was ooit een ijswoestijn Die Stalin exploiteerde, vastberaden De rijke boeren moesten het berouwen Dwong hij te gaan naar onbewoond gebied Om landbouw te bedrijven, vaker liet Hij hen een spoorlijn of fabrieken bouwen Grondstoffen delven moesten die Koelakken…

Lusus bouwt een hut met drie hazelaarstokken en wilgentenen naast het houten bruggetje, waar een dwarsbalk helt naar het krioelend spiegelen van glas. Roeiend vangt hij de klanken. plompverloren rond zijn speeleend. Waarom bungel je, Ianus? Ondersteboven tussen twee roestige spijkerkoppen weegt hij versheid van gouden eendeneieren,…

Merlijn betoverde de mensen met de adem van een draak zodat ze hun strijd vergaten en met elkaar leefden zonder besef van geleden verliezen en verdriet zelfs zonder haat jegens de ander die hier vanaf zijn geboorte woonde of zich er juist pas kort geleden was komen vestigen Eindelijk kon het, eindelijk was het vrede, dankzij de vergetelheid…

Ik zag je moedervlek op het zwarte pantser in een braakbal onder de toren stil brak ik het open zag vele pantsers. In een voelspriet herkende ik mijn zoon Ik braakte…

Dat was de avondwandeling zonder idee zonder die pot met goud aan dat einde niks vloog vervangbaar uit zijn hand De hedonistische nachtgenieter die vertrok als de buitenissige naast de lelijke maatvoering -met eeltplekken- fors ingekort door de smalle scherpe scheuren lag in naakte puurheid als ding -te kijk- [ondanks dat rook…

deze benen hebben de Helikon én de Olympus bedwongen deze handen bomen verzaagd tot molens die ijdele winden opjoegen deze schouders konden al die verschillende wereldbeelden nog verdragen of af laten glijden met het grootste gemak bleven zij overeind staan met de vloeiendste bewegingen kwamen zij overal doorheen met een speelse…

Deze eeuw hoef je niet eens meer in de pen te klimmen, de deur nog uit nadat je die wrange postzegel had gelikt, of nog te wachten op de volgende dag waarop gewerkt zou moeten kunnen worden. Je kán ieder moment van elke nieuwe dag je commentaar geven of leveren, zonder gezicht of naam kun je compleet los gaan, over allemans grenzen…

wat als je alle ogen verzamelen zou die jou ooit smekend hebben aangekeken of jij hen asjeblieft helpen wou als je elke hand vastpakken mocht welke jij jouw hulp geboden hebt je huid spotgoedkoop aan verkocht als je iedere maaltijd die je weggaf aan allen die het konden gebruiken zonodig bracht jij het eigenhandig en in draf als je de…

Er zijn dagen waarop een naam sneller valt dan de waarheid. Een gerucht heeft geen bewijs nodig, het wordt geloofd. Iemand wijst. Een ander herhaalt. Nog iemand weet hoe het ongeveer zit. Zo groeit een verhaal dat nergens hoeft aan te kloppen om overal binnen te komen. Misschien was er schuld. Misschien ook niet. Maar tussen…

Hand in hand wij gaan onzichtbare lijnen dragen verbonden in stilte. Hier mogen mensen elkaar dragen, zonder verwachting, zonder vaste richting, zoals handen die vanzelf verzachten wanneer nabijheid ruimte krijgt om te ontstaan. In het zachte midden van een oprechte ontmoeting mag kwetsbaarheid landen als licht op water, waar wie zwaar…

Al die vaders in hun Mr. Marvisshorts strakgestreken blouses of afgekeken T-shirts die stumperds met tattoos op teenslippers anderen ongegeneerd met Happy Socks ze lopen hier rond als hippe daddy’s met nog wat overbodig lelijk spruit in een caddy-dinges met blue-ish shader-plu te shinen op de ronde weide in mijn park Een aantal met een…

De zorgkraan drupt, de muren knellen, geen huis te bekennen voor wie wil starten. We tellen de handen die bedden verschonen, maar mantelzorgers dragen te zware lasten. Vrijwilligers gezocht, de gaten worden groter, een stille storm die door de straten raast. Maar kijk naar de horizon, de lucht is nog open. De kaarten liggen schudbaar op de…

Door onze red-de-wereldzeeën onkundige redaxy NIET-GEPLAATSTE REACTIE op "AQUA" van Anneke Haasnoot * "Had ik hem nooit met een karveel bevaren langs de Afrikaanse kust, dan was de ondermaanse wereldzee voor de makreel en aten octopus en haai geen plastic soep uit com.bol met zeemeermin op een atol tussen Mombasa en Mumbay verbleven…

* It is no measure of health to be well adjusted to a profoundly sick society – Jiddu Krishnamurti * Na een leven vol zinloos gezwets overheerst door geroddel en geklets kon niets hem meer bekoren Nooit geweten van tevoren dat nergens meer bij willen horen het resultaat zou kunnen zijn in het menselijk domein waar oppervlakkigheid regeerde…

Veel muizen in de kooi en het licht blijft steeds langer aan De spanning loopt op We leiden ze af met hapjes en drankjes mierzoet of alcoholisch het werkt allebei We zetten de verwarming hoger We zetten er nog wat muizen bij Het piepen zwelt aan /Geef ons een eigen huis /Geef ons een buiten /Geef ons meer tijd /Geef ons de nacht…

Ik juich, geen hoger heil heeft ooit mijn ziel gestreeld dan dat ik, Nederland, op uw grond ben geteeld, dat fijn gevoel voor kunst, dat reine hoger leven is, Nederlanders, u bij uw geboorte reeds gegeven; Denk enkel maar aan Vader Abraham en diens onvolprezen smurfenlied, en shalalie aan Sieneke, zulke zangers vindt men elders niet; Redenaren…

Het vooruitzicht is nu juist het hangijzer dat te lang in deze veel te hete zon is blijven liggen waar je alleen maar je vingers aan kunt branden Een zekere mate van zelfkastijding is mij echter als geboren antitheïst niet vreemd wel vreemd zijn de grote hoeveelheden zoete trivialiteiten die hier almaar geslikt worden of genegeerd zonder…

de tijdlijnen stromen over van meningen als opgewaaid zand iedereen roept en de modder spat omhoog tot we elkaar niet meer zien we willen de stroom dwingen vangen in filters van ons eigen gelijk maar vechten tegen het troebele water maakt de kolk alleen maar wilder laat het los geef de golven de ruimte adem in, zet de schermen uit…

Kijk niet naar het verleden niet naar de statistieken die dienen te stijgen en zo de afgrond verdiepen waarin je niet durft te vallen Draai je liever om, stap terug en leef zoals oude mensen eenvoudig, zonder illusies over wat je nodig hebt Zet zoveel stappen terug dat je weer tijd hebt om niets te doen Kies als geuzenlid van de splinterpartij…