Alle inzendingen van Cor Koene

Ik heb ze opgezocht in inkt die bruin werd van de tijd, namen zonder gezicht, data zonder adem. Een kind, vijf jaar, geen jaartal daarna. Een doodgeborene die achter de heg van het kerkhof een laatste rustplaats vond. Een vrouw, verdwenen na de bevalling, daarna alleen nog wit. Een man, de klei nog aan zijn handen, op zijn vijftigste al…

Achteruit kijken naar de voetstappen in de sneeuw, elk spoor keurig verklaard, elke misstap een les die pas na de val een naam kreeg. Maar de voeten staan al weer stil te trappelen, neus naar het wit dat nog niemand betrad, geen kaart, geen les, alleen kou tegen de wangen. De tred gaat verder terwijl de verklaring nog buigt over…

Ik heb nooit gedacht dat ik zou blijven. Geen lijn zonder einde, nergens. En toch, hier is het, nu. De zin terwijl het gebeurt. Een dag telt omdat hij eindigt. Een gesprek raakt je omdat het ophoudt. Een hand die je vasthoudt is waardevol omdat ze ooit loslaat. Sartre zocht een gemis dat ik nooit heb gekend. Misschien verschijnt betekenis…

Driehonderdvijftig meter voor de finish breekt hij met de logica van het peloton — niet op kracht alleen, maar op een geheugen in de benen dat teruggaat naar het slijk, het veld, de kou waar dit soort waanzin wordt gesmeed. Pogacar valt stil als een motor zonder vonk. Achter hem de sprinters — hongerig, te laat, rekenend op benen die nooit…

Jij zegt: alweer een week voorbij, alsof de dagen ons voorbij lopen in plaats van wij hen. Ik denk aan de eerste keer dat ik alleen fietste, hoelang die zomer duurde, hoe elke straat toen nog iets te melden had. Nu ken ik de straten uit mijn hoofd. Ze zwijgen als ik langskom, en zonder hun stem telt de klok niet meer voor mij…

Aan tafel schuift een zin als een stoel over een houten vloer. Iemand legt woorden neer, niet om iets te bewaren, maar om de lege plek tussen twee ademhalingen dicht te timmeren. Aan de overkant knikt een gezicht op de juiste momenten. De ogen staan open als ramen waarin niemand verschijnt. Buiten trekt een merel één heldere…

Aan het einde van mijn pad zie ik dat ik de architect was van mijn eigen lot — niet de wind die stuurde, maar de hand die tekende. Lijn voor lijn, soms in het donker, tastend naar een vorm die zich pas prijsgaf toen ik hem al bouwde. Was er een plan? Of ontstond de vorm in het lopen zelf, zoals rivieren geen kaart volgen maar er een achterlaten…

Er is een verhaal dat vervaagde, een tuin die zich achter ons sloot op de dag dat we wisten wat we niet meer wilden weten. Maar niet alles ging verloren. Kijk omhoog, op een avond zonder wolken, zonder licht van steden — de sterren staan er nog, onaangeraakt door alles wat we sindsdien deden. Zij herinneren zich niets van onze val, zij…

Licht op de vloer, half over de drempel, een mus tikt tegen het raam en is weg voor ik kan zeggen wat ik zag. Koffie wordt koud terwijl ik zit te kijken naar de damp die dunner wordt en dunner. Gisteren ligt achter de deur die ik dichttrok. Morgen is een kamer die ik nog niet ken, de meubels staan er niet. Hier: een fiets over grind die…

Wij vertrokken zonder te weten of het goed zou zijn. Alles leek zo gewoon: een afslag die wij kozen, na een gesprek aan tafel over een huis met een tuin die te groot was geworden, een deur die voor ons ging sluiten. Pas veel later zag ik dat die afslag mij tot hier bracht, vierhoog, waar ik ongestoord kan zijn, terwijl zij ergens in huis…

Je voeten in het grind, dezelfde plek, gras plat getrapt tot een tweede huid. De overkant wacht als een licht dat dichter lijkt dan het is. Maar water heeft geen geheugen voor twijfel. Het likt aan je schoenen en gaat door, neemt bladeren mee, geen namen. Op een ochtend is de vraag gewoon weg, zoals mist optrekt zonder aankondiging – niet…

Soms lijkt het leven water dat pas laat zien hoe diep het gaat terwijl je zwemt. Je zoekt een moment waarop alles stil mag liggen, maar juist dan begint de stroming te trekken, voel je de bodem onder je wegzakken. Evenwicht is geen bezit. Het is een gebaar dat je telkens opnieuw maakt — een arm die vindt, een adem die zich zet, vertrouwen…

Er komt een moment waarop een mens beseft wat werkelijk telt: een lichaam dat hem nog draagt, een geest die helder blijft en de dag die zich opnieuw ontvouwt. Geen goud kan terugbrengen wat ooit vanzelfsprekend was: een wandeling zonder pijn, een hand die nog kan geven, een stem die nog wordt gehoord. Een sterk gestel is een stille rijkdom…

Ik speelde met een afgedragen klomp waar een gat in zat. Niemand zou hem nu bewaren. Voor mij kon hij alles zijn. Ik voer ermee door sloten waar geen water was, vloog langs wolken die alleen ik zag, reed over wegen die begonnen waar ik hem zette. Hij werd wat ik nodig had. Er kwam een tijd dat ik hem zag zoals anderen hem zagen…

Nog vóór de vogels de ochtend openen heeft het licht de bladeren al gevonden. Niemand gaf het de weg. De beek buigt om een steen, het riet beweegt voordat de wind zichtbaar wordt, een wolk verliest zich zonder iets kwijt te raken. Alles lijkt elkaar al langer te kennen dan namen bestaan. Alleen de mens vraagt wie dit bedacht,…

In de wagenmakerij naast ons huis sprak een man met hout. Onder zijn handen verloor een plank haar zwijgen. Een spaak vond zijn kring, een as zijn evenwicht, een wagen zijn verborgen gestalte. Als kind keek ik toe. Nu denk ik: hij maakte niets. Hij keek tot het hout zich opende, alsof elke nerf de weg al kende. Hij luisterde tot vorm…

Geen vogel oefent het vliegen. Geen boom vraagt hoe hij het voorjaar moet dragen. Water vindt de laagte zonder aarzelen. Alleen de mens komt niet voltooid ter wereld. Een vinger rust op een eerste woord. Iemand wacht tot een ander ziet wat pijn kan zijn. Zo groeit, bijna ongemerkt, wat niemand erft. Op een dag is er niemand meer…

Er zijn vragen die je niet moet openen met een sleutel van zekerheid. Ze leven juist omdat niemand ze heeft dichtgetimmerd. Een kind vraagt waar de stilte vandaan komt. Een oude man waar de tijd gebleven is. Iemand die liefheeft vraagt niet hoe lang. En wie rouwt vraagt zelden om een uitleg. We hebben antwoorden bedacht…

Nu ligt de lucht stil in de haven. Boten ademen tegen de steiger, alsof haast hier nooit heeft aangelegd. Onder het water schuift een oud ritme. Touw langs paal. Een plank die kraakt. Een zak graan tegen een schouder. Tarwe. Uien. Aardappelen. Steeds dezelfde oversteek tussen wal en schip. Op vrachtbrieven bleef soms een…

Er zijn dagen waarop een naam sneller valt dan de waarheid. Een gerucht heeft geen bewijs nodig, het wordt geloofd. Iemand wijst. Een ander herhaalt. Nog iemand weet hoe het ongeveer zit. Zo groeit een verhaal dat nergens hoeft aan te kloppen om overal binnen te komen. Misschien was er schuld. Misschien ook niet. Maar tussen…

Niet alles vraagt om antwoord. Soms is een hand te veel. Een stoel die verschuift. Het geluid van een naam die nog eenmaal wordt geprobeerd. Wat zich als verlies voordeed, zoekt langzaam zijn eigen gewicht. Niemand ziet het ogenblik waarop de onrust afstand neemt van zichzelf. Wat geen haast meer heeft valt terug naar waar het…

Drie eeuwen lang rustte uw naam in bruine inkt op vergeeld papier. Het had bij één regel kunnen blijven, zoals bij zovelen vóór en na u. Maar uw zoon, priester, weigerde die karigheid. Hij schreef niet over uw dood, maar over uw leven: uw stille goedheid, uw handen die gaven zonder terug te vragen. Bijna achteloos, vermeldt hij dat…

Ergens zit iemand aan een tafel, niet van hout of steen, maar van besluiten die zwaarder wegen dan de handen die ze nemen. Voor hem liggen dobbelstenen, glad gesleten door het geloof dat een nieuwe worp het verleden kan herschrijven. Buiten verplaatst de wind het stof van gisteren naar morgen. De aarde bewaart zwijgend wat mensen…

De kracht van een bouwwerk meet je niet aan de hoogste toren, maar aan de dragers in de schaduw. Een mozaïek breekt als de kleinste steentjes verpulveren. Kijk naar de rafelranden van de stad. Waar het licht het traagst binnenvalt en stemmen fluisteren tegen koud beton. Een samenleving die haar fundamenten vergeet, wankelt op de…

Het kille beton houdt de winter hier al jaren vast, buiten wisselen de seizoenen. Hij mist het ritselen van herfstbladeren, het jonge groen van de lente, de echte warmte van de zomer op zijn gezicht. Hier lopen de jaren geruisloos in elkaar over. Zijn fouten wegen zwaar, elke dag weer. Zichzelf vergeven lukt nog niet; die knoop zit te vast…

De zorgkraan drupt, de muren knellen, geen huis te bekennen voor wie wil starten. We tellen de handen die bedden verschonen, maar mantelzorgers dragen te zware lasten. Vrijwilligers gezocht, de gaten worden groter, een stille storm die door de straten raast. Maar kijk naar de horizon, de lucht is nog open. De kaarten liggen schudbaar op de…

Wij zijn een breuk in de evolutie. Niet omdat we de wetten van de aarde breken, maar omdat we, kruipend door het slijk, opstaan, naar de sterren kijken, en weigeren te zijn wat we van nature zijn. Wat ging er vooraf aan die ene seconde? Toen het dier de blik ophief uit het gras, zijn klauwen opende, en met een schok zichzelf gevangen zag in…

Je denkt dat woorden verdwijnen. Dat ze verdampen tussen koffie, haast, een vluchtige lach, een gewone dag. Maar ergens blijft een zin liggen, stil en scherp, een vonk in de zak van iemand die het vuur allang vergeten was. Een opmerking. Een groet. Zo klein, bijna te licht om gewicht te hebben. En toch. Je weet nooit hoe lang…

Wij kwamen uit de savanne, gedreven door een hongerige wet. De klauw die territorium pakt, de tand die de ander uiteenrijt om de zon nog één dag te zien stijgen. Een kosmische loterij sloeg de dinosauriërs neer, gaf ons per ongeluk de ruimte, een eenzaam, beestachtig begin. In de hitte van de eerste vuren groeide de schedel, ontwaakte de…

Je bent hier niet gebracht om als toeschouwer in de schaduw te staan, om de adem van een ander te herhalen of te zwijgen als de muren praten. Er is een breuklijn in de tijd die precies door jouw geboorte loopt. Het is geen keuze, maar een opdracht om het weefsel van deze wereld te herschrijven waar het wringt. Breek de wetten van de stilte…