Alle inzendingen van Cor Koene

de stad ademt rook sirenes snijden de avond knieën op nekken wetten op lichamen dit is geen orde dit is gewicht van een staat die leerde hoe hard stilte kan drukken op asfalt liggen namen geen labels George Breonna zoveel anderen hun adem bleef achter in de straat we zagen vuisten omhoog niet om te slaan maar om lucht te…

altijd een kind zijn niet omdat ik niets geleerd heb maar omdat verwondering mij niet verliet ik draag haar als een jas die nooit verslijt in de wind danst zacht de droom geen grote sprongen eerder wiegen zoals gras dat weet wanneer het buigt en wanneer het blijft staan ik loop door dagen die ouder worden dan ik hun randen rafelen…

de grens ademt stil niet het einde maar begin van nieuwe wegen…

Sommige mensen zijn altijd onderweg met plannen in de zak en een uitweg in zicht ze weten hoe je schuift hoe je wint zonder te blijven Anderen dragen minder geen kaarten geen noodpaden zij kennen één weten wanneer het leven nadert scherp en zonder omwegen zoeken zij niets buiten zich zij keren terug naar dat ene punt en daar…

’s nachts wanneer de wereld oplost opent de geest verborgen deuren beelden verschijnen zonder oorsprong tijd vouwt zich terug in zichzelf een sleutel is geen sleutel een angst geen angst alles spreekt in tekens die niet begrepen willen worden en wie durft te blijven in dit woordeloze weten vindt de stille weg waar het onbewuste zichzelf herkent…

ik ben het meest mezelf wanneer niemand kijkt geen rol geen afstemming geen kleine correcties om het draaglijk te houden alleen is geen tekort het is afwezigheid van ruis in gezelschap schuift iets net naast zichzelf woorden buigen gedachten wachten maar alleen valt alles samen ik hoef niets uit te leggen niet te reageren niet…

We lopen vaak vooruit met plannen in onze handen en horen de ander alleen half. We kijken niet wie hij is maar wie hij zou moeten worden om beter te passen in ons verhaal. Daar begint de wrijving niet luid maar als een zachte spanning die langzaam moe maakt. De kunst is niet duwen maar meebewegen niet winnen maar waarnemen. De…

Hij weet het beter — I told you so — altijd net te vroeg. Legt grote woorden neer als grind op elke weg die wij nog moesten gaan. Niet om te bouwen, maar om te tonen dat hij al wist waarheen we gingen. Believe me. Ergernis schuurt langs tafel en scherm, opgeklopt tot iets dat winst moet heten, tremendous, zegt hij, alsof volume waarheid…

In kamers waar het licht zich vouwt langs de randen van vertrouwde dingen blijft haar naam een stille trilling. In hout, stof en schaduwsporen. Er leeft iets dat niet verdwijnt. Een zachte stroom die je omhult, zoals herinnering niet spreekt, maar fluistert in gebaren. Het verdriet huist in de…

Ze zegt de samenwerking op en schuift het boek tussen ons in, dichtgeslagen als een deur zonder klink. Ze zegt: je neemt mijn idee. Ik hoor het en zoek mezelf in haar woorden, maar vind alleen afstand. Ik zou kunnen spreken, zinnen opstapelen tot een bastion van gelijk, maar wat jij mist laat zich niet weerleggen. Het is geen reden…

Anna staat waar stemmen samenvallen niet in de modder of op het podium, maar bij het raam dat uitkijkt op beide. Zij ziet hoe woorden langzaam beslissingen worden. Hoe noodzaak zich aandient als een nette jas. Hoe rechtvaardig klinkt wanneer niemand nog weet wat eerlijk was. Zij volgt hoe schuld van richting verandert, hoe herstel…

Hij was geen beter mens, hield alleen vast wat gewoon leek: woorden die tellen, wetten die blijven, beschaving als afspraak. In Krakau was moderniteit zijn jas tegen kou. In Hamburg fluisterde hij: dit waait wel over. In Den Haag dacht hij: dreiging is tijdelijk als regen. Hij veranderde niet, de wereld wel. Zijn fatsoen een open…

In de stilte van de nacht ligt een schoonheid verborgen, zacht als schaduw op ademtocht. Elke zucht draagt een verhaal, ongezegd, maar vol betekenis, wachtend tot iemand luistert. De duisternis fluistert geen haast, alleen tijd — om gehoord te worden.…

ik dacht dat loslaten een handeling was, een besluit met moed eronder. maar het kwam als regen, zonder vragen, zonder uitleg. ik stond met lege handen, noemde dat falen — terwijl het misschien ruimte was. alles wat mij droeg liet mij vallen — niet om te breken, maar om te leren hoe vallen voelt. ik wist niet wie ik was zonder…

ik draag mijn leeftijd los alsof hij niet past mij nooit heeft vastgegrepen altijd een kind zijn in hoe ik val en opsta in de wind danst zacht de droom tijd raakt mij niet aan glijdt langs me heen en de droom waait mee…

Er is geen maat, geen klok die tikt, alleen een spanning die nergens zweeft. In de leegte een begin dat zich niet kent. Een botsing, dun als ruis, op een plek die nergens is. Wat beweegt, heeft geen handen. Wat ziet, geen ogen. Deeltjes vinden elkaar. Een trilling merkt dat zij kan reizen. Iets vouwt zich, niet omdat het wil, maar…

ik voelde vlammen zonder vuur een vonk verstopt in veen de wind wilde woorden die ik nog niet kende maar al wel verlangde ik liep langs lijnen van licht die leken te leiden maar lazen mij niet mijn huid hing aan herinnering mijn hart hunkerde naar houvast ik was een echo op eigen grond een roep…

ik brak maar niet open ik brandde maar bleef in as de echo die ik was verstomde in het vallen wat ik vasthield viel wat ik volgde verdween de weg wist mij niet meer de wind keek om maar keerde niet ik liet niet los ik verloor zonder weten wat ik won stilte bleef maar sprak niet meer mij toe…