eerste adem

vanaf de eerste kreet
ligt de schaduw al opgevouwen
tussen de lakens van de wieg

een baby vuist
klemt zich vast aan lucht
alsof tijd iets is
dat je bewaren kunt
in een broekzak
tussen verloren munten
en een kassabon van gisteren

de jaren lopen niet
ze lekken

uit een knie
uit een spiegel
uit het trager worden
van namen op de tong

toch blijft iemand lachen
met regen in het gezicht
blijft iemand ramen openen
alsof morgen een gewoonte is

misschien is dat het geheim

dat sterfelijkheid
niet donker aan de deur klopt
maar zachtjes meeloopt
als een hond zonder lijn

vanaf de dag dat je geboren wordt
begint niet alleen het einde

maar ook
alles wat daartussen brandt

vergankelijkheid

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 5