Alle inzendingen over filosofie

Wat je draagt in je handen was ooit een verre ster een fluistering achter de horizon een naam zonder gezicht je keek ernaar met honger met ogen vol misschien en noemde het geluk nog voordat het bestond nu rust het stil bij je gewoon geworden bijna alsof het nooit heeft gereisd om hier te mogen zijn pas op voor het zachte…

de dag brak niet plotseling maar schoof langzaam open als een deur die te lang op slot zat 1 juli iemand fluistert vrijheid alsof het woord nog moet leren lopen ketenen vielen niet tegelijk sommigen bleven nog jaren hangen in hoofden in handen in hoe een naam werd uitgesproken maar ergens diep onder het stof van bevelen en zwepen…

"Wij zwervelingen zonder land Wij zijn maar arme klanten; Wie meer geld hebben dan verstand, Die mogen lanterfanten. Wij springen hoog, wij springen laag Wij moeten 't loodje leggen; We dansen met een lege maag... De centen, die gezeggen. Van oudsher was de koning baas, Van wege onze zonden; Nu is hij maar een houten Klaas, En heeft zijn…

De natuur verspilt geen adem, geen druppel licht, geen schaduwval. Uit één enkele oorzaak weeft zij duizend stille gevolgen, alsof eenvoud zelf een meesterbrein bezit. Een blad dat valt, een golf die breekt, een vogel die draait op de wind, niets is toevallig, alles is een fluistering van een groter plan. En wij, met onze…

bed zonder poten zweeft net boven de grond alsof het weigert de zwaarte van dagen, het dragen van lichamen te erkennen als wet hier ligt men niet neer maar hangt tussen vallen en rust tussen zijn en verdwijnen de vloer blijft, wachten op wat nooit meer neerkomt, alleen het lichaam weet hoe weinig nodig is om te blijven…

In bossen en of velden ergens door heel de natuur hoor je wat zo zelden als muziek klinkt zo puur. Dans over de aarde het leven is zo mooi zie dagelijks de waarde de wereld in lente tooi. Dans in licht der zonnestralen onder cobaltblauw der lucht daar kan men frisse adem halen vanaf de ochtend tot de avondlucht. Mijdt de stad met…

Tussen hemel en aarde spant zich een stille lijn, een koord waarop de mens zijn dagen weeft. Het geloof tilt onze blik omhoog, naar waar het licht de maat van goedheid geeft. De wet staat lager, stevig in de grond, een grens die waakt wanneer wij wankelen. Zij fluistert: hier stopt het kwaad, en houdt de schaduw van ons handelen klein…

Achter schaduw op de muur brandt het vuur voor morgen de toekomst vloeit daar helder open als een geschreven boek waardoor je rond kunt lopen Onze ogen zijn stekeblind ons denken beperkt als zomerwind we zien het nu, maar vinden niet alles wat ontastbaar in schaduw staat terwijl om ons heen immens veel energie bestaat Wie in de vierde…

Ik draag mijn lot tussen letters die schuiven als kiezels over een tafel vol kansen. Ik leg mijn woord degelijk, eerlijk maar jij vindt altijd dat ene dat glanst als een schelp in het licht. Je zet quartz, mythe, fjord, woorden die ruiken naar verre kusten, terwijl ik blijf steken in tak, maan, stil. Toch houd ik mijn plank vast…

Grau, theurer Freund, ist alle Theorie Und grün des Lebens goldner Baum. Goethes’ Faust Zeg mij waarom, ô Vrienden, wilt ge uw brein Met allerhande dromerij bevrachten? Is de geschapene wereld u te klein, Dat ge immer ijlt naar ’t rijke der gedachten? Is al ‘t genot dat de aarde bieden kan Te zouteloos, te smaakloos u, mijn Vrienden? Waant…

Alles is een wonder, het begint al in de trilling van het licht, in het zachte kantelen van een wereld die haar schaduw verlegt. Werelden draaien als zaden in de wind, honderd miljoen in een zwijgende dans, elk een vonk, een fluistering, een ademtocht van sterrenstof. De dieren bewegen als gedachten die niemand ooit hardop zei,…

Ik ben die ik ben, Ik ben die ik wil zijn, Ik zou geen ander willen zijn, Gelukkig ik alleen mezelf kan zijn.…

Met woorden bouw ik slechts een deur, geen kamer vol verklaringen. Wat jij ziet, ontstaat pas wanneer je binnenstapt. Ik laat het licht opzettelijk breken, zodat jij de schaduwen kunt lezen. Want een onderwerp moet men niet uitputten, het ademt pas als jij het verder denkt. Ik schrijf niet om te laten lezen, maar om iets in beweging…

Zo schoon en teer als nu de witte bloesems zijn kan ik het leven niet in arme woorden vatten, maar blinkend-licht staan deze niet te kopen schatten te schitteren, verheven boven angst en pijn. Slechts één keer leven wij en gaan de bloesems open, dan komt de vrucht als wij door ’t licht ons laten dopen.…

Ik zie de toekomst nog altijd zonnig in. Het pad achter mij fluistert in oude voetstappen verhalen van waarom. Schaduwen wijzen terug naar kruispunten van toen, waar keuzes nog zacht waren. Ik lees mijn leven als rimpels in stil water dat allang is doorstroomd. Voor mij ligt licht, onbeschreven en open, zonder uitleg. Ik ga zonder…

hovenier van de armen in stof en oude tijd met schoffel en spade staat hij eenvoudig maar bereid hij keert de aarde laag voor laag tot wat verzonken ligt verschijnt geen teken dat betekenis draagt alles wat wordt en weer verdwijnt zijn handen lezen zwijgend de grond als blad dat zonder stem verging geen woord dat ooit…

Verdwaald in brokstukken Van wat wij vertelden Vermoeiden wij ons Met ideeën over leven en dood Wat wij niet begrepen Was tegengesteld tot wat anderen begrepen Over onze wereld die ieders wereld bleek Maar meer dan ambivalent Laat ons twijfelen Aan het zwart-wit van letters op grijs papier Laten wij luisteren Naar de fluister onder het…

We staan op dezelfde, gebarsten tegels, onder een hemel van dertien in een dozijn. Toch lees jij de wereld in andere regels, is jouw zonlicht anders dan de mijne kan zijn. Ik zie de scherpte van de vrieskoude morgen, jij ziet de glinstering in het bevroren riool. Achter elk ooglid zit een landschap geborgen: een eigen kompas en een eigen symbool…

Toen ik wilde melden Wat er eindelijk te melden was Bleek er plots Niets te melden Toen ik dat meldde Sprak men Dat dat juist niet Vermeldenswaardig was…

zit ‘t in verkeerde vormen de neus die nederbuigt, de te dunne mond zit ‘t op de tanden, in viezige sporen pukkels, littekens, een onzuiv’re huid of zit ’t dieper, in het hart verborgen in donk’re hoeken, vol van macht leeft ‘t achter monden die draaien over angst die de ziel duisternis bracht kleeft ‘t in verleden als droge wijn in schaduw…

=========== ================= ik heb niets op school geleerd behalve ik observeer slechts de sport van het menselijk tekort. alles spant samen tot een verschrikkelijke schoonheid. alles wat ik zie en mijn ogen zullen vergaan. maar alles zal blijven, en andere ogen zullen kijken. ================= ===========…

Hij liep rond Met een schuldgevoel Het moet slijten totdat je het Van je af kunt schudden Vertelde men hem Wanneer dat niet lukt Kun je het pas echt schudden Want Wat niet lukt, lukt niet Dat is dan weer knudde…

Wil je vooruit in het leven? Dienen achterwaartse stappen Te worden vermeden Twijfels die je kraken? Kan je een pas Op de plaats maken Liever ter plaatse trappelen? Dapper met wat ganzen Verder blijven dansen…

Ik draag een huid die ouder is dan mijn herinneringen, een omhulsel dat mijn naam al kende voor ik zelf wist hoe ik moest ademen. En elke ochtend, wanneer het licht langs de randen van mijn bestaan strijkt, merk ik het opnieuw: dat ik vastzit aan de lijnen die ik meegekregen heb, aan de kamers waarin ik leerde kijken, aan de stemmen die…

Wie nooit Is gevallen Heeft nooit geleerd Op te staan Wie nooit Malheur heeft gekend Kent niet de emotie Van de herkansing Wie nooit Winter heeft ervaren Waardeert zelden De warme zomerzon Nooit? Wellicht ooit…

Geluk ligt niet in verre velden niet in goud dat blinkt en wenkt niet in wat de wereld zelden zonder voorwaarden aan ons schenkt Het woont niet in bezit of namen niet in dagen zonder pijn maar in hoe wij, stil en samen met ons eigen kijken zijn Een regenbui kan zacht verstoren of de aarde vruchtbaar maken hetzelfde water — anders horen…

Over schoonheid heeft ieder ’n mening, wat de één adoreert, verguist de ander. Maar over het summum van schoonheid, daarover zijn allen het per slot over eens: Zijn Aphrodite en Adonis. Aphrodite wedijverde met Persephone om Adonis, wilden beiden diens liefde. Aphrodite streek met de eer. Adonis bleek per slot maar 'n gewone meneer. Voor…

Uit de nacht die mij omhult, zwart als een bodemloze afgrond, dank ik de goden, zo zij bestaan, voor mijn ziel, die standhoudt. In de meedogenloze greep van het lot ben ik niet geweken, niet gebroken. Onder mokerslagen van blind toeval bloedt mijn hoofd, maar buigt het niet. Voorbij dit veld van woede en tranen rijst slechts de schaduw…

Het recht is blind en voor elk gelijk de een is arm de ander rijk de een slaapt warm de ander in wind die hem zo verkilt want dat is wat hij wil wie vaardig is in recht slaapt niet langer slecht De dader die in liefde geeft waarvan hij zelf nodig heeft zijn nat zijn droog zijn hele leven hij heeft nochtans zoveel te geven…

ik tel geen schaduwen die achter mij wachten de dood staat ergens maar niet in mijn handen ik draag het ochtendlicht als een vraag die geen einde kent vrij ben ik niet omdat ik ontkom maar omdat ik kijk naar wat groeit naar wat ademt naar wat nog niet is gezegd en in dat zachte weten dat alles beweegt leer ik niet te sterven…