Ademteug

De dingen verliezen hun naam
een weg schuift onder de tijd
ergens ademt metaal alsof
het zich iets herinnert

een hand raakt aan wat
nog geen antwoord verlangt
onder de huid vindt
verschuiving plaats
,
het denken valt
een ogenblik uit zijn oevers
de wereld staat er nog —
vreemd genoeg dichterbij

tot midden in het voortgaan
iets zachts hem tegenhoudt
geen reden, geen herinnering
enkel de ademteug.

circulair

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 5