waar het zachte weten woont

in de schemer van toen
waar bomen fluisterden zonder woorden
en paden zich bogen naar het onbekende
droeg ik een wereld in mijn handen
licht als adem
die nooit om bewijs vroeg

een wolf kon spreken
een meisje kon verdwijnen in rood
en terugkeren met ogen vol geheimen
niets hoefde waar te zijn
om waar te voelen

later leerde de dag mij namen
voor steen, voor verlies, voor tijd
alles kreeg gewicht
en werd vastgezet in lijnen
die niet meer bewogen

maar soms, wanneer de avond losraakt
en het denken zijn greep verliest
hoor ik weer dat oude fluisteren

en weet ik
dat wat mij toen werd verteld
dieper wortelde in mijn ziel

dan alles
wat het leven mij
zo zeker heeft geleerd

oorsprong

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 10