Waar niets van mij verlangt

Tussen stille duin
blijft het laatste licht hangen
wind zonder haast


In de Westhoek, waar duinen
zich in trage golven openen, voel ik hoe
het prille licht mijn huid aftast, alsof het wil begrijpen
wat in mij stil wordt wanneer het landschap niets van mij verlangt.

Tussen helmgras dat deinend
beweegt in een wind die luistert, ontstaat
een ruime helderheid waarin mijn aandacht zich uitstrekt,
alsof mijn lichaam eerst verstaat wat mijn gedachten pas later volgen.

Aan de rand van het zandmeer,
waar vogels lage cirkels trekken, voel ik een
voorzichtige trilling in mij opstaan - een herinnering aan
hoe het voelt om zonder haast aanwezig te zijn in wat zich ontvouwt.

En als de avond neerzakt over de
duinvalleien en het verblekende licht zich dun
verspreidt, vind ik een diepe rust die zich in mij neerlegt als
een zachte waarheid die fluistert dat ik hier mag ademen zoals ik werkelijk ben.

Biografie van deze schrijver

de westhoek natuurpoëzie verstilling

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 10