De weigeraars

Als we straks de herfst uit onze aderen snijden,
de winter verdrijven uit het menselijk bloed.
Als er een onafgebroken lente gloort,
een felle, kille stroom
die weigert te vertragen.

Dan zal de aarde buigen door haar hoeven,
het gewicht dragen van wie niet meer gaat,
er geen schaduw meer is voor de jeugd,
omdat de oude bomen blijven staan tot in de eeuwigheid.

Dan moeten we wel omhoogkijken, naar de abyssen.
Wegen van ijzer bouwen naar de maan.
Zeilen over een zwarte, peilloze oceaan,
op zoek naar nieuwe kusten
om onze vlaggen te planten tussen de sterren.

Maar hoor je nu al de stilte van die kosmos?
Wat blijft er over van de mens die de klok breekt?
Een dag zonder nacht,
een licht dat nergens meer een schaduw werpt,
Een wezen zo rijk aan tijd,
dat het zijn gisteren vergeet.

Moeten we dit willen?
Als goden verdwalen in een eindeloos nu,
reizend door glimmende, ijzig kille zalen,
onderweg naar nergens.

Of moeten we de vergankelijkheid juist koesteren?
Omdat de bloem wellicht alleen bloeit
omdat zij weet
dat zij verwelkt.

generatiestilte

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

5.0 met 1 stemmen 19