Hartenkreten over natuur

De kleur wordt anders Het seizoen verandert Wat hing zal vallen Wat staat gaat hangen Een nieuw moment Dat altijd komt Verandert wat was Naar wat zal zijn De wereld in vlam Geel oranje rood De huizen branden binnen Waar haar hitte woont Buiten is het koud Buiten is het nat Samen gaan we binnen En samen zijn we warm…

Staand in de branding, Zie ik in d’oneindigheid van de zee, Waar golven onafgebroken rollen, De hemel in de zee verdwijnt. De zon verdwijnt mee, Als d’nacht de dag overschaduwt. Dan bij de wederopstanding Doven maan en sterren In ’t verschiet. Mijn oren horen slechts ’t ruisen Van d’eeuwig komend En weer gaande branding, Verschuivend…

Groen blad in de wind grijze muren in herfstlicht wortels in de grond Hier tussen de muren van steen en asfalt staat een boom die de adem van de straten bewaakt. Zijn brede takken reiken naar het wisselende licht, een rustpunt dat de dag overspant. Onder de kruin ontstaat een zachte omslag, waar schaduw en zon zich vloeiend vermengen.…

Het water kabbelt door de beek, De voorntjes schieten Van links naar rechts en terug, Dat doen ze vliegensvlug Om vlugge vliegen af te vangen. De lisdodden langs de oever, Fel gele en koel blauwe, Wuiven voorbijgangers gedag, Hertjes laven hun dorst, Strootjes laten zich meevoeren Naar onbekende oorden. En ik, ik kijk mijn ogen uit,…

Oude wortels rusten stam draagt sporen van tijd takken dragen licht Diep in de dragende aarde verankerd vinden de oude wortels hun stille weg, ze putten uit de verborgen levensbronnen en schenken standvastigheid aan de stam. De dikke schors getuigt van vele seizoenen, getekend door de stormen van het verleden, een levend pantser dat herinneringen…

Langs het natte pad een paddenstoel vangt het licht niemand die het ziet Wanneer de herfstwind door de bomen fluistert en het zachte tapijt van bladeren vochtig wordt, verschijnen onopgemerkt kleine wezens uit de bodem, als stille wachters van het verborgen rijk. In alle kleuren van de rijke herfstpalet staan ze sierlijk verspreid tussen…

Ik waande mij even in het Paradijs PUUR GENIETEN Jammer dat de Adams 'n andere bestemming gaven aan de appel Het was voor de Eva's zo goed bedoeld zoals ook de Eva's van de Kasteeltuin het goed bedoelen PUUR GENIETEN…

De zonnebloemen bijna uitgebloeid De herfst klopt aan de deur En langzamerhand verliest in de natuur alles weer haar kleur. Alleen het rood van de liefde blijft en voor wie het wil weten Vanavond heb ik met mijn liefste nog lekker mosselen gegeten.…

Oude beukenstam herfstlicht door groene blaadjes stilte in het bos Wanneer de oude stam zich opricht tegen het zachte strijklicht van de dag, voel ik hoe de massieve bast de tand des tijds opneemt en de ruis van de omgeving geruisloos filtert. In het dichtgeweven dak van grijze takken ligt een eeuwenoude kracht besloten, een kalme grens…

levend en krachtig, wijzend omhoog, zingende bladeren, buigende boog OF kaal, omgevallen, stervend, verdroogd. HERE, maak mij een lust voor uw oog…

Avondregen valt regenboog breekt door wolken stilte onder licht Lucht opent zich na de laatste druppels en ergens tussen avond en regen verschijnt een flinterdunne boog alsof een stille brug zich legt tussen wat was en wat nog komt. Onder dat licht wordt elke stap lichter alsof kleuren iets aanraken in ons dat lang heeft gewacht om weer…

Treurwilg aan de sloot een blad drijft met het water stil aan het einde De treurwilg staat aan de sloot, met een zachtheid die niets vraagt, alsof zijn takken een stilte dragen waarin mijn gedachten zich langzaam laten zakken, zonder haast. In het licht dat door zijn hangende lange takken valt, ontstaat een kalme beweging, een fluistering…

Ik wil iets dichten over won’dre wolken, zoals wel ied’re dichter pleegt te doen. Het thema is helaas zeer uitgemolken, zal het een smetje zijn op mijn blazoen? ’k Zie wulpse wolken gaan langs lichte loopse luchten. ’Had ik dat maar geschreven’, hoor ik u verzuchten.…

De vijver bewaart licht tussen oude bomen stilte wortelt diep Tussen bloemen ontvouwt zich een taal die ouder is dan woorden. Kleuren ontsluiten een wereld waarin verwondering zacht neerdaalt en mijn hart leert luisteren naar wat stil wil blijven. Onder kronen van bomen verliest de tijd haar haast. Ritselende bladeren en tere vogelgeluiden…

Zwaan, zwaan Met vleugels Slaan Wop wop Zwaan, zwaan Met vleugels Slaan Woesj woesj Zwaan, zwaan Met vleugels Gaan Weg Zwaan…

't Is herfst in de zomer Indian Summer de platanen tonen hun gele pracht de iepen zieken uit of tooien zich maagdelijk alsof het nog lente is alleen de winter laat op zich wachten want de 3e tropische periode staat voor het groen nog voor de weekend-deur en voor de oudere mens(en) ook, die vallen... dood bij bosjes!…

Groene stilte heelt bomen ademen diep in onrust waait voorbij In het zachte ruisen van tere bladeren opent zich iets tussen gedempt licht en verstilling, alsof een oude spanning oplost in takken die zonder haast hun eigen adem volgen. Dieper tussen stammen waar licht gefilterd en gebroken valt, wordt elke stap zachter, een terugkeer naar…

Ecologische systemen functioneren geenszins, door eieren weg te nemen uit nesten van broedende vogels niet door bijeen te rapen wat beschadigd raakt alsof bewaren hetzelfde is als bezitten alsof de natuur behouden blijft door haar uit elkaar te dragen, het onnatuurlijke schuilt in het verzamelen zelf De bij haar strepen niet gunnen…

Oranje vlinder de zomer vertraagt even blad draagt de schaduw Wanneer het oranje zandoogje neerstrijkt, brengt zijn vlucht een verschuiving in mijn aandacht, alsof de tijd zich even voegt naar de ruimte van het moment. Zijn warme vleugels vangen het zonlicht zonder het vast te houden, en ook in mij opent zich een ruimte waarin elke indruk…

Ach, de zon brandt als een vurige bol, het zweet stroomt als een rivier, zo vol. De thermometer schreeuwt moord en brand, het lijkt wel of we wonen in een woestijnland. De ijsjes smelten sneller dan je kunt likken, de airco's brommen, de ventilators flikken. De schaduw is onze beste vriend, maar zelfs die voelt nu wat bemind. Het asfalt…

Het Dilemma van de Vogelhuisjes In een oude eikenboom, zo groot en wijd, hangen twintig vogelhuisjes, zij aan zij. Blauw, geel en groen, een kleurrijk gezicht, de vogels weten niet welk huisje hen het meest verlicht. De Grote Keuze De merel fluit een vrolijk lied, maar twijfelt waar hij nu eens gaat zitten. Hij kijkt naar links, hij kijkt…

Er is een plek waar de grond niet draagt, waar elke beweging dieper maakt wat al niet meer vast was. Iemand stond daar ooit. Niet roepend. Niet zwaaiend. Alleen langzaam lager aan de horizon. Ik kende de diepte van die ogen, hoe gevoelens konden zinken tot op de bodem van zichzelf. Ik leerde dat drijfzand niet verslindt uit honger.…

De lucht hangt laag, een zwaar gewelf van lood. De wind houdt zich in, schuilt in het struikgewas. Wij sussen de twijfel in een krimp van rust, terwijl de horizon zich langzaam sluit. Hoor het verre morren in de buik van de wolk. Het berekende land ligt bewegingloos te wachten, gekooid in de stilte voor de vlaag begint. Geen vogel die nog stijgt…

De tuingoden waren dit jaar De tuin niet welgezind, De rododendrons hebben Nauwelijks gebloeid. IJzerhard laat het ook afweten, Monarda had er al eerder De brui aan gegeven, Evenals het duizendschoon. Alleen het onkruid Vaart hierbij wel zeer wel, Tiert welig, overal, En ook mos op de tegels Heeft ’t naar de zin, Dus over hoeveelheid groen…

Wintermorgenstil boven het witte bergdal een kraai vliegt voorbij In het kalme berglicht dat langzaam opent en de ochtend koel langs mijn broze huid beweegt, ontstaat een trilling die dieper door mij heen gaat dan ik eerst kon vermoeden. Op het smalle bergpad dat zich traag ontvouwt en de milde wind die mijn aandacht streelt, merk ik…

Voor de tocht der tochten: de dood waarvan je alleen weet wanneer ie begint bij toegekende euthanasie maar geenszins hoe deze loopt, verloopt laat staan waar deze zal eindigen doch de levenstochten, de wandeltochten van de Amsterdammer Rutger Burgers is het begin en het eind bekend en vooral de garantie van onverharde wegen 'TRAAG DOOR…

De regendruppels krinklen Belletjes op het water, Het ranke riet wuift ze gedag, De zonnestralen maken Vele kleine regenboogjes, De pompebladen wiegen Zachtjes in ’t ochtendbriesje, De witte en roze bloemen Wiegen met de bladen mee. En ik, ik zie het aan, geniet, Ik geniet voor twee.…

Tussen stille duin blijft het laatste licht hangen wind zonder haast In de Westhoek, waar duinen zich in trage golven openen, voel ik hoe het prille licht mijn huid aftast, alsof het wil begrijpen wat in mij stil wordt wanneer het landschap niets van mij verlangt. Tussen helmgras dat deinend beweegt in een wind die luistert, ontstaat…

'Feestie' geeft mij direct de 'tooth' en smaak van ontspanning en eten op station Heemstede-Aerdenhout 't is ook een lunchroom ik versnaper mij aan koeken en koffie wachtend op vrienden voor een Bloemendaalse wandeling ik vermaak mij ook 'binnengewoon' in een 'first class' 'second hand' horeca-inrichting de wandeling wordt…

Dichte wolkenlaag bladeren keren zich om vogels zonder stem Lucht zakt dichter op de daken neer, een matte glans op ramen zonder stem. De wind schuift langs als iemand die niet blijft, maar wel iets achterlaat wat ik herken. Een droge smaak van ijzer op mijn tong, de straat ligt strak gespannen als een snaar. Een fietsbel tikt nog…