Tijdgenot

Getrimde zeilen
een zachte golf raakt het hout
stilte draagt de boot


De wereld trekt aan me,
voorbij in een stroom van golvende
indrukken die me meeslepen. Ik blijf staan waar
drukte oplost en alles zich uitvouwt tot een zachte ruimte.

De breekbare stilte legt
zich neer als een lichte sluier over
wat nog trilt - een uitnodiging om dieper te kijken.
Ik voel hoe ruis verdwijnt en mijn aandacht zich helder verzamelt.

Ervaringen openen zich
zonder haast, als een landschap dat
ademt, een ruimte die mij draagt. Zoals licht een
kamer vult zonder te vragen, zo vult dit moment mijn gedachten.

In deze wijde rust word ik
weer doorlaatbaar, niet langer gedreven,
maar eenvoudig zijn, alsof iets in mij zich ontspant.
En in die helderheid ontstaat genot waar ik blijf, gedragen door stilte.

Biografie van deze schrijver

stilte bewustzijn rust

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 5