Liegenspiegel

Hoe was het weer daar,
vroeg de spiegel met een kruk in zijn stem.
Wat doet daar deze woede?
Ik stond erbij als een jas zonder eigenaar.

Ik vocht met ramen,
met lepels, met een natte stropdas,
en mijn gezicht deed mee
alsof het een geheime bondgenoot was.

De cadenza klom op tafel,
tors rotsen, sleep touwen,
en we schepen haar in
met een vork en een vergeten vis.

De matrozen kregen schelpdieren als helm,
de trossen gingen uit hun bol,
en nergens was olie,
behalve in de zin van mijn linkersok.

Hoe ik jou kan nadoen,
zei ik tegen de man in het glas,
niemand die mij ziet
denkt dat ik jou ben.

Toch blijf ik oefenen,
ik en mijn spiegel,
tot de leugen oprecht wordt
en het komisch begint te lijken.

spiegels

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

2.0 met 1 stemmen 18