Alle inzendingen van J.M.C.

Het is vandaag de dag dat ik vrolijk zeggen mag dat ik voor ‘t eerst in een bedje lag want vijftien mei was de dag dat ik ‘t eerste levenslicht zag Bij mijn moeder en mijn vader en mijn meest gehate zus kreeg ik mijn naam die sindsdien, al mijn hele leven hoog in ‘t vaandel staat Daar begon ik met leven zonder huilen of schreeuwen…

Ik heb de afgelopen dagen heel slecht geslapen door stress in mijn hoofd kom ik bijna niet uit woorden mede door hartkloppingen is mijn lichaam volledig uitgeput Het begon een jaar geleden met een afschuwelijke nachtmerrie over een gifgroene duivel die mijn hoofd uitperst als een rijpe citroen en het sap daarna opdrinkt met een valse…

Wijsheid draagt goud in handen, diamanten en briljanten lucht paleizen met witte stranden zij fluistert ons stilletjes toe tijdens regenachtige nacht onder schaduw, sluimer zacht als bestemming, zonder doel Niemand heeft haar ooit gevonden want wijsheid gedijt onzichtbaar tussen dromen in het labyrint van verloren uren waarvan geen uitgang…

Dorst bestaat in vele maten maar deze maat was groot huid was uitgedroogd dood als elastiek gortdroog als karton Hartslag vrijwel onzichtbaar ritmisch met de klok seconden vertraagd tot milliseconden werden milli-milli seconden tot ‘t bijna stilstond Hitte van de zon brandde al dagen als een koekenpan die pannenkoeken bakte…

Het voorjaar herinnert mij aan schoonheid hoop die herleeft en verdriet dat vervliegt als een serenade voor mijn ziel dat eeuwig zal klinken melodieus en toch subtiel Hier lopen mijn voeten door ‘t hoge gras met frisse dauw op mijn huid, geniet ik pas als de lucht ruikt naar appelbloesems en groene aarde, heel puur de wereld vol wonderen…

Hier mag men overdadig eten en drinken tot diep in beschonkenheid met wijnglazen lui liggend op zachte sofa’s ‘t leven beklinken omdat in deze wereld liefde voortdurend zingt Hier mag men met iedereen zoenen en vrijen kreunend tussen vele lichaamsdelen rijden om het leven te vieren op alle slechte manieren met levenssappen die door goden…

Zij liepen stil gearmd over de kade langs systematische lantaarnpalen van de lange laan onder de lage maan waarop de kletsnatte stoep licht weerkaatste op iedere plek waar ze gaan Zij kropen dicht naast elkaar terwijl hun paraplu de laatste druppels ving vallende uit de hooggebogen seringen die regen herbergde van de stortbui die op straat…

Zonnebloemen bogen beschermend neer op de kleine jongen die de tuin inliep kort gebroekt, maar keurig wit gekleed met zonnehoed geknoopt om het hoofd Achter hem volgden grootzus en kleine broer zij liepen van een trap met honderd treden een hele toer zo hand in hand naar beneden Pruisisch blauwe potten bloeiden statig bij het pad alsof…

Die vriendelijke dame elke ochtend komen we haar tegen, stralend weer lichtelijk voorover gebogen lezend autocue met betoverende blik, zo fijngevlochten enthousiast glimlachend, met vriendelijke ogen pittig commentaar gevend over wind, ijs en regen Zij lijkt op het meisje van hiernaast al kom ik deze dame, in dagelijks leven, nooit tegen…

Lui ben ik absoluut niet dat is mijn persoonlijke verhaal geen keuze, maar moraal van zien in deze keiharde wereld bovendien ontwijk ik de mens die hard begint te schreeuwen jouw blik voelt als een wilde leeuw, ‘t verslindt mij, zonder mededogen daarom zeg ik niks, kijk niet in je boze ogen stilte kan veel zeggen, als woorden kunnen drogen…

Zeven dagen per week driehonderdzestig dagen draait het keukenritme op mijn idee mijn hand snijdt, mijn geur is bekend want het is mijn domein van begin tot het end Maar dan komt de dag die paar keer per jaar, dat hij daar staat met een kom en een paar eieren meel, een liter melk en een snufje zout en de keuken is van hem zonder twijfel…

Stierf men zonder woorden onder toom van duister zonder weerstand door harde, verbitterde hand Stierf men zonder zonden achter muren van het leven om komaf of weerwoord gegeven vanuit gezond verstand Vertel waarom werd gestorven aan de rand van leven genadeloos door God vergeven op de tafel van onrecht? Vertel waarheid over de goedheid…

Eigenlijk had ik vandaag te werk gemoeten en gisteren had ik boodschappen moeten doen… Maar ik voelde me niet sterk ik wil eigenlijk helemaal geen baan dus heb ik ontslag genomen en nu schraap ik bodems uit bakjes die nog in mijn koelkast staan Morgenavond zouden we samen op stap gaan ik en mijn meissie romantisch dineren bij dat knusse…

Er zat een steentje in ‘t geheugen zo liefjes, zo fijntjes het kriebelde en nam herinneringen mee verloren als sieraden op de bodem van de zee Een naam, een datum, de gemaakte belofte verzonk in diepte, vederlicht tot vervaagd haar wereld werd een oceaan zonder triviale schat zij het schip die de route vergat Onder maanlichte golven kreeg…

Bij ons in de buurt is een prachtig natuurgebied een stukje ongeschonden wild getij speciaal voor jou en mij Waar futen vliegen, wild en vrij als streep van vergeten zicht klieven kieviten door water snijdend rimpels, diep en later Nu de dagen weer gaan lengen en mensen meer gaan leven blijft er plastic achter in het gras mars papiertjes…

Als jij mijn spons was zou ik eeuwig baden in dit reusachtige bad vol sop zacht strijkend over rug en liefdes bladen tot einde der leven genieten wetende dat ik nooit meer stop Als jij hier verschijnt, stiekem in gedachten denk ik niet altijd aan je gezicht maar aan intieme delen want het kan me niets meer schelen ik zou al mijn verlangens…

Zij staarde hoopvol over het water waar de horizon ontvouwde als een grijze zakdoek en de zee tuurde mee vol vertrouwen toonde hij de laatste bladzijde van het boek terwijl zij golven telde, telden de uren tot haar ogen brandden, van al dat turen Ergens in de horizon, voorbij al het niets waar lucht en water samensmolten hoopte…

Jij vliegt in ochtendgloren vederlicht en vroeg geboren ontsproten met vleugels als beukenblad vredevol verzonden tot einde der dag Breng jij hoop in bittere tijden teer geschenk vanuit schaduwzijde met oneindig leven voor even als sprekende belofte, in dit jaargetijde Leef jij, als licht in lentezicht vullend vreugde met aangezicht…

Oh, ik zie zo graag de zon schijnen in je haar en ik zou zo graag als een gewone vent, willen zeggen hoe mooi je bent Soms zie ik je lopen op straat dan weet ik dat mijn leven zonder jou niet verder gaat dan ben ik zo somber omdat jij niet weet dat ik besta al kijk ik je vanuit verte na En ik weet, dat ik jou nooit echt vergeet Ik…

Ergens, in een hoek van de kamer daar waar zicht onzichtbaar gaat al het bovennatuurlijke staat en zuurstof de lucht nooit laagt zit de heerser van achterlijkheid tussen glimp en werkelijkheid Zie het gaan, die beweeglijkheid levend in koude, kille onredelijkheid wachtende op negatieve straling in de ijle lucht niet specifiek op vastgestelde…

Achter schaduw op de muur brandt het vuur voor morgen de toekomst vloeit daar helder open als een geschreven boek waardoor je rond kunt lopen Onze ogen zijn stekeblind ons denken beperkt als zomerwind we zien het nu, maar vinden niet alles wat ontastbaar in schaduw staat terwijl om ons heen immens veel energie bestaat Wie in de vierde…

Na acht golven, steeds hoger gespannen ontstaat de negende golf met immense kracht de allerhoogste, uit jongere zusters geboren als laatste slagveld dat alles mag bekoren Het water buldert woedend boven de wind sopranen zingen een stevig zeemanslied vastberaden omdat geen mens wederliet nemend alles mee, al wat ons ooit gegeven Haar armen…

Muurbloem is geen bloem zij is schaduw achter rozen op vergeeld behang in vaalbruin beige krijgt zij weinig water geen uitbundige regenbui klagen is uit den boze haar hart mag geen emotie tonen daarom zijn rode stampers ongepast gele pluizigheid als den doden Muurbloem mag niet praten zich nergens over uitlaten over grond kruipen niet…

duizenden kopjes kussen nederig de lentelucht terwijl kleuren kreunen als mondriaans laatste zucht die als oeroude grap over de west-friese landerijen klucht tonend hollands beeld momenteel en in historischheid onder streng beleid van boer en boerin zodat men hiermee brood verdiende in zekere zin want het betekende bitter lijden…

Zijn mensenlevens meetbaar; licht of zwaar weegt afkomst, wie telt die macht wegen hoge harten zwaarder kan blauw bloed niet vloeien, is het niet zacht worden hun namen daarom wijds en groot op marmerplakken uitgebracht Tellen gewone zonen niet mee als bittere strijd ze neder slaat in rekeningen van staal en sterven zijn zij maar cijfers…

Onder blauwachtige mist zweeft zijn kleine vissersboot met hoopvolle netten op de stroming zit de buit verstopt in scholing verborgen in het wateroppervlak Masten van enkele zeilen vaag zichtbaar in dichte mist onthullen contouren op de kade de huizen, de kranen en de schoorstenen tekenen asgrauw en triest beladen Oranje zon kijkt…

zit ‘t in verkeerde vormen de neus die nederbuigt, de te dunne mond zit ‘t op de tanden, in viezige sporen pukkels, littekens, een onzuiv’re huid of zit ’t dieper, in het hart verborgen in donk’re hoeken, vol van macht leeft ‘t achter monden die draaien over angst die de ziel duisternis bracht kleeft ‘t in verleden als droge wijn in schaduw…

stilte overheerst in de echo van deze kamer als einde dat een vraag afsluit met geluid wat is verbruikt heerst er bitter stilte tussen onze gedachten alsof woorden pijn verachten op dit onverwachte pad bloedt stilte in mijn hart het tekent einde der leven zwijgen van je mond dat nog zoveel heeft te geven stil drijft het…