Netgedichten

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 89.086):

Nieuw Leven

Het voorjaar herinnert mij aan schoonheid
hoop die herleeft en verdriet dat vervliegt
als een serenade voor mijn ziel
dat eeuwig zal klinken
melodieus en toch subtiel

Hier lopen mijn voeten door ‘t hoge gras
met frisse dauw op mijn huid, geniet ik pas
als de lucht ruikt naar appelbloesems
en groene aarde, heel puur
de wereld vol wonderen der natuur

Hier zwemmen eendjes in de sloot
ze kwaken een vrolijk melodietje
zie hoe ze duiken, leerzaam en prat
door water met kroost
hun veren nooit nat

Verderop springen lammetjes om schapen
verheugd en blij alsof ze jarig zijn
ze mekkeren als belletjes en huppelen voorbij
drinkend bij moeder
met staartjes zwaaiend, zacht en vrij

In deze wereld waar oorsprong bloeit
en alles groeit
zingen alle vogels hun eigen lied
er wonen fluitorkesten in hoge bomen
maar je ziet ze niet…