Eeuwige Echo
De letters op de steen vervagen
haar naam gedragen door graniet
half verweerd staat er: ‘Sofia,’ te lezen
maar verder ontrafelen kan ik niet
Verteerd tot echo van leven
liet zure regen sporen achter
dat heeft haar scherpte weggezogen
de goud vergulde tekstlijn
is nu een leeg festijn
En ik vraag me af wie hier begraven zou zijn
wie ligt hier verstopt onder het hoogpolige gras?
was zij moeder, dochter of vriendin?
heeft zij gelachen, heeft zij bemind?
Het graniet buigt zijn hoofd en sluit moedeloze ogen
hij laat geen woord weerklinken
de letters zijn de enigen die nog bekvechten
om bestaansrechten tegen verwering die alles opvreet
zodat men haar naam niet vergeet…
Geplaatst in de categorie: filosofie
begraven Er is nog niet op deze inzending gestemd.
2
2
Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!