Netgedichten

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 89.056):

Ik ken hen…

U kent ze wel
valse monden
die vals glimlachen
met valse praatjes
vullen ze geen gaatjes
ze praten enkel naar de mond
schijnheilig en schijterig
omdat ze liegen, op achtergrond
al gelang naar blieven
tegen medemensen onzin klieven

U kent ze wel
die onbeduidende gasten
ze willen steunen
goede bedoelingen opdreunen
om je zogenaamd te ontlasten
inpraten op gevoelens
met koffie, koekjes, bier en rode wijn
brengend grote bergen hoop
want dat is in de supermarkt
vooralsnog niet te koop

Ik ken ze ook
uit negatieve ervaring
die ik betreur
mijn geest had ‘t niet in de gaten
en nu voel ik me adergelaten
overduidelijk een domme gans
ik vraag hen echter nooit meer ten dans
achteraf vind ik het zo vreselijk stom
dat ik hen
vanuit verte niet herken

Want ik ken hen wel
met interesse als een warme deken
het levensgrote vangnet
voor roddel, over jou en mij
jagend op klein leed, menselijk gedrag
een slecht deel van ons leven
als pronkstuk van roddelleven
daarna lost de aandacht op
als suiker in de regen
en kom je hen nooit meer tegen