Netgedichten

netgedicht (nr. 89.055):

Lichtpuntje

In diepe duisternis
een vonk van hoop die blijft branden
stil in de nacht

In diepe duisternis
gloeit een vonkje van hoop, niet
bereid te verdwijnen. Het blijft aanwezig onder wat
zwaar op mij drukt. Ik voel hoe het tegen de nacht in blijft branden.

Onder mijn broze huid
beweegt een trilling die zich langzaam
opent zonder zich te verklaren. Iets in mij licht op nog
vóór ik het begrijp. Ik val even stil en luister naar wat ontstaat.

Als wereld te fel wordt,
zakt een zachte sluier in mij neer om
mijn randen te bewaren. Ik adem trager en keer terug
naar mijn eigen tempo. Ruis wijkt en mijn aandacht vindt weer een plek.

In dat halfdonker groeit
een warme kern die blijft, zelfs wanneer
de dag te zwaar wordt. Als ik daarbij stilsta, wordt het
licht een richting. Geen stem, maar een uitnodiging om terug te keren.