Hartenkreten

Laatst toegevoegde hartenkreet (nr. 59.970):

Onbezorgdheid

Ik droeg de dagen
in mijn hand
alsof de tijd nog
slapen kon

de wereld lag als
los zand
te glanzen in de
bleke zon

ik dacht nog niet
aan wat verdwijnt
aan namen die
verstillen gaan

niet aan het uur
waarin de schijn
zich losmaakt
van het voortbestaan

toen kwam de ratio
heel stil
geen vijand, eerder
een gezicht

dat zei;
"De mens verdwaalt
wellicht wanneer hij
enkel dromen wil."

zij legde koude
op mijn huid
een orde in het
wilde gras alsof

begrijpen zonder ruit
een echo was
maar onbezorgdheid
bleef bestaan

een kind dat door
de regen liep
dat zelfs in breekbaar
opengaan

nog iets van
eeuwigheid behield
want wat is denken
zonder zee

zonder vallen van
de nacht
zonder een hart dat
af en toe
niet begrijpen mag

wat is voelen
zonder grens wanneer
geen richting
meer beklijft

de vrijheid van een
mens wordt een deur
die openblijft
dus leef ik,

tussen licht en lijn
tussen het weten
en de wond, waar
ratio het schip kan zijn

maar niet de reden
van de grond
en soms, wanneer de
avond breekt

en stilte langs de
muren strijkt
lijkt het alsof de
ziel pas spreekt

wanneer het denken
zwijgen lijkt.