Alle inzendingen van Leentje

Het is weer eens zover. Wanneer de rode, witte en blauwe auto's zijn gepasseerd, klinkt er klassieke muziek door de lucht, gehuld in een deken van rook. De trampoline, nu vol regendruppels die op en neer deinzen als melodieën. Een onzichtbare pianist bespeelt de druppels en maakt langzaam de lente onaangenaam.…

Mijn veilige plek is uit het bos geweken. Een groene hemel, voorgoed gesloten. Waar vogels zachtjes in je oren fluisterden, de wind donzig langs je roze rui streek, en het ochtendlicht zich door donkere stammen sneed. Waar witwolkende adem laagde in kou, en een roestige aardegeur als herfst op je tong lag. Mijn schuilplaats is…

Een masker van schijn gedragen aan de overkant, waar water zwijgend spoelt, stuwt op het stille land. Zijn bedoelingen verdrongen, bekneld onder een steen, onderdrukt door een daad, die plots verscheen. Dus herhaalde hij zijn laatste woorden nogmaals, in de hoop dat mensen hem hoorden. Zijn intenties te zwaar, dus liet hij ze gaan…

Haar fijne, tere handjes spraken bronzen kleuren leed, gevuld door traanvocht, weggestreken onder wreed. In holle leegtes van haar gevlochten haar, waar menigte zocht, vonden vondsten elkaar. Tonen die gebaren spraken, en haar zijden spijkerstof vol lagen, waar ritmische klanken naartoe draagden. Naar een cadans van verlaat,…

Haar woorden, een stromende nachtegaal, die drijft in een kudde vol duistere mist. Versleten in hun knappende vachten. Gevangen door het ijs dat haar herinneringen wist.…

Omarm de stille, zachte uren. Waarbij dromen je kunnen sturen. Naar een hemel waarin sterren stralen, En jouw gedachten zacht verdwalen.…

Een brandend, fel lichtje, In mijn kwetsbare hoofd. Stralend op mijn gezichtje, Dat langzaam dooft. Als de vlam verdwijnt, En de kille avond begint. Dan is dat het eind, Dat mij in stukken verslindt.…

Mijn ogen vol verraad. Mijn lichaam dat klaarstaat. Verdronken in een pilletje, die je leven zou moeten beteren. Een gevoel, Fluisterend, ‘’Is dit gewoon of toch een symptoom’’? Niet willen doorstaan, niet willen lijden, dus ik laat het pilletje door mijn strotje glijden. Er waren tijden, dat mijn hoofd open stond, voor het…

Woorden, scherp als glas, Verlangend naar rust. Een storm die plotseling zwijgt, Aan een zachte kust. Scherpe scherven, aangespoeld, Door een uitademende zee. Nu slapend onder zand, Wiebelend met de stroming mee. Vluchtig is hun scherpte. Zonder groot bestaan, Maar met klank en ritme, Die bij elke verandering aanslaan.…

Mijn stappen, Vertraagd, In een wereld, Die versnelt. Mijn hand, Rustend op een leuning, Die nergens, Heen leidt. Mijn lichaam, Gevangen in stilte, Terwijl de wereld, Verder schuift. Mijn scherm, Vol levens, Die sneller gaan, Dan ik kan bijbenen. Hun stappen, Lijken groter, Met dromen, Die meteen Uitkomen. En ik, Te…

Ik ben een eenzame beuk, In een woud dat nooit zwijgt. Omringd door stammen die fluisteren, Groen van hoop, goud van tijd. Mijn wortels raken anderen, Zoekend naar warmte in de grond, Maar als het stormt, Stop ik met praten, En houd ik mijn mond. Ik ben een kale beuk, Die haar bladeren, Vol warme tinten, Heeft losgelaten. Kleuren die…

Terwijl de klok opnieuw 12 uur slaat, Razen jouw woorden door de kamer. Als een storm die geen richting heeft. Ze halen het vuil onder mijn nagels vandaan. Mijn planning, gemaakt van glas, Ligt opnieuw in scherven. Bang om iets te zeggen, Angstig voor een nieuwe orkaan. Een last die zich opstapelt, Met een druppel te veel op mijn netvlies…

Een harde klap, de 17e, om kwart over acht. Doorgebroken stiltes, op een doodnormale maandagnacht. Een bevel, die schade teweegbracht. Met een einde, dat niemand had verwacht. Een verbroken relatie, dankzij zijn jacht, naar een slachtoffer, zonder enige macht. Een razende storm, waarbij zijn kracht, mijn lichaam brak en mij in een…

Haar hemel is iemand anders zijn hel. Waarbij haar woorden werden uitgesproken en er niets anders uitkwam, dan ‘’vaarwel’’. Stiekem hoopte ze op één uitweg, waar goed en kwaad konden botsen, maar het had niet zo mogen zijn. Zonder enige uitleg, is dit haar einde en neemt ze een zijweg. Om hopelijk, op het goede straatje uit te komen.…

Een onbekend lichaam, van een vergeten ziel, waarbij de geest me vasthield. Een stilte die over je waakt, met een drukte die langs je giert. Een centrale vraag, verstrengeld met een doodswens, waarvan ik het einde niet ken. Een gevoel, van wachten, op een hopeloos doel. Een angst, dat ik constant voel.…

De echo spreekt, de muren antwoorden niet. Mijn gedachten ingesloten, door angsten en verdriet. De aarde draait, de vloer wankelt. Mijn wereld kantelend, de waarheid verdraaid. Druk van binnen, het klopt aan. Mijn bewustzijn brengt me hier, naar het bestaan. Druk van buiten, uitend tot pijn. Kwellend door mijn brein, alles lijkt…

Hier zit ik dan, alleen, in de kilte. Waarom ben ik hier? Er komt een vlaag van stilte. Het bedekt mijn ledematen, van onder tot bovenaan. Het vergt vele antwoorden. Ik laat een traan. Van verdriet, meer niet. Het is iets wat niemand ziet. Niet van de buitenkant, niet vanbinnen. Ze zien alleen een meisje, Een meisje dat graag wil winnen…

Als ik dromen mag, blijven ze leven. Druk en angst, laten mij herbeleven. Van schrik sta ik op, en begin ik mijn dag, maar in wezen, heb ik geen gezag. Ik val van een moment, waarin ik alles kon. naar een herinnering, waar alles begon.…