Alle inzendingen van Adeleyd

En weer zijn de papavers daar, de bloemen uit mijn dromen - en niemand weet er hoe en waar ze plots weer zijn gekomen, maar hevig-rood straalt blij hun kleed en trilt in zon of regen, opdat geen mens ook maar vergeet de dagen en hun zegen. Want alles is gegeven hier: de zon en ook de wolken, al ademt vreugde door een kier, zo plots…

Zoete verkwikking in de strijd, koele omhelzing in de hitte, vreugde en vrede te midden het gewoel. Tedere blik uit de verte, zachte muziek op de achtergrond, geborgenheid zoals in het begin. Aandrang tot het goede, moed tot herbeginnen, zalving tot sterkte en vertrouwen. Geest die alles leidt, oorsprong en verwachting,…

Toch is er hoop, ondanks de stilte, het wachten op reactie die ik vroeg, maar ooit zal wel een antwoord komen maar nu is misschien nog niet de tijd. Mocht toch mijn ziel het wachten dragen en weten dat er straks weer zon en licht zal zijn en oeverloos verlangen en dat er appels aan de boom gaan hangen. Durf wachten, vragen, zoeken en vertrouwen…

Het beekje klatert mededogen, de zon gaat elke dag weer gratis op en wil de wereld warmen die koud werd door onachtzaamheid, door veel te groot berekend leven dat altijd maar de zachte krachten doodt en stil doet staan wat sprankelend wil groeten. Hoe kunnen wij toch leven zonder al dat moeten, maar fris en nieuw, als op de eerste dag – de…

Ooit was ik hier nog niet, nog nergens, ongekend en door geen mens genoemd, maar Gij hadt mij al in uw hand geschreven, Gij kreegt mij lief en wekte mij tot leven. Nu mag ik zoeken, zingen, dromen, zijn, nu wilt Gij mij in ‘t lot van mensen weven. En wat ooit wordt of groeit en bloeit, wat eeuwen duurt of maar heel even: met U, met…

Wat er niet staat in woorden maar wat opgeroepen wordt door de stilte ertussen dat is van belang, dat opent horizonten. Wat we niet kunnen uitleggen, enkel vermoeden, dat draagt ons bestaan, dat geeft steun en houvast, dat telt. Wat we niet kunnen zingen of dromen maar wat ons wakker houdt en oproept, tegen beter weten in, dat richt ons…

De witte schermen van de vlier, in geur en kleur naar 't licht geheven vertellen mij 't geheim van 't leven: 't is enkel nu, 't is enkel hier! Maar dwars doorheen die kleine bloemen in duizendvoud ontloken, klinkt een roep, een zucht, een stem die zingt en zoveel dat ik niet kan noemen. Er trilt een snaar die 'k lang al stil en niet bespeeld…

Je hoeft niet veel te hebben om de zon te zien: alleen maar goede ogen en een bril misschien maar weet dat toch de diepste dingen gratis zijn en dat ze soms ook groeien dwars doorheen de pijn. Dus maak je zorgen maar niet al te groot en wees tevreden met het dagelijkse brood.…

Na even wachten valt soms alles weer waar het moest zijn: de stilte, het betrachten van de vreugde, hang naar lente of naar wijn. Soms kan ik haast niet wachten, vult mijn ongenoegen heel de lucht en ziet niet meer wat echt belangrijk is: de tederheid bij 't zien van pijn, het heel geduldig groeien van de eerste lentebloemen, de lach van…

Ineens wat vreugde zomaar aangewaaid tezamen met de blauwe luchten; ineens het laten gaan van al te zeer om eigen zorg en moeite moeten zuchten; Ineens de glimlach zien van 't kind dat speelt en lacht en zonder vragen de dagen plukt zoals ze komen en niet te zwaar aan eigen last wil dragen. Ineens weer weten dat het leven mooi is al blijven…

Op de dag dat Gij zult zijn alles in allen zal ik kunnen liefhebben wie ik nu niet aankan wie ik nu niet ken. Op de dag dat Gij zult zijn alles in allen zal ik onbeschut staan en geheeld, en onverdeeld wie ik nu net ben. Op die dag zal ik weten wat ik nu vermoed, op die dag zult Gij heten vreugde, overvloed. Op die dag zal ik zwijgen…

Zo schoon en teer als nu de witte bloesems zijn kan ik het leven niet in arme woorden vatten, maar blinkend-licht staan deze niet te kopen schatten te schitteren, verheven boven angst en pijn. Slechts één keer leven wij en gaan de bloesems open, dan komt de vrucht als wij door ’t licht ons laten dopen.…

Soms kan ik met de taal wel spelen zoals een kind kan met een bal, maar ooit ook lukt het niet, dit delen en ‘k weet dat het niet slagen zal. Maar ‘k geef niet op, want alle woorden die hier ook maar te vinden zijn ze zijn als kleine toevluchtsoorden voor vreugde en soms ook voor pijn. Zo wil ik dapper verder spelen want vaak is dat ook…

Adem schoonheid drink de warmte en verheug je om vele kleine dingen. Groet de dagen van de lente koester ze met tederheden. Draag de stilte laat je vinden zie de vogels hoor het groen.…

Zo graag zou ik je laten weten hoe dankbaar-blij mijn ziel nu is maar ‘k vind niet gauw de juiste woorden en vraag ook best vergiffenis want ‘k twijfel soms nog aan je vriendschap want zelden stuur jij een bericht als ik niet eerst een mailtje stuurde of woorden van een nieuw gedicht. Je hebt het druk, dat weet ik echt wel en dagen gaan…

Een glimlach dwars doorheen de grijze wolken die regen zeggen, straks of al heel gauw; Vanmorgen was nochtans de lucht nog blauw en zouden lichte liederen mijn ziel bevolken. Maar och, je treurt toch niet om wat nog komen kan, maar evengoed verdwijnen als de sneeuw bij zon; je kijkt toch verder, waar het al begon en weet toch ook dat droefheid…

Een mooie dag, een blije lach al doet mijn schouder pijn. Het is wat 't is en zeer gewis zal 't ooit wel beter zijn. Er is zo vaak pijn en gekraak maar ook veel moois te zien Dus laat ons maar ondanks gevaar toch dankbaar zijn misschien.…

Er mogen zijn met alle zorgen maar ook met muziek en vrienden, met ogen die vertellen van vreugde en van herinneringen aan 't kind dat we ooit waren en toen nog onbewust van wat zou volgen. Kan de stilte ons niet meer boeien of wat stoort ons in een vogel? De harp zingt terwijl we slapen en doet een roos ontkiemen maar ze heeft ook dorens…

Nog witte bloesem die langzaam en stil groen wordt fruit wordt geboren.…

Zo graag zou ik nu helder schrijven hoe blij ik ben om al dat wit van tere bloesems in de velden waar straks weer lekker fruit aan zit. Maar ga nu zelf dan vlug eens kijken want straks is ook dit weer voorbij en taal kan enkel maar verwijzen maar van het schouwen leven wij. Al is er meer dan wat de ogen ons laten zien; er blijft de vraag…

Pasen, Pasen, groen en leven, bloesems met de lucht verweven die heel helder is en blauw, zingend onder morgendauw die de oude aarde drenkt en aan alles adem schenkt. Pasen, Pasen, licht en vreugde die ons trage hart verheugde dat weer hopen kan en lacht, op een nieuwe morgen wacht. Onze God bleef Jezus trouw, die slechts liefde geven…

Weer klinkt het nieuwe lied uit tuinen waar ’t oud verdriet is weggedaan en wat zo lang niet werd verstaan dat bloesemt nu uit duizend kruinen.. We vieren Pasen – feest van licht, Een groot geheim, een vergezicht.…

Houd Mij niet vast, laat tekens spreken zonder dat je beelden hebt, zonder dat mijn aanwezigheid je sluit voor telkens nieuwe aanrakingen, nieuwe dromen, ander perspectief. Houd Mij niet vast, ga en verkondig dat leven niet te stuiten is, dat dood een doorgang is, een niet, een opening, een hergeboorte. Houd Mij niet vast,kijk rondom je…

Goede Vrijdag Verlatenheid en duisternis oeverloos lijden toen en nu; liefde niet begrepen, licht niet gedoogd, God, wees ons, zondaars, genadig…

Die dag zo anders dan de andere dagen van deze veertigdagentijd want Jezus knielde voor de mensen die Hem het laatste maal hadden bereid. Hij wist dat nu het einde zou beginnen 't verraad, verloochening en pijn, maar wilde afscheid nemen en nog leren wat het betekent echt beminnen. Een teken liet Hij na, in brood en wijn, en hoe zijn vrienden…

Ik weet niet hoe ik danken moet, Gij, die ons duizendvoudig groet in alles wat Gij hebt gegeven: het licht, de dag, het weer, de wind, de sterrenpracht, de lach van 't kind en ‘t water dat het al doet leven. Ik weet niet hoe ik danken moet, want Gij, o God, zijt eindloos goed Gij laat U overal uit blijken: in vrolijkheid en vriendenfeest…

Gemengde gevoelens: geuren van palmtakjes vermengd met herinneringen aan kinderjaren. Vreugde om de feestelijke processie, gejuich van plechtige gezangen maar reeds doortrokken van dood en afscheid. Een lang evangelie waarin alles weer tot leven komt: het verraad al weerspiegeld in een blijde boodschap. De kus als begin van de nacht…

Wat jammer dat ik niet gekeken heb naar witte bloesem van de wilde perenaar; nu is die alweer weg, het blijft niet duren zo is het met ons leven ook wel, dat is waar! We hebben vaak geen tijd om echt te kijken of vinden andere zaken wel van meer belang; Toch is de natuur een wijze leraar ook die leert ons toch: och, wees zo gauw niet bang!…

Daarnet een buurvrouw ontmoet in de straat, wat praatjes en nieuwtjes nog vroeg in de morgen, een delen van vreugde en ook kleine zorgen en wat er weldra gebeuren gaat. Zo simpel maar hoopvol bij alle kwaad dat in onze wereld nu overal klinkt, dat ondanks ellende in harten toch zingt, daarvoor is het nooit te laat.…

Nu is de lente echt begonnen, de vroege vogels melden ‘t al; ik zing met hen een morgenliedje en zie de bloesems overal. Hoe jammer dat er toch nog oorlog en ruzie is, nu hier, dan daar. Er is ons zoveel moois gegeven maar wij zijn dwaas en in gevaar. Nu is de lente echt begonnen, dus laat ons vredevol en zacht elkaar toch tegemoet te…