Alle inzendingen van Adeleyd

Veertig dagen om te vinden welke weg we moeten gaan; veertig dagen die ons binden om elkaar weer te verstaan. Veertig dagen vol van zoeken, stilte, vroomheid, delen ook; veertig dagen, zeggen boeken, waar er vuur is komt er rook, maar ook licht van nieuwe dagen, kracht van Geest en sterk verhaal, doen ze ons naar zin weer vragen, spreken…

Dit alles zal toch ooit vergaan: de mooie dromen en het dwaas vertoon, maar laat ons hoopvol leven want niets is hier gewoon maar alles is gegeven. Vandaag willen we herbeginnen: een assenkruisje op ons hoofd ten teken van vergankelijkheid maar dat niets voorgoed is gedoofd; laat ons bewust leven in deze tijd. We willen delen met de velen…

Ineens wat vreugde zomaar aangewaaid tezamen met de blauwe luchten; ineens het laten gaan van al te zeer om eigen zorg en moeite moeten zuchten; Ineens de glimlach zien van 't kind dat speelt en lacht en zonder vragen de dagen plukt zoals ze komen en niet te zwaar aan eigen last wil dragen. Ineens weer weten dat het leven mooi is al blijven…

Even een pauze en weten dat je leeft, want doorheen alle drukte zou je dat vergeten: wat zijn we dwazen en maar goed dat we kunnen ademhalen zonder dat we daaraan moeten denken. Weer staat het voorjaar te wenken en de krokussen zijn al bijna uitgebloeid maar de lente trekt zich daar niets van aan en doet ons zonder meer verstaan dat alles…

Vandaag was een dag zoals er vele zijn maar toch uniek, want nooit komt die terug. Daarnet wat mensen weergezien die ik vannacht ontmoette in mijn dromen... Was dat een weten wat vandaag zou komen? Was het een wens, een sterk verlangen naar contact, ja naar verbondenheid? Vandaag komt nooit nog weer maar elke nieuwe dag brengt kansen die…

Er is iets achter alles wat we hier ervaren, een vreemde hunkering naar licht en troost, naar diep geborgen zijn, naar echt begrepen, maar door ons jachtig leven zelden klaar. We rennen dan van hier naar daar en voelen ons gewichtig door de daden, maar zien niet echt hoe alles ons gegeven is en dat ons zwoegen vaak maar lucht is, ijdelheid.…

Er bloeien al sneeuwklokjes. Ze staan fier opgericht, tegen alle negatieve weersvoorspellingen in. Groen en wit, heel feestelijk, al moeten de bomen nog eerst even rusten eer ze gaan juichen in hun bloesempracht. De sneeuwklokjes werkten al hard om hun tere blaadjes en bloempjes naar boven te krijgen, maar ze deden het toch maar, ook weer dit…

Wat was ik dwaas vandaag: ik liep mezelf voorbij in duizend zuchten. Wat was ik dwaas vandaag: het leven is veel meer dan blauwe luchten. Wat was ik dwaas vandaag: ik luisterde niet goed naar wat zou moeten. Wat was ik dwaas vandaag: daarom wil ik met liefs wat mensen groeten. Wat was ik dwaas vandaag en wil wat wijzer zijn en…

Er is gelukkig al wat sneeuw gesmolten maar morgen komt er verse bij. De kinderen zijn met sneeuw zo blij maar oude mensen zijn toch bang om hard te vallen en zo iets te breken… Nu heb ik even vrij om kalm te kijken hoe straten al wat meer berijdbaar zijn. Wat doet dat deugd van even niets te moeten dus wil ik jou maar even groeten en blij…

Een nieuwjaarsgroet voor al die mensen die ik langs deze weg ontmoet, een warme groet voor al wie kou heeft, wie 't leven zelden zingen doet. Een nieuwjaarsgroet voor al die mensen die hopeloos door 't leven gaan, geketend in hun onvermogen, door anderen soms niet verstaan. Een nieuwjaarsgroet voor de verslaafden, voor mensen op de dool…

Een lieve groet voor al die mensen voor wie dit jaar heel duister leek; voor wie ondanks de goede wensen het geen gelukkig jaar toch bleek. Veel groeten voor wie erg moest lijden; een warme wens voor wie alleen en machteloos moest zien te strijden, voor wie de zon zo zelden scheen. Een blije groet voor al die velen die snakken naar wat…

We hebben slechts dit éne ogenblik want gisteren is al lang voorbij en morgen komt pas later. Misschien beseffen we dit pas als we even stil willen zijn en niet in drukte vervallen. Kostbaar is elk moment en minuten zijn meer dan getallen.…

Zo graag schreef ik een kerstgedicht met woorden helder als het licht dat overal wil schijnen, maar ach, ik kan het niet. Zo graag schreef ik een kerstgedicht dat aan elk mens een nieuw gezicht, een zuiver hart zou schenken en ook de vrede wenken, maar ach, dit kan ik niet. Zo graag schreef ik een kerstgedicht dat mijn en veler schreden…

Nu zal tot vervulling komen wat de Heer heeft aangezegd: lentelicht voor winterbomen en voor heel de wereld recht; levenskracht voor de verzwakten en de lammen zullen gaan; oprichting van de geknakten en wie doof is kan verstaan, want een Kind is ons geboren: Vredevorst en God van trouw. Hij zal 't lied der armen horen die in 't kribje…

De dagen gaan zo vlug voorbij al tellen alle dagen evenveel uren, we zijn op tocht naar Kerstmis en daarna naar de nieuwjaarsvuren. Wat houdt ons bezig: wachten en hopen op weer wat meer vrede, verdraagzaamheid en ook ontferming, al zien we dat nog niet tot heden. Wat kunnen we dan zelf toch doen? Misschien de buurvrouw even groeten en…

Elk afscheid doet weer pijn, ook als we echt geloven dat je zus nu vrede heeft gevonden bij de Heer van alle leven; nooit zal je haar nog zien zoals je vroeger haar kon groeten. Er is nu tijd voor nieuw ontmoeten. De dood is overgang naar ander leven: een oeverloos bestaan in vrede en in vreugd. Mocht dit besef je troosten, ook ondanks…

De dagen gaan nauwelijks open, ver schijnt het licht echter en houdt zich nog verborgen. Mensen zoeken warmte, aandacht, lezen bitterheid en kou maar wachten op vrede. Wat wanneer het licht nu komen zou?…

Gaudete klinkt vandaag het lied, Gaudete, wees nu maar heel blij want God de Heer, Hij is nabij - gelukkig wie het gloren ziet van 't komen van het licht op aard, van 't Rijk dat alles eens doorgloeit, bevrijding voor wie is geboeid; gelukkig wie die hoop bewaart... Gaudete, 't kind speelt bij het hol van slang en adder onbevreesd...…

Waarom ben ik ineens zo blij omdat de zon weer schijnt na dagen somber weer? Er hangen nu nog wel wat gele blaadjes, die binnenkort met wind en regen ook wel vallen gaan, maar toch vervult mijn hart zich nu met hoop want straks komt weer een nieuwer licht en gaan de dagen ook weer lengen. Wat ook nog de winter straks misschien zal brengen…

Advent: weer wachten op het Licht dat komen zal, al kan het even duren. We moeten eerst doorheen de vele muren en zien nog niet Gods aangezicht. Advent: de hoop bewaren, zacht en teder leven voor wat zwak is - Gods komst verbeiden, ook in gemis en dapper wachten in de nacht.…

Weer valt de avond na deze dag van wind en regen die de bladeren komt ruimen. Vandaag was ik heel wat uren alleen in dit toch grote appartementsblok. Plots weet ik weer wat eenzaamheid betekent en dat er niemand antwoord geeft op vele vragen. Ik schreef wat brieven voor Amnesty International, naar de instanties die we om vrijheid vragen…

Mijn buurvrouw heeft de kerstboom al gezet. Zelf vind ik dit wel vroeg, maar zij moet leven met veel duisternis, door ziekte van haar man die nu moet revalideren. Wat is het leven hard soms voor zovelen die erge dingen moeten dragen. Hoe durf ik dan nog klagen over iets dat maar heel even zwaar of moeilijk is? Toch is er hoop, altijd opnieuw…

Vandaag wil ik heel dankbaar zijn voor het leven mij gegeven: de kleine zorgen en de pijn, de droom erin verweven. Vandaag wil ik heel dankbaar zijn voor al wie hier reeds waren, de lieve mensen groot of klein met veel of weinig jaren. Vandaag wil ik heel dankbaar zijn een glimlach naar hierboven, voor allen gestorven zijn die God nu…

Er zijn weer velen die van ons zijn heengegaan, ze leven nu bij God, en nieuw is hun bestaan. Ze zijn voorgoed in het licht dat vrede heet en kracht want vreugde overvol kwam voor hen na de nacht. Want God, die liefde is en troost bij elke smart, heeft nu voorgoed hun naam geborgen in zijn hart.…

De zon die toch weer door de wolken breekt alsof ze nooit door duister werd gehinderd is beeld van wat mijn hart beleeft en wat het voor jou óver heeft: veel moeite maar ook licht, een geur van late rozen, een kinderlied dat nergens zwicht, een glimlach mooi als een gedicht dat zelfs verliefden kan doen blozen.…

Soms voel ik mij zo leeggehaald, zo dor en droef wanneer de blaadjes vallen. toch is dit niet het einde van het verhaal want straks komt lente weer opnieuw met bloesems die de takken sieren. Waarom toch kunnen we niet elk seizoen gaan vieren want steeds er is een reden voor veel dankbaarheid, al zien we ook niet elke dag de blauwe luchten…

De kleine goedheid van mens tot mens kroont niemand tot koning maar maakt het leven - soms maar heel even - tot aards paradijs. De kleine goedheid doet geen spectaculaire dingen maar wil wel iemand omringen met vreugde en hoop. Die kleine goedheid van mens tot mens is o zo belangrijk al zien we soms niet hoe ‘t wonder geschiedt in…

Voorgoed afscheid moeten nemen, zonder nog een woord, een blik, een aanraking. Nooit komt het verleden terug, noch de pijn noch de vreugde. Zo gaat het leven en toch is de liefde gebleven, de liefde sterker dan de dood, dan het afscheid. Het grote leven gaat verder, met of zonder ons, maar glorievol en teder. Niets is verloren wat werd gegeven…

Mocht er toch vrede komen in deze wereld van geweld! Zovelen bidden elke dag daarvoor maar God laat mensen vrij en ook nu nog telt soms enkel geld. Zijn wij niet allen arme zondaars, in’t groot of ook in’t klein. Mocht er dan toch gauw weer vrede zijn.…

Wat houd ik van de herfst, de mooie luchten, het afscheid van de zomer nadat de bladeren gevallen zijn, maar eerst in vele kleuren nog even schitteren en dan vergaan. Zo zijn ze beeld ook van ons menselijk bestaan dat klein begint, dan groeit en bloeit maar eveneens weer losgelaten wordt. Een afscheid van dit leven, na lach en traan. Toch…