Het stille ontluiken

Tussen doornen groeit
een knop in stille adem
lente ontwaakt zacht


De lucht draagt de geur
van ontwaken, een lichtheid stijgt
op tussen de takken, hun knoppen fluisteren als
beloftevolle gedachten, terwijl zacht zonlicht mijn huid beroert.

Onder mijn voeten zingt
de aarde van groei en begin, een
warme adem stijgt op uit het gras, stilte is niet
leeg maar gevuld met leven, alsof de wereld zichzelf herinnert.

Wind raakt mijn gezicht
met een speelse hand, en in die lichte
aanraking opent iets nieuws, een herinnering aan
eenvoud, aan de taal van beweging, waar elke trilling betekenis draagt.

Zo word ik opgenomen in
dit stille ontluiken, waar tijd langzaam
oplicht in kleur en geur, waar elk ontkiemend blad rustig
getuigt van zacht vertrouwen, en adem het enige antwoord is dat ik nodig heb.

Biografie van deze schrijver

lente natuur ontluiken

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

4.0 met 1 stemmen 10