Netgedichten

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 88.850):

In stilte met mijn hond

Stille hond naast mij
ademt zacht mijn wereld ruim
milde ziel ontwaakt

Zijn ogen volgen stil mijn
beweging; elk moment voelt als een
uitnodiging om aanwezig te zijn. Zijn wollige vacht
tegen mijn hand maakt de wereld even eenvoudiger, minder zwaar.

Hij ligt loom naast me op
het tapijt, traag ademend, warm en
veilig, en de kalmte die van hem uitgaat streelt mijn
eigen gedachten, alsof de tijd even buigt naar het ritme van zijn hart.

Als ik lach, kwispelt hij — licht
antwoord dat het hart raakt, op manieren die
woorden nooit kunnen bevatten. Zelfs in rust deelt hij zijn
aandacht, een spiegel van trouw die tijdloos lijkt en zacht blijft resoneren.

Hond, je doen en laten brengen
me terug naar het moment, naar eenvoud en
speelsheid. Je leert me langzaam ademen, diep en bewust;
een stille, trouwe vriend die mijn milde ziel streelt zonder ooit iets te vragen.