Wijsheid en Lente

Ach, wat men niet leert uit de wijn,
dat leert men ook niet uit het Boek —
en daar komt ze, daar, daar,
de lente vliegt op me aan.

Ze zoent me, ze zoent me, ze noemt me
haar zoete ademen woord voor woord,
terwijl ik vraag: wat is waarheid?
Wat is zeker? — en ze vliegt voort.

Men schenkt de wijn uit kruik in beker,
uit beker in de dronken mond,
de honnige, fladderende lente
strooit zomer in het rond.

Wie in de druiven meer proeft dan het zoete,
wie in zijn wijn meer proeft dan de wijn —
kijk, ze strooit hem rond haar boezem,
haar gladde rug, haar benen, haar schijn.

Iedere vreugd met wroeging geboet,
iedere vriendschap betaald met pijn —
maar de lente, de zilvervoetige lente,
danst nog steeds, en de wijn blijft wijn.

lente

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 11