Wat je mij meegaf

In mijn manier
om stilte te bewaren
woon jij nog steeds


In de plooien van je sjaal
schuilt de geur van thee en ochtendmist,
de stilte waarin je luisterde naar wat ik zelf nog niet
wist en zachtjes de weg wees door de waas van mijn onzekerheid.

Je handen waren als een
huis met open deuren, een plek waar
woorden mochten rusten en elke storm ging liggen,
daar je zelfs in de diepste schaduw een lichtje wist aan te steken.

Jaren vloeien als een beek
door het landschap van ons leven, langs
stenen en bloemen, maar de bedding blijft dezelfde,
gevormd door de stille kracht van alles wat je mij hebt meegegeven.

Moeder, ik draag je mee in de
manier waarop ik naar de wereld kijk, in de
kleine gebaren die ik onbewust van je heb overgenomen -
een erfenis van liefde die geen woorden nodig heeft om aanwezig te blijven.

Biografie van deze schrijver

liefde herinnering verbondenheid

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

2.2 met 4 stemmen 82